«Πώς να αρθρωθεί αυτό που βιώνουμε…»
Η οικονομική κρίση, το τέλος του καπιταλισμού, οι προφητείες, η θρησκεία και οι φυσικές καταστροφές φέρνουν τους συντελεστές της περφόρμανς «Μετά» αντιμέτωπους με την καταστροφή του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, στους χώρους ενός μέχρι πρότινος εγκαταλελειμμένου βυρσοδεψείου
Οταν πριν από λίγους μήνες στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τις άλλες ελληνικές πόλεις μαίνονταν διαδηλώσεις, η ομάδα ODC και η Ελλη Παπακωνσταντίνου αποφάσιζαν να δώσουν νέα πνοή σε μια βιομηχανική ζώνη. Ετσι, λένε, θέλησαν να εκφράσουν την αγωνία τους. Το «Μετά» είναι μια πολιτική περφόρμανς εξηγούν στα «ΝΕΑ» σε μια συζήτηση γύρω από τη σόμπα, στο αχανές βυρσοδεψείο του Βοτανικού.
«Κάνουμε μια πολιτική δράση αντίστοιχη με εκείνες στους δρόμους» υποστηρίζει η σκηνοθέτις Ελλη Παπακωνσταντίνου που δεν περιμένει να βγάλει το ψωμί της από την περφόρμανς, «όπως δεν βγάζει κανείς βέβαια χρήματα από τις πορείες». Οι ηθοποιοί Βάλια Παπαχρήστου, Ηλέκτρα Τσακαλία, Λαρίσα Βέργου, ο δραματολόγος Δημήτρης Μπαμίλης και ο μουσικός Λάμπρος Πηγούνης υποστηρίζουν ότι η τέχνη οφείλει να εκφράζει την κοινωνία. «Θα χαρακτήριζα το “Μετά” ως μια έναρθρη κραυγή». «Το ζήτημα είναι πώς μπορεί να αρθρωθεί αυτό που βιώνουμε». Για να συμφωνήσουν πως «αν πρέπει να περάσεις μέσα από δακρυγόνα για να φτάσεις στην πρόβα, η δυναμική σου είναι άλλη». Και η συζήτηση συνεχίζεται με ερωτήσεις όπως «Νιώθετε ένοχος;», «Με τι είδους καταστροφή θα προτιμούσες να γίνει το τέλος;»…