«Η γενιά μας βρίσκεται στο προσκήνιο της φθοράς»

^«Ανήκω στη γενιά των κομπάρσων. Που δεν είναι ούτε ήρωες ούτε αντιήρωες. Σ’ όλους τους τομείς. Βιώσαμε ως γενιά πολλές εγκατακρημνίσεις ζώντας σε κοινωνίες χωρίς αξιολογικούς μηχανισμούς. Τώρα ξυπνήσαμε. Ισως είναι μια ευκαιρία να ενηλικιωθούμε» μου έλεγε ο Ισίδωρος Ζουργός όταν κυκλοφόρησαν τα «Ανεμώλια», το έκτο του βιβλίο που του χάρισε το Βραβείο των Αναγνωστών 2011.

Η ενημέρωση για το βραβείο (ψηφίστηκε από 2.569 αναγνώστες με SMS και μέσω του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και από 40 Λέσχες Ανάγνωσης σε όλη τη χώρα) τον βρήκε, όπως και κάθε μέρα, στο δημοτικό σχολείο της Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει για 26η συνεχή χρονιά.

«Βεβαίως και χάρηκα. Περισσότερο – κι αυτό έχει τη δική του βαρύτητα – γιατί οι φετινές υποψηφιότητες ήταν πολύ σημαντικές. Το βραβείο σημαίνει τον εναρμονισμό μιας μεγάλης μερίδας του κοινού με το μήκος κύματος στο οποίο εκπέμπει ο συγγραφέας. Η όποια διάκριση όμως δεν είναι λόγος να αλλάξει ο συγγραφέας τον προσανατολισμό γραφής, το προσωπικό του όραμα» λέει ο Ισίδωρος Ζουργός.

Οι μαθητές του χάρηκαν μαζί του, κανένας όμως δεν έχει διαβάσει τα βραβευμένα «Ανεμώλια» ούτε άλλο βιβλίο του. «Δεν μπερδεύω τους ρόλους του δασκάλου και του συγγραφέα. Προτιμώ να με θυμούνται σαν τον δάσκαλο που τους δίδαξε τη φιλαναγνωσία. Να αγγίζουν τα βιβλία, να τα έχουν προσκεφάλι».

«Τα Ανεμώλια» είναι μια πρώτη προσπάθεια για τη διαμόρφωση του πορτρέτου μιας γενιάς, μιας εποχής. «Είναι αλήθεια ότι η δική μου γενιά βρίσκεται πλέον στο προσκήνιο. Οχι μόνο των αποφάσεων και της εξουσίας, αλλά και της φθοράς» λέει ο βραβευμένος συγγραφέας.

Δεν έχει την ευθύνη της και αυτή η γενιά των «κομπάρσων»; Συχνά οι κομπάρσοι είναι που στηρίζουν την παράσταση, είναι ο χορός της τραγωδίας που σήμερα βιώνουμε… «Συμφωνώ. Δεν ήταν όμως αυτοί οι άνθρωποι που είναι σήμερα γύρω στα πενήντα που μοιράστηκαν το μεγάλο κομμάτι της πίτας. Στη δική μου γενιά το να γίνεις δημόσιος υπάλληλος χρειαζόταν σημαντική προσπάθεια. Στη γενιά του Πολυτεχνείου τούς παρακαλούσαν… Βέβαια, η ευθύνη είναι ότι αποδεχτήκαμε όσα έγιναν. Δεν αντιδράσαμε. Θα μπορούσαμε να φωνάξουμε περισσότερο. Και είναι τώρα που θα πρέπει εμείς να αναπτύξουμε έναν αξιολογικό μηχανισμό, την ποιότητα. Σε μας αναλογεί να βγάλουμε τη χώρα από την κρίση, να κλείσουμε επιτέλους την πόρτα…».

Την περίοδο που αναγνώστες από όλη την Ελλάδα έστελναν SMS στο ΕΚΕΒΙ δηλώνοντας την προτίμησή τους στο «ταμείο ζωής» που κάνουν πέντε 45ρηδες σε ένα ιστιοπλοϊκό, όπου τους τοποθετεί ο Ισίδωρος Ζουργός στο βραβευμένο βιβλίο (που πέρασε σε ψήφους «Τα σακιά» της Ιωάννας Καρυστιάνη και το «Για μια χούφτα βινύλια» της Χίλντας Παπαδημητρίου), ο ίδιος έκανε ήδη το δικό του «ταμείο». Την αποθησαύριση της μελέτης του για το ιστορικό περιβάλλον τον 17ο αιώνα στη Θεσσαλονίκη.

Στις σχολικές διακοπές των Χριστουγέννων θα γράψει, λέει, την πρώτη παράγραφο του έβδομου μυθιστορήματός του που θα βουτήξει στον 17ο αιώνα. «Το βιβλίο θα διερευνά τον άνθρωπο της Ευρώπης, τα νοητικά και συναισθηματικά άλματα των ανθρώπων ανάμεσα στον ορθό λόγο και το θαύμα. Αυτά που τον τυραννούν και σήμερα».