λήμματα

Απαραίτητος. Αναζητείται έλληνας πολιτικός που ανταποκρίνεται και στις τρεις σημασίες της λέξης, όπως προσδιορίζονται στο λεξικό Δημητράκου: 1) Μη εξιλεούμενος, 2) Απολύτως αναγκαίος, 3) Μη παραιτηθείς. Η ανεύρεσή του κρίνεται αναγκαία για το μέλλον της ανθρωπότητας αφού προηγουμένως η παρουσία και η δράση του υπήρξαν καθοριστικές για το μέλλον της πατρίδας του. Τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο περί ου ο λόγος περιφέρεται ανά την υφήλιο υποσχόμενος νίκες γενικώς και αορίστως σε όλες τις γλώσσες του κόσμου (π.χ. «Venceremos», «We will win» κτλ.)

Αυτοδυναμία. Ιερή έννοια στο μεταπολιτευτικό σύστημα της Ελλαδοκρατίας. Ακόμη και σήμερα που το σύστημα αυτό έχει περιέλθει σε κατάσταση νεκροφάνειας λόγω κατάρρευσης της χώρας ο άλλος δεν δέχεται να επικρατήσει απλώς στις εκλογές. «Ή αυτοδύναμος ή μη σώσει κι έρθει η πρωτιά!» δηλώνει προς πάσα κατεύθυνση. Εχει δίκιο. Ακόμη και μέσα στα ερείπια άλλη χάρη έχει να είσαι αυτοδύναμα ανύπαρκτος από το να σύρεσαι αναγκαστικά σε κυβερνητικά σχήματα συνεργασίας. Ολα κι όλα! Είπαμε, ανύπαρκτος πάει κι έρχεται, μη αυτοδύναμος, όμως, Θεός φυλάξοι! Θα τρίζουν τα κόκαλα των μεταπολιτευτικών προγόνων μας! Και εν τέλει, γιατί τη ράψαμε τη φουστανέλα;

Διάλογοι. Εχουμε τους φιλοσοφικούς (με κορυφαίο παράδειγμα το έργο του Πλάτωνα) και τους σατιρικούς (λαμπρό δείγμα οι «Νεκρικοί και Εταιρικοί» του Λουκιανού). Υβριδική μορφή διαλόγων θεωρούνται οι κομματικοί, με αντικείμενο, π.χ., την αντικατάσταση ή τη διαδοχή του αρχηγού ενός πολιτικού σχηματισμού. Σε αυτήν την περίπτωση όλα εξαρτώνται από τις συγκεκριμένες συνθήκες. Π.χ., όταν το κόμμα είναι υπαρκτό και ο αρχηγός «ζει και μας οδηγεί», ο σχετικός διάλογος υποτάσσεται στη λογική της μεταμφίεσης των συμφερόντων των επίδοξων διαδόχων του οι οποίοι, συγκρινόμενοι με τη Μεγάλη Μορφή του απόντος θεού, έχουν κάθε λόγο να κρατούν χαμηλά τους τόνους και να επιδίδονται στο «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε». Στην περίπτωση που το κόμμα παραμένει υπαρκτό αλλά ο απερχόμενος αρχηγός πολιτικά έχει τελειώσει, ο διάλογος μπορεί να προσλάβει τη μορφή λυσσαλέας αντιπαράθεσης μεταξύ των ενδιαφερομένων, όπου όλα τα χτυπήματα επιτρέπονται. Τα πράγματα περιπλέκονται εκεί όπου κόμμα και αρχηγός αποφάσισαν να απαξιωθούν παράλληλα, να διεκδικήσουν μαζί το δικαίωμα στην ανυπαρξία. Το φαινόμενο είναι αρκετά σπάνιο, γι’ αυτό και οι αναλυτές περιμένουν να δουν με μεγάλο ενδιαφέρον τι θα συμβεί στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ.

Δίκιο. Κακό πράγμα να έχεις δίκιο άκαιρα, να λες το σωστό σε λάθος χρόνο. Παράδειγμα ο εξέχων πολιτικός, που ευτυχώς για μας και για τον τόπο παραμένει πάντα ενεργός, ο οποίος είχε κηρύξει προ δεκαετίας το τέλος του «βιοϊστορικού κύκλου» των κομμάτων της Μεταπολίτευσης. Ενόψει της σημερινής αποσύνθεσης του πολιτικού συστήματος τι θα βρει άραγε να πει όταν έχει ξοδέψει πρόωρα έναν τόσο εύστοχο και κομψό χαρακτηρισμό; Εκτός κι αν τώρα δεν έχει να πει τίποτα καθώς έχει να κάνει τον υπουργό έστω και σε κυβέρνηση μεταβατική και ειδικού σκοπού. Δεν μπορούμε και να λέμε και να κάνουμε. Δεν είναι εύκολο.

Σάντουιτς. Στη Χώρα των Προέδρων δεν υπάρχει καλύτερο πόστο απ’ αυτό του Αντιπροέδρου. Ο Αντιπρόεδρος είναι η φέτα το τυρί ή το ζαμπόν ανάμεσα στις δύο φέτες του ψωμιού• την πάνω, που είναι ο Πρόεδρος και την κάτω, που αντιστοιχεί στους πάσης φύσεως παρακατιανούς. Ο Αντιπρόεδρος, ως ενδιάμεση αλλαντική ή γαλακτοκομική συνιστώσα του σάντουιτς, διαθέτει το μέγα συγκριτικό πλεονέκτημα να μην υπάγεται στην κατηγορία του αρτοσκευάσματος (ψωμάκι). Ως εκ τούτου μπορεί να αξιολογεί κατά το δοκούν τους ανωτέρους του και να βαθμολογεί ή να κατακεραυνώνει επιλεκτικά ή συλλήβδην τους κατωτέρους του διότι αυτός είναι απ’ αλλού. Αφήστε που εδώ μπορεί να παίζει ρόλο και η φαντασίωση του Αντιπροέδρου ότι με αυτόν τον τρόπο ο ίδιος καθίσταται μη φαγώσιμος, παύει να είναι κατάλληλος προς βρώσιν περιερχόμενος στην κατηγορία «αυτών που δεν τρώγονται με τίποτα».