[Ανορθόδοξα] Η ιδεολογία στα πέλαγα

Οταν ανακοινώθηκε ο σχηματισμός της κυβέρνησης Παπαδήμου οι γάλλοι Σοσιαλιστές δήλωσαν ευθαρσώς την αποστροφή που τους προκάλεσε το ότι οι έλληνες ομοϊδεάτες τους θα συνεργαστούν με εκπροσώπους του εθνικιστικού ΛΑΟΣ. Μακριά νυχτωμένοι ως Γάλλοι που είναι, δεν αντελήφθησαν ότι εμείς εδώ πέρα κάτι τέτοια τα μασάμε και ότι έχουμε προ πολλού βρει τρόπους να υποτάσσουμε και τις ιδεολογίες και τις υποσημειώσεις τους σε άλλες αξίες, της αρμοδιότητας της ψυχολογίας. Τουτέστιν το πείσμα του μικρομέγαλου παιδισμού, τον χαρακτήρα του τσαμπουκά, εντέλει την υπέρτατη ιδεολογία τού «ξέρεις με ποιον μιλάς;», του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;», την εν γένει ασυνεννοησία του ατίθασου χαρακτήρα μας.

Οταν αυτή την υπέρτατη ιδεολογία τη συναντάς στην καθημερινότητα της κατεστημένης ασυνεννοησίας, το πολύ που μπορεί να πάθεις είναι να σου ανεβεί η πίεση, διότι ο άλλος που σε τράκαρε ενώ δεν είχε προτεραιότητα ωρύεται ότι φταις εσύ. Στο ανώτατο όμως στάδιο της κοινωνικής ιεραρχίας, η υπέρτατη αυτή ιδεολογία μεταφράζεται στο διακύβευμα που στην απλή ελληνική ακούει στο όνομα «αρμοδιότητα». Οι όποιες πολιτικές ή ιδεολογικές διαφορές μετατρέπονται σε απλά προσχήματα κοινωνικής συναναστροφής όταν τεθεί το ύψιστο θέμα των αρμοδιοτήτων υπουργείων και υπηρεσιών. Στο κάτω κάτω, θα πείτε, έτσι ο απλός πολίτης μπορεί να κρίνει την πολιτική αξία μιας ιδεολογίας, όταν ο πολιτικός που την επικαλείται του την κάνει λιανά, κοινώς τη μεταφράζει στην καθημερινότητα ενός κράτους που δίνει τον αγώνα τον καλό της σφραγίδας.

Η πρώτη σύγκρουση λοιπόν ανάμεσα στη σοσιαλιστική και την εθνικιστική κοσμοθεωρία εκτυλίχθηκε στο πεδίο του τρίτου ορόφου ενός υπουργείου, όταν ο σοσιαλιστής υπουργός Προστασίας του Πολίτη έστειλε τα όργανά του για να εξώσουν τους υπαλλήλους του ιδεολογικού του αντιπάλου. Ηταν κάτι σαν την γενική δοκιμή της μεγάλης ιδεολογικής σύγκρουσης η οποία εμπλουτίζει την πτωχευμένη χώρα με νέες ιδέες, δημιουργώντας την απαραίτητη ατμόσφαιρα ανάτασης που ο τόπος χρειάζεται περισσότερο ακόμη κι από τα ευρώ που μας λείπουν.

Διότι όπως απεδείχθη, ήταν αναπόφευκτο αργά ή γρήγορα το θέατρο του ωραίου αγώνα των ιδεολογικών αρμοδιοτήτων να μεταφερθεί στα πέλαγα και τους ωκεανούς, εκεί όπου από αρχαιοτάτων χρόνων παίζεται η μοίρα του Ελληνισμού. Ελληνικέ Λαέ! Καλείσαι επιτέλους να σταματήσεις να ασχολείσαι με τα ταπεινά της καθημερινότητάς σου, να αντιληφθείς επιτέλους ότι, ακόμη κι αν θα ζήσεις στο σκοτάδι γιατί δεν μπόρεσες να πληρώσεις το χαράτσι, τα μεγάλα ζητήματα του Εθνους παίζονται αλλού. Είναι δυνατόν να μην ξέρουμε ποιος είναι αρμόδιος για τη φύλαξη των ποντοπόρων μας, ο σοσιαλιστής ή ο άλλος, ο εθνικιστής. Ποια ιδεολογία θα προστατεύει επιτέλους τον έλληνα ναυτικό από τη μάστιγα της πειρατείας;

Και όσο το σκέφτομαι, τόσο πείθομαι ότι καλά έκανε ο κ. Παπαδήμος και όρισε το πολυπληθές του σχήμα. Μόνον έτσι θα έχει την ευκαιρία ο ελληνικός λαός να παρακολουθήσει το πανόραμα των ιδεολογικών και πολιτικών αποχρώσεων που όλες μαζί φτιάχνουν τον τεράστιο πλούτο της πολιτικής μας σκηνής. Και μας κάνουν κι εμάς τους ταπεινούς να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο επιτέλους.