Η κρίση ως ευκαιρία

Ποια θεωρείτε την κύρια αιτία της κακοδαιμονίας μας την παρούσα στιγμή;

Γ.ΦΛ.: Το γεγονός ότι η δημόσια συζήτηση σήμερα στην Ελλάδα ξεκινάει από το τι κάνω εγώ, τι κάνει ο άλλος, τι θα κάνει ο αρχηγός μου, τι θα κάνει το κόμμα μου, ποιος θα διαδεχθεί τον έναν ή τον άλλον, πού θα πάω εγώ. Ενώ η συζήτηση θα έπρεπε να ξεκινάει από τι θα γίνει με το πρόβλημα της Ελλάδας. Ομως αυτή τη στιγμή υπάρχει οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό.

Δεν διακρίνετε, κ. Μπέζο, έναν ρομαντισμό στα λόγια του κ. Φλωρίδη;

Γ.ΜΠ.: Ο ρομαντισμός είναι ένα πολύ ισχυρό φιλοσοφικό και καλλιτεχνικό κίνημα που αναστάτωσε την Ευρώπη. Δεν σημαίνει πως όσα λέγονται είναι στη σφαίρα της φαντασίας. Ο τρόπος που απάντησε ο κ. Φλωρίδης είναι εντυπωσιακός. Οταν οι ίδιοι οι πολιτικοί που έχουν τη δύναμη από τον νόμο και από το Σύνταγμα αδυνατούν να κάνουν οτιδήποτε, γιατί έχουν άγνοια και έλλειψη βούλησης να συγκρουστούν, τότε τα πράγματα είναι πολύ άσχημα. Γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα ο καθένας να κοιτάζει τον εαυτό του, ενώ η Ελλάδα είναι σαν να υπάρχει κάπου αλλού. Μου θυμίζει αυτό που έλεγε ο Γιάννης Τσαρούχης, ότι οι Ελληνες βλέπουν την Ελλάδα ως φιλέλληνες και ότι ερχόμαστε εδώ ως επισκέπτες. Δεν έχουμε καταλάβει ότι αυτή εδώ είναι η χώρα μας και ότι εδώ θα ζήσουμε. Περισσότερο ως διαίσθηση και καθόλου ως πληροφορία πιστεύω ότι θα υπάρξει μια έκρηξη στη χώρα μας. Δεν εννοώ έκρηξη κοινωνική, όπως συνήθως λέγεται. Αλλά ότι θα σπάσει το τσόφλι και θα ξεπεταχτούν πρόσωπα δυνατά και ουσιαστικά. Η κρίση θα λειτουργήσει ως ευκαιρία, δηλαδή ως μια νέα αφετηρία. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει με χάδια. Χρειάζεται να πέσει ένα σιδερένιο χέρι. Για να μην παρεξηγηθώ όμως ως φασίστας, όταν λέω σιδερένιο χέρι εννοώ με επιχείρημα, με λόγο, με πυγμή.