Ο θρίαμβος της ζωής!

Αν υπάρχει μια ιστορία που αποτυπώνει με τον καλύτερο, τον πιο δημιουργικό και ακαταπόνητα μαχόμενο τρόπο αυτόν τον σημερινό αγώνα που διεξάγει κάθε τίμιος Ελληνας, είναι αυτή. Κι όμως ουδεμία σχέση με τρόικα και με οικονομική κρίση. Ομως πλαγίως και υπογείως αναφέρεται στον αγώνα κάθε μικρού Προμηθέα.

Για να ζήσεις πρέπει να «πεθαίνεις» κάθε στιγμή. Γι’ αυτό με απογείωσε. Γι’ αυτό με καθήλωσε. Με μια ιστορία καρκίνου που συμβαίνει σ’ ένα μικρό, μόλις δύο ετών, παιδί. Μα πώς μπορείς! Ολες όσες ταινίες έχω δει με τέτοια θεματική με στέλνουν στα κανναβάτσα και μου ξεριζώνουν την ψυχή. Κι όμως. Εξαρτάται από τον χειρισμό και από του σκηνοθέτη το μέταλλο και την ψυχή. Ε, λοιπόν, αυτό το διαβολεμένο θηλυκό, αυτή η Βαλερί, μ’ έκανε για πρώτη φορά στο σινεμά τον θάνατο να συναντήσω και με όλα μου τα κύτταρα να ορμήσω και να τον πολεμήσω.

Δύο οι φράσεις που με ακολουθούν. Η πρώτη, όταν τα δύο πλάσματα συναντώνται τυχαία σ’ ένα μπαρ. Οταν εκείνος λέει «το όνομα μου Ρωμαίος». «Και το δικό μου Ιουλίιέτα», απαντάει το κορίτσι και στη συνέχεια ο αφηγητής σχολιάζει: «Η μοίρα τους θα είναι φρικτή». Και η δεύτερη φράση, όταν κοντά στο φινάλε, ύστερα από μαραθώνιο πόνου πέντε ετών, ο αφηγητής πάλι λέει: «Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα διαλυμένοι αλλά δυνατοί».

Το στόρι της μιας καταραμένης, κολασμένης γραμμής: Ερωτεύονται μέχρι λιποθυμίας, παντρεύονται και έτσι ένα ροδοκόκκινο πλασματάκι με το όνομα Ανταμ (Αδάμ ο πρωτότοκος) έρχεται να ολοκληρώσει αυτή τη σπάνια σχέση. Ομως από την αρχή το μωρό διαρκώς κλαίει και ύστερα από λίγο κοιλοπονάει, κάνει εμετούς και υποφέρει. Τι έχει; Ραβδοειδή επιθετικό όγκο στον εγκέφαλο. Θεέ μου, πώς μπορείς. Και οι πιθανότητες ίασης; Μόνο 10%. Αυτό ήταν. Από εδώ αρχίζει ο πόλεμος εναντίον του θανάτου. Του ακατανίκητου εχθρού κάθε πλάσματος στη Γη. Από εδώ αρχίζει κάτι που δεν έχετε ξαναδεί. Γι’ αυτό με συνεπήρε και με κατέκτησε ολοκληρωτικά. Η πνοή του είναι επιθετική. Οι ρυθμοί του χορευτικοί (άλλοτε φουλάρει, άλλοτε φρενάρει, άλλοτε χαμηλώνει, άλλοτε επιταχύνει). Οι ατάκες του είναι εντελώς αληθινές και ζωικές. Οι σκηνές του πάλλονται στη διαπασών από αισθήματα ανθρώπων μοναδικών. Και επειδή ούτε μισή μιζέρια, ούτε και ίχνος υποταγής. Θα το ξαναδώ. Είναι ευλογία και θρίαμβος ζωής! Βαθμοί=8