Γιατί δεν έχει τιμωρηθεί κανείς;

Θ.Μπ.: Θα ήθελα να απαντήσετε σε μία απορία μου. Πιστεύουμε όλοι μας ότι οι έννοιες του τι αξίζει και του τι δεν αξίζει έχουν πληγεί θανάσιμα λόγω της ατιμωρησίας που υπάρχει, συνεχίζεται ακάθεκτη η ίδια κατάσταση. Τόσα μεγάλα σκάνδαλα (δεν είναι μόνο η υπόθεση του Χρηματιστηρίου) μέσα σε είκοσι χρόνια και δεν έχει τιμωρηθεί κανείς. Είναι σαν να έπαιξε κάποιος με ένα παιχνίδι και να έχασε. Επομένως είναι κάτι που μπορεί να ξαναγίνει ανά πάσα στιγμή. Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό το πράγμα;

Χ.Β.: Είναι ακριβώς γιατί όλη αυτή η υπόθεση λειτούργησε με την έννοια της σπέκουλας και επίσης γιατί η έννοια της τιμωρίας μέσα σε ένα δικαιικό σύστημα πρέπει να συνδέεται με την απόδειξη. Τώρα για πρώτη φορά βλέπουμε να γίνεται μια προσπάθεια να υπάρξει μια θεσμικά οργανωμένη μηχανή ελέγχου διαφόρων δραστηριοτήτων είτε πρόκειται για χρηματιστήρια είτε για καταθέσεις είτε για μεταφορές χρημάτων. Το απογοητευτικό όμως είναι ότι την ίδια στιγμή η προσπάθεια αυτή γίνεται αντικείμενο επικοινωνιακής εκμετάλλευσης από διάφορες κατευθύνσεις. Εβλεπα, για παράδειγμα, να βγαίνουν κάθε τόσο στις τηλεοράσεις και να αναγγέλλουν 352 γιατρούς, 1.225 σκάφη, τόσους μηχανικούς και όλο αυτό το πράγμα να ξεφουσκώνει μετά απολύτως, γιατί επιτέλεσε την αναγκαιότητα της στιγμής. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε μια κοινωνία (και έχει ήδη συμβεί στη δική μας) είναι να αναδειχθεί ως μέθοδος λειτουργίας η γιούργια. Παλιά θυμάμαι ο εκάστοτε διοικητής της Τροχαίας στην Αθήνα έκανε μια κίνηση να μαζεύει τα μηχανάκια. Αυτό κρατούσε δυο μέρες. Μετά σταμάταγε. Εθίστηκε λοιπόν η κοινωνία στη γιούργια γιατί από πολύ μικρή ηλικία έχουμε μεγαλώσει στην Ελλάδα μέσα σε ένα τέτοιο σύστημα.