«Στο σινεμά θέλω όνειρα, όχι κοινοτοπίες»

«Με τον Βισκόντι ήταν σαν να έκανα θέατρο. Με τον Φελίνι ήταν ακριβώς το αντίθετο: χωρίς σενάριο». Η γοητευτική – ακόμα και σήμερα, στα 73 της – Κλάουντια Καρντινάλε ξεσκονίζει τις αναμνήσεις μιας ενδιαφέρουσας – αν μη τι άλλο – ζωής. «Με τον Βισκόντι, δεν επιτρεπόταν να μιλάμε μεταξύ μας στο πλατό. Με τον Φεντερίκο, επικρατούσε οχλαγωγία. Ολοι φώναζαν. Αλλοι μιλούσαν μεταξύ τους, άλλος μιλούσε στο τηλέφωνο. Ηταν σαν τσίρκο. Μόνο έτσι μπορούσε να είναι δημιουργικός. Εάν επικρατούσε ησυχία δεν μπορούσε να λειτουργήσει».

Η γεννημένη στην Τυνησία σταρ του ιταλικού σινεμά βρέθηκε στο Λονδίνο με αφορμή την προβολή ταινίας στην οποία πρωταγωνιστεί, στο πλαίσιο του φεστιβάλ τουρκικού κινηματογράφου που πραγματοποιήθηκε στη βρετανική πρωτεύουσα και η συζήτηση μαζί της αναπόφευκτα στράφηκε και στο παρελθόν της. Μια διαδρομή μέσα από 120 ταινίες, γυρίσματα στις πέντε ηπείρους και με συνεργασίες, τις πιο πολλές από οποιονδήποτε άλλο, με τους περισσότερους κινηματογραφικούς αστέρες.

«Για μένα ο κινηματογράφος είναι ένα όνειρο» λέει. «Το πιο όμορφο πράγμα. Δεν μου αρέσουν ταινίες με κοινοτοπίες. Θέλω να βλέπω φιλμ που να με κάνουν να σκέφτομαι, να ονειρεύομαι».

Αυτά τα στοιχεία είχαν – διέκρινε εκείνη – το «8 1/2» του Φεντερίκο Φελίνι και ο «Γατόπαρδος» του Λουκίνο Βισκόντι στα οποία πρωταγωνίστησε διαδοχικά το 1963.

«Ο Φελίνι μού είπε πως ήμουν η μούσα του, τον ενέπνεα. Αυτά που λέω στην ταινία είναι όλα αυτοσχεδιασμός. Εκείνος επιτόπου έβγαζε τις ατάκες, πίσω από την κάμερα, και ο Μαρτσέλο (σ.σ.: Μαστρογιάνι) που ήταν δίπλα του επαναλάμβανε».

Στον «Γατόπαρδο», αντιθέτως, είχε δομημένο ρόλο. Με τον Βισκόντι παραδόξως προέκυψε στενή φιλία. «Και να σκεφθείτε ότι ήταν μισογύνης. Δεν ξέρω γιατί αλλά οι δυο μας είχαμε μια υπέροχη φιλία. Ηταν καλλιεργημένος. Λάτρευε τις τέχνες. Ηταν ευρυμαθής. Μπορούσε να μιλήσει για τα πάντα».

Αξέχαστη της έμεινε η συνεργασία με τον Βέρνερ Χέρτζογκ στην ταινία του «Φιτζκαράλντο, ο τυχοδιώκτης του Αμαζονίου» (1982) στην οποία έπαιξε πλάι στον Κλάους Κίνσκι. «Ηταν η πιο απίθανη περιπέτεια της ζωής μου» λέει η Καρντινάλε. «Μια χούφτα άνθρωποι βρεθήκαμε στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, ανάμεσα σε άγρια ζώα. Ηταν υπέροχα. Δεν ένιωσα να κινδυνεύω. Και ο Χέρτζογκ ένας υπέροχος άνθρωπος. Οξυδερκής. Ο Κλάους με φοβόταν». Είχε πάντως ακούσει τα θρυλούμενα για τα ανατομικά προσόντα του, όμως δεν την απασχόλησε να τα διαπιστώσει. «Δεν μπερδεύω τα επαγγελματικά με τα προσωπικά».