[Γράμματα στις ματιές] Οι νταήδες

Ο λόγος στους αναγνώστες

Ο Μιχ. Βασιλείου, Κερκύρας 16, Αθήνα, γράφει:

Είμαι βέβαιος ότι αν δεν είμαστε εμείς αρνιά, εννοώ οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, δεν θα ήταν αυτοί λύκοι. Και εξηγούμαι: Αυτοί οι νταήδες του ΠΑΜΕ που κάθε λίγο και λιγάκι λοιδορούν τον ιερό χώρο της Ακρόπολης, με τα κουρέλια που πάνε και κρεμάνε, με τα δήθεν επαναστατικά τους – που μυρίζουν ναφθαλίνη της δεκαετίας του 1940 – συνθήματα, ποτέ άλλοτε δεν θα έχουν επισκεφθεί τον ιερό αυτό χώρο γιατί, σύμφωνα με τις μαρξιστικές θεωρίες τους, η αρχαία Ελλάδα και η πολιτεία της δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια αντιδραστική και αντιλαϊκή πολιτεία. Ετσι εξευτελίζουν την Ελλάδα, όταν σοβαροί και με κάποια μόρφωση άνθρωποι που έχουν διαβάσει Ιστορία έρχονται να δουν την Ακρόπολη από την Κίνα, τις ΗΠΑ ή τον Καναδά και βλέπουν κρεμασμένα τα κουρέλια τους γύρω γύρω από τον Ιερό Βράχο.

Ομως, γιατί τα «βαθυστόχαστα» συνθήματά τους τα γράφουν στα αγγλικά και όχι στα ρωσικά; Μήπως ντρέπονται για ό,τι έκαναν κάτι άλλοι μεγάλοι «επαναστάτες», που τόσο εθαύμαζαν και υμνούσαν, στον ρωσικό λαό για τόσα χρόνια που κυβερνούσαν αυτή τη μεγάλη χώρα και εν συνεχεία και τις άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης;

Για να δούμε λοιπόν πώς ήταν τα πράγματα τότε, τις δεκαετίες του ’40 και του ’50, όταν το κόμμα του «λαού» έγινε εξουσία και σύμφωνα με τα παραμύθια τους η μεγάλη αυτή χώρα είχε γίνει ένας παράδεισος, με κοινωνίες και πολίτες υπεράνω χρημάτων, με ήθος και συντροφικότητα, που οι άνθρωποι έπαψαν να αποκαλούνται κύριοι και κυρίες αλλά σύντροφοι και συντρόφισσες μεταξύ τους.

Ομως, τα πράγματα ήρθαν τα πάνω κάτω όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και άλλαξε το πρόσωπο της Ευρώπης. Τώρα λαοί εξανδραποδίστηκαν, μετακινήθηκαν βιαίως, πόλεις και χωριά ισοπεδώθηκαν και κανείς δεν ήξερε τι θα πάθει σήμερα, όχι αύριο.

Ετσι, την άνοιξη του 1941 γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την Αθήνα και την Ελλάδα, εμείς μαθητές ακόμη στο γυμνάσιο. Ενα από τα πρώτα μέτρα που πήραν ήταν να αλλάξουν και το πρόγραμμα των μαθημάτων στα σχολεία. Πάνε τα Γαλλικά, έδιωξαν από το 10ο Γυμνάσιο των Αμπελοκήπων τον καθηγητή μας των Γαλλικών, τον ποιητή Ομηρο Μπεκέ και έφεραν στη θέση του τη φράου Εμμανουέλ, καθηγήτρια των Γερμανικών. Ετσι, για τρία χρόνια, κάναμε Γερμανικά και παρ’ όλη την καζούρα που βάζαμε στη φράου Εμμανουέλ κάτι μάθαμε. Ομως αυτά τα λίγα γερμανικά της φράου Εμμανουέλ τρία χρόνια μετά μας βοήθησαν, τρεις μαθητές, να επιβιώσουμε, όταν το 1944 βρεθήκαμε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία.

– Μικρό σχόλιο: η στήλη αυτή είναι μικρή. Η επιστολή σας ήταν τεράστια. Ετσι, αναγκάστηκα να την «κουρέψω» κατά 40%.