Ανάμεσα στη μιζέρια και στη γενναιότητα

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ 1

Ενας μοναχός, ένας αλλοδαπός τουρίστας ελληνιστής και μια μητέρα που έχασε το παιδί της ήταν οι «πρωταγωνιστές» της Κατερίνας Παγώνη στο ντοκιμαντέρ «Πλατεία Συντάγματος», το τελευταίο της σειράς «Docville».

Με μια κάμερα στο χέρι η σκηνοθέτις ήταν εκεί, ανάμεσα στους χιλιάδες «Αγανακτισμένους», τον Ιούνιο και τον Ιούλιο. Οι άνθρωποι στους οποίους εστίασε δεν είχαν κεντρικό ρόλο στα τεκταινόμενα στην πλατεία. «Ηταν άνθρωποι στο όριο του αποδεκτού», εξηγεί η σκηνοθέτις. Κινούνταν στο περιθώριο των κινητοποιήσεων. Καθένας ήταν εκεί για τους δικούς του λόγους. Τα επεισόδια, οι συγκρούσεις, οι καταστροφές, τα συνθήματα ήταν στο φόντο. Οι άνθρωποι που κινηματογράφησε μπορεί να μην είχαν – όπως λέει – γοητεία, είχαν όμως ενδιαφέρον.

«Ο μοναχός κάθε απόγευμα ήταν εκεί και με τον τρόπο του προσπαθούσε να συνεισφέρει για να αλλάξουν τα πράγματα, όπως έλεγε». Πότε καθόταν μόνος, πότε μιλούσε με άλλους, πότε μοίραζε στους συγκεντρωμένους βίους αγίων. Ο αλλοδαπός, ο οποίος δήλωνε χορτοφάγος, ήταν επίσης κάθε απόγευμα στο Σύνταγμα. Πίστευε ότι, επειδή στην Ελλάδα γεννήθηκε η Δημοκρατία, θα υπάρξει ξανά μια λάμψη για τον κόσμο. Το έβλεπε σαν ευκαιρία. «Για να ξαναγεννηθούν όλα εδώ». Ανάμεσα στο πλήθος και μια μάνα που έχασε το παιδί της. Κατέβαινε κι εκείνη στο Σύνταγμα γιατί «θεωρούσε υπεύθυνους για τον χαμό του παιδιού της το νοσοκομείο και την Πολιτεία», έλεγε στα «ΝΕΑ» η σκηνοθέτις Κατερίνα Πατρώνη.

Σκηνοθέτησε και το υποψήφιο για Prix Europa 2011 επεισόδιο της σειράς «Λασκάρεως 99», με το οποίο ξεκινά το «Docville» από τις συχνότητες της ΕΤ1 στις 14 Δεκεμβρίου. Ηρωίδες της η Ζωή και η Αθηνά. Στα 50 τους, λόγω κρίσης, μιλούν για «νέα αρχή».

«Ηθελα να δω τι συμβαίνει στα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας», γι’ αυτό και επέλεξα το συγκεκριμένο νυχτερινό κέντρο σε μια φτωχογειτονιά της Θεσσαλονίκης», εξηγεί ο σκηνοθέτης Γιάννης Μισουρίδης για το επεισόδιο«Κωνσταντινουπόλεως 280, Θεσσαλονίκη». Είναι η διεύθυνση του κέντρου «Ζυγός». «Ενα από τα παλαιότερα σκυλάδικα», λέει ο σκηνοθέτης. Μπαινόβγαινε περίπου τρία χρόνια στον «Ζυγό». Με την κάμερά του εγκαταστάθηκε σχεδόν μόνιμα από τα Χριστούγεννα του 2010 έως το Πάσχα του 2011.

Στα 45 λεπτά που διαρκεί το επεισόδιο του Μισουρίδη (όπως και κάθε άλλο) σκιαγραφείται το ανθρώπινο πρόσωπο της νύχτας. Στον «Ζυγό» οι άνθρωποι παλεύουν για την επιβίωση. Κάποιες φορές το νυχτοκάματο μετά βίας φθάνει τα 20 ευρώ. Και ο αγώνας γίνεται ακόμη πιο άνισος εξαιτίας της κρίσης.

«Εστίασα σε έναν χαρακτήρα, τον Αρη, τον επονομαζόμενο και “ατζέντη” γατί τα κάνει όλα: καθαρίζει το μαγαζί, ρυθμίζει τα φώτα της πίστας, φροντίζει τον ήχο. Ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές». Τον απωθούσαν τέτοιου είδους κέντρα διασκέδασης τον σκηνοθέτη. «Και ήταν ένας ακόμη λόγος που επέλεξα το θέμα μου, για να δω τι με απωθεί». Προσέγγισε το κόσμο της νύχτας με την αφέλεια, όπως λέει, του ανθρώπου που προέρχεται από την ασφάλεια του μικρόκοσμού του. Σιωπηλός μάρτυρας, απαθανάτισε ανθρώπους που κινούνται μεταξύ μιζέριας και γενναιότητας. «Τις δύο αυτές πλευρές προσπάθησα να δείξω».