Στα βαθιά η κυβέρνηση του Βελγίου

Επειτα από 541 ημέρες πολιτικής κρίσης, το Βέλγιο απέκτησε επιτέλους χθες μια κυβέρνηση με 12 υπουργούς, 6 υφυπουργούς και Πρωθυπουργό τον γαλλόφωνο Σοσιαλιστή Ελιό Ντι Ρούπο. Είναι ο πρώτος γαλλόφωνος πρωθυπουργός της χώρας από το 1979, όμως οι ρίζες της κρίσης παραμένουν άθικτες. Ανακούφιση επικρατεί προφανώς μεταξύ των γαλλόφωνων, οι οποίοι αποτελούν το 40% του πληθυσμού του Βελγίου, καθώς διατηρείται η ενότητα του βασιλείου, όμως στη Φλάνδρα κυριαρχεί η απογοήτευση. Δύο δημοσκοπήσεις δείχνουν πως οι εντάσεις μεταξύ Φλαμανδών και γαλλόφωνων παραμένουν. Ετσι το N-VA του Μπαρτ Ντε Βεβέρ, το οποίο αποκλείστηκε το καλοκαίρι από τις διαπραγματεύσεις για σχηματισμό κυβέρνησης, είναι σήμερα ισχυρότερο παρά ποτέ: το αυτονομιστικό κόμμα παίρνει τώρα στις δημοσκοπήσεις μεταξύ 35% και 40% (έναντι του 27,8% που είχε πάρει τον Ιούνιο του 2010), δηλαδή όσο και τα τρία φλαμανδικά κόμματα που περιλαμβάνονται στην κυβερνητική πλειοψηφία (οι Σοσιαλιστές του SP.A, μεταξύ 13,9 και 14,9%, οι Χριστιανοδημοκράτες του CD&V, μεταξύ 12,7% και 14,4%, και οι Φιλελεύθεροι του Open VLD, περίπου 13%). Φαίνεται πως οι φλαμανδόφωνοι ψηφοφόροι δεν είναι ευχαριστημένοι απ’ αυτούς τους τρεις σχηματισμούς οι οποίοι έβγαλαν τη χώρα από την πολιτική κρίση, επειδή εκτιμούν πως έκαναν υποχωρήσεις στους γαλλόφωνους. Τα τρία αυτονομιστικά φλαμανδόφωνα κόμματα (N-VA, Vlaams Belang και Λίστα Ντέντεκερ) έχουν σχεδόν την πλειοψηφία στη Φλάνδρα και ως εκ τούτου η κυβέρνηση του Ντι Ρούπο είναι μία από τις πιο εύθραυστες στην ιστορία της χώρας. Και παρά τις δύσκολες αυτές συνθήκες, η νέα βελγική κυβέρνηση δεν έχει χρόνο για καθυστερήσεις και υπεκφυγές. Εκτός του ότι πρέπει να πείσει τους Φλαμανδούς ώστε να μη διαλυθεί το κράτος του Βελγίου, έχει να αντιμετωπίσει και οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα: σχεδόν 80.000 κάτοικοι των Βρυξελλών διαδήλωσαν την περασμένη εβδομάδα κατά της πολιτικής λιτότητας.

Βλ. στη στήλη «Πρόσωπα», στη ΣΕΛ. 32 το πορτρέτο του νέου Πρωθυπουργού Ελιό Ντι Ρούπο