[Γράμματα στις ματιές] Τα σκουπίδια

Ο λόγος στους αναγνώστες

Ο Κ. Παπανδρέου (Φαραί Πατρών) γράφει:

Αν ήμουν υπάλληλος του δήμου για την αποκομιδή απορριμμάτων, θα ‘λεγα για τους δημότες λεκανοπεδίου Αθηνών: «Να ντραπούν που αγανακτούν επειδή απεργούμε και δεν τους πετάμε τα σκουπίδια, αδιαφορώντας για μας που παίρνουμε μισθό – ψίχουλα. Ας βάλουν τα παιδιά τους, καθώς και οι πολιτικοί προπαντός τα δικά τους παιδιά, να πετάνε τα σκουπίδια. Θα προτιμούσαν να τα δουν νεκρά παρά να πετάνε σκουπίδια, αναλογιζόμενοι τι θα έλεγε τότε γι’ αυτούς η κοινωνία. Ασφαλώς και θ’ απορούν για μας, που δεχόμαστε να κάνουμε αυτή τη δουλειά που, αν δεν την ξανακάνουμε ποτέ, θα εξαπλωθούν επιδημίες και η κατάσταση αυτή θα είναι χειρότερη κι από πραξικόπημα».

Πολιτικοί και δημότες να ντραπούν. Κάποτε, ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Ζισκάρ Ντ’ Εστέν, κάποια Χριστούγεννα στο Προεδρικό Μέγαρο των Ηλυσίων, παρέθεσε γεύμα από πλούσια εδέσματα σε οδοκαθαριστές του Παρισιού. Στο δικό μας Προεδρικό Μέγαρο συρρέουν σφουγγοκωλάριοι με τις γραγκάσες κυράτσες τους, όπου η καθεμία έχει κρεμάσει στον λαιμό της χαϊμαλιά χάριν επίδειξης και από ματαιοδοξία, στο δε πρόσωπό της έχει βάλει πασαλείμματα και μοιάζει με παλιάτσο του τσίρκου. Οι νεότερες απ’ αυτές, η καθεμία, αντί για φουστάνι (σύμβολο γυναικείας θηλυκότητας) φοράει παντελόνι και δείχνει τραβεστί.

Ο Μάνος Τενές (Κοροίβου 2, Παγκράτι) γράφει:

Οι άνθρωποι ανάλογα με τον χαρακτήρα τους, την καλλιέργειά τους, την πείρα τους από τη ζωή, το περιβάλλον στο οποίο ζουν, την ιστορία, έχουν ο καθένας τη δικιά του άποψη για τα ζητήματα που απασχολούν τους ίδιους και την κοινωνία. Οταν δύο άνθρωποι έχουν διαφορετικές θέσεις για ένα ζήτημα, νομίζω ότι είναι καλό να μη δείχνουν επιμονή που μπορεί να έχει άσχημες συνέπειες, αλλά να υποχωρήσουν όταν αυτή η υποχώρηση θα φέρει καλό αποτέλεσμα.

Το ίδιο νομίζω ότι χρειάζεται να γίνεται και με τις κοινωνικές ομάδες, τα κόμματα, τις κυβερνήσεις, τα κράτη. Μπορούν να γίνονται αμοιβαίες υποχωρήσεις που θα έχουν γενικό όφελος και για τους πολίτες μιας κοινωνίας και για τα κράτη. Αν γίνεται διάλογος με κατανόηση και πνεύμα ειρήνης, νομίζω ότι θα προκύψουν λύσεις που θα ικανοποιούν και τα δύο μέρη και θα βοηθούν την κοινωνία.

Τι πιο ωραίο για μια χώρα ή για τον πλανήτη μας όταν οι πολίτες, οι κυβερνήσεις, τα κράτη συνδιαλέγονται με κατανόηση και δίνουν τις καλύτερες λύσεις για κάθε πρόβλημα.

Το παράδειγμα το δίνει η ίδια η φύση με τη σοφία της: όταν φυσάει άνεμος, τα δέντρα λυγίζουν και δεν σπάνε, για να δίνουν τη δροσιά τους και τους καρπούς τους στους ανθρώπους.