Χαρούμενη χρυσή κοψοχρονιά

Είχα τη μεγάλη έμπνευση να σηκώσω το τηλέφωνο, χρονιάρες μέρες, να πω ένα «χρόνια πολλά», ένα «ευτυχές το νέον έτος» και το τι άκουσα… Το τι άκουσα. Θα πρέπει να είναι πιο σοβαρά τα πράγματα από οικονομικά. Παίρνω τον Πέτρο, το σηκώνει και πριν προλάβω να μιλήσω τον ακούω έντρομο να με ρωτά:

– «Εμπρός; Εμπρός; Ποιος είμαι; Ποιος είμαι;».

– «Ο Πέτρος είσαι Πέτρο μου κι εγώ είμ’ ο Σταμάτης».

– «Καλά, εσύ είσαι ο Σταμάτης, σε άκουσα, δεν είμαι και τελείως πια να μην καταλαβαίνω. Εσύ είσαι ο Σταμάτης. Εγώ ποιος είμαι;».

– «Δεν θέλω να γίνομαι κουραστικός αλλά είσαι ο Πέτρος».

– «Δεν ξέρω κανέναν Πέτρο. Και να μην ξαναπάρετε αυτό το τηλέφωνο. Αφήστε μας στη μαύρη μας τη μοίρα» και γκρανν μου το ‘κλεισε στα μούτρα.

Ευτυχώς η Μαργιέττα που πήρα μετά ήξερε ποια ήταν. «Ελα αγόρι μου, χρόνια πολλά, αλλά δεν μπορώ να σου μιλήσω τώρα γιατί κάποιος μάλλον έχει μπει μέσα και…».

– «Πού μέσα; Στο σπίτι σου;».

– «Οχι. Μέσα μου. Κάποιος έχει μπει μέσα μου και τον ακούω, με κλέβει».

– «Μαργιέττα, ο γιατρός μένει ακόμα από κάτω στον τέταρτο;».

– «Κλείνω γιατί τον ακούω, μιλάει Γερμανικά. Ο Σόιμπλε είναι».

– «Παιδί μου, δεν είναι μέσα σου. Ο Σόιμπλε είναι στην τηλεόραση».

– «Ε, η τηλεόραση μέσα μου είναι». Κι έκλεισε.

Ο Μανώλης που πήρα μετά είχε τηλεφωνητή που έψελνε τροπάρια και απολυτίκια. Δεν βγάζεις άκρη.

Μετά δεν πήρα εγώ. Με πήρε η Ντέλλα. Μια σχεδόν χορεύτρια που είχα γνωρίσει παλιά σ’ ένα νυχτερινό κέντρο που επιμελούμουν καλλιτεχνικώς για να μη γλιστρήσει σε μπουζουξίδικο. Πού με θυμήθηκε; Η Ντέλλα με δύο πάντα σύμφωνα, διότι το κορίτσι δεν πρόφερε το λάμδα βεβαρημένο σαν Θεσσαλονικιά, αλλά σαν αυτόν που θέλει να κάνει επαναπροσδιορισμό της σεξουαλικής του ταυτότητας. Δεν ξέρω αν γίνομαι αντιληπτός. Η Ντέλλα λοιπόν πέρα βρέχει. Στην κοσμάρα της.

«Αγάπη μου, εγώ βρήκα ένα ματσό, με πήγε Παρίσι, το μπουλβάρ σ’ όλο του το μεγαλείο. Τι καμπαρέ. Τι ρεστοράν. Το τι έφαγα; Μέχρι τυρί μπρι με τρούφα». Και ύστερα από μικρή παύση. «Μαλλλάκα το μπρι με τρούφα σκαάβει». Εδώ έβαλε εκτός από τρία λάμδα και δύο άλφα ίσως για να παραστήσει την τάφρο που άνοιξε το ντελικατέσεν. Ομολογώ πως αγνοούσα ότι υπάρχει τυρί – εκσκαφέας αλλά για να το λέει η Ντέλλλα. Το τηλεφώνημα συνεχίστηκε με όλο το υπάρχον ευχολόγιο σημαιοστολισμένο, για να καταλήξει: «Μαλλλάκα δεν ξέρεις πώς σε πάω. Μου άλλαξες τη ζωή». Ετσι έκλεισε αυτή κι εγώ τώρα γιατί συγκινήθηκα; Ισως η επερχόμενη πενία σε κάνει πιο ευαίσθητο, πιο μαρκλιάρη. (λέξη χαμένη στη μνήμη. Το έλεγε η γιαγιά για τον θείο τον Μιχάλη που ήταν κλαψιάρης).

Αφησα τελευταίο τον Παύλο. Τον πήρα στο κινητό, δεν ακουγότανε καλά.

– «Πού είσαι και δεν έχεις καλό σήμα;».

– «Εδώ είμαι, νοίκιασα μια βίλα γι’ αυτές τις μέρες στις όχθες της Αχερουσίας, έβαλα κι ένα ευρώ στη γλώσσα και περιμένω τον βαρκάρη να με πάρει».

Μετά… Επεσε η γραμμή; Ηρθε ο βαρκάρης; Πλήρης σιγή.

… Εκλεισα τα τηλέφωνα, κάθησα στον καναπέ, κι αφέθηκα να βλέπω τη γάτα μου να κάνει ασκήσεις συμμετρίας ξαπλωμένη στο χαλί μπροστά στο τζάκι… Ευτυχισμένος ο καινούργιος…