Συναινετικές αβρότητες και αμηχανία

Κρύο και βροχή αναγκάζουν τους βουλευτές να ανεβαίνουν τα μαρμάρινα σκαλιά του περιστυλίου τρία τρία. Οι περισσότεροι καταφθάνουν λίγο πριν από την έναρξη της συζήτησης για τις προγραμματικές δηλώσεις και περνούν σχεδόν απαρατήρητοι μπροστά από τις κάμερες. Μοναδική εξαίρεση ο άρτι διαγραφείς Σωτήρης Χατζηγάκης. «Ολοι στις θέσεις τους;» λέει χαμογελαστός στους δημοσιογράφους που τον κυκλώνουν με το που βγαίνει από το αυτοκίνητό του. Αφού κατακεραυνώνει τον Αντώνη Σαμαρά, κάνει μεταβολή, ξαναμπαίνει στο αυτοκίνητό του και αποχωρεί από τη Βουλή.

Στο καφενείο και το εντευκτήριο ελάχιστοι μετέχουν στα πηγαδάκια. Οι περισσότεροι βουλευτές πηγαίνουν κατευθείαν στην αίθουσα της Ολομέλειας. Οι φωτορεπόρτερ έχουν ήδη πάρει θέση μάχης στα θεωρεία όταν μπαίνει από την πόρτα πίσω από τα κυβερνητικά έδρανα ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Μοιράζει χαμόγελα δεξιά και αριστερά δεχόμενος συγχαρητήρια. «Μπορώ να έρθω;» ρωτά τον Μανώλη Κεφαλογιάννη δείχνοντας τα έδρανα των γαλάζιων βουλευτών. Παρ’ όλα αυτά αμέσως πιάνει στασίδι στην πρώτη σειρά των κυβερνητικών δερμάτινων πολυθρόνων χαιρετώντας διά συναινετικής χειραψίας τους Λοβέρδο, Παπακωνσταντίνου και Παπουτσή.

Στην ίδια σειρά μετά τους δύο αντιπροέδρους θα κατευθυνθεί και ο Μάκης Βορίδης. Δίπλα του θα καθήσει λίγο αργότερα ο Τάσος Γιαννίτσης, προκαλώντας στα θεωρεία σχόλια του τύπου «αυτή η κυβέρνηση είναι ποίημα». Ο Αδωνις Γεωργιάδης, πριν αποσυρθεί στη γαλαρία των κυβερνητικών οργάνων, θα φιλήσει το χέρι του ιερέα που βρισκόταν εκεί για να ορκίσει την Ελενα Κουντουρά βουλευτίνα, στη θέση του Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Η αίθουσα έχει σχεδόν γεμίσει όταν μπαίνει ο Γιώργος Παπανδρέου με πλατύ χαμόγελο και – βεβαίως – το iPad ανά χείρας. Πρώτη στάση του; Η Βάσω Παπανδρέου, της οποίας τον ώμο χτυπά φιλικά. Οταν επιτέλους κάνει την εμφάνισή του ο νέος Πρωθυπουργός το χειροκρότημα ξεκινά από τους εθνοπατέρες του ΠΑΣΟΚ. Με πρώτον τον Απόστολο Κακλαμάνη, οι βουλευτές καβγαδίζουν επί της διαδικασίας με τον πρόεδρο του Σώματος. Ο Λουκάς Παπαδήμος περιμένει αμήχανα. Κοιτά μια τα χαρτιά του και μια την αίθουσα. Δεν μιλά. Ανεπαίσθητα μειδιά για μια στιγμή. Σαν να σκέφτεται «τι γυρεύω εγώ εδώ;»…