Επιστολές

Το όριο της φτώχειας

Βασίλης Πης

ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ

Σας ευχαριστώ που με συνετίσατε για τόσα χρόνια ανώφελης σπατάλης και μειώσατε τον μισθό μου. Ξεχειλίζω από περηφάνια και ευγνωμοσύνη γιατί μου αποστείλατε την Εκτακτη Εισφορά, αφού ως δημοτικός υπάλληλος σας κατέθεσα με τη φορολογική μου δήλωση του 2010 όλα τα στοιχεία χωρίς να αποκρύψω τίποτε. Ακόμη, περιμένω με στωική εγκράτεια τις μειώσεις στον μισθό μου, αφού, πάλι σύμφωνα με τους υπολογισμούς σας, ήταν υψηλός και έπρεπε να μειωθεί.

Σκόπευα όμως να πληρώσω τα φροντιστήρια της κόρης μου, τα οποία είναι απλήρωτα εδώ και δύο μήνες, και να σας υπενθυμίσω ότι κάποια κόβουν μισές αποδείξεις και άλλα καθόλου.

Επίσης, θα πρέπει να σας ευχαριστήσω που μου υπενθυμίσατε ότι με τον «υπέρογκο» μισθό μου μπορώ να καλύψω ακόμα:

1. Τη δόση του στεγαστικού μου δανείου για πρώτη κατοικία, με το υψηλότερο επιτόκιο στην Ευρώπη, και την οποία η τράπεζα δεν πρόκειται ποτέ να μειώσει αν δεν ξεκινήσω έναν μαραθώνιο αγώνα αντοχής, υπομονής και υποτίμησης της αξιοπρέπειάς μου.

2. Να καλύψω τις ανάγκες μου σε βασικά είδη διατροφής, αγοράζοντας τρόφιμα τα οποία είναι ακριβότερα κατά 300% από ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη.

3. Να καλύψω τις ανάγκες σε συμβατικά υγρά καύσιμα, για να ζεσταθώ, να κινηθώ, από τα οποία η τιμή του λίτρου είναι από την υψηλότερη στην Ευρώπη, αν και εδώ στην Κω ο ΦΠΑ είναι 16% και όχι 23%.

4. Να ταξιδέψω στην Αθήνα για επίσκεψη στον γιατρό με τα ακριβότερα εισιτήρια αεροπλάνου και πλοίου.

Η ευγνωμοσύνη μου πλέον τρέφεται με ευδαιμονία, γιατί με κάνατε να ξανασκεφτώ την οικονομική μου κατάσταση, αφού με «υποβιβάσατε» στη Β’ Κατηγορία κατηγορώντας με ότι «έστηνα αγώνες».

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, για να μη χρεοκοπήσω και να μπορώ να ζήσω στο όριο της φτώχειας, θα πρέπει να ζητήσω βοήθεια από τους συνανθρώπους μου, που και αυτοί αδυνατούν, ή να ζητήσω βοήθεια από ένα Σύμφωνο Σταθερότητας για Φτωχούς.

ΑΣΕΠ και

νέο μισθολόγιο

Πάλμος Σαμιωτάκης

Απίστευτο, αλλά ξέχασαν-κατάργησαν το ΑΣΕΠ στην επαναξιολόγηση των υπαλλήλων με το ενιαίο μισθολόγιο! Το ΑΣΕΠ είναι ο μοναδικός μέχρι σήμερα αντικειμενικός τρόπος επιλογής προσωπικού στο Δημόσιο.

Και τι κάνουν τώρα; Στο νέο βαθμολόγιο λαμβάνουν υπόψη τους μόνο τα χρόνια προϋπηρεσίας για τη βαθμολογική τοποθέτηση του υπαλλήλου, με μια μικρή μέριμνα για όσους έχουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ένας υπάλληλος που αξιολογήθηκε μέσα από πολύ δύσκολες και απαιτητικές εξετάσεις και με ένα σύστημα υψηλού ανταγωνισμού, όπως αυτό του ΑΣΕΠ, θα τοποθετηθεί στον ίδιο βαθμό με οποιονδήποτε άλλο έχει την ίδια προϋπηρεσία ανεξαρτήτως τρόπου πρόσληψης. Οσο πιο παλιός και πιο κομματικός τόσο το καλύτερο!

Η επανεκκίνηση της χώρας

Mαρία Γ. Τσούβαλη

ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η σχέση μεταξύ πολιτικής και ήθους δεν είναι παρά δύο έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Μήπως η σημερινή κρίση, λοιπόν, δεν είναι μονάχα οικονομική, αλλά κυρίως κρίση αξιών και ήθους; Μήπως η σημερινή ελληνική λογική έχει αποσπαστεί τελείως από την ελληνική φιλοσοφική και κατά συνέπεια πολιτική σκέψη;

Ενώ στην Ιρλανδία η οικονομική κρίση οδήγησε στη χρεοκοπία λόγω της αδυναμίας του τραπεζικού συστήματος να αντεπεξέλθει στις ανάγκες της αγοράς, στην Ελλάδα η κρίση που αναπόφευκτα θα μας χρεοκοπήσει σε όλες τις εκφάνσεις της οφείλεται στην κατάρρευση του κράτους. Η Ελλάδα έφερε στο προσκήνιο μια νέα μορφή καπιταλισμού, τον πελατειακό καπιταλισμό.

Αυτό προκύπτει από τον χρηματοδοτούμενο συνδικαλισμό και την υπερβολική νομική του προστασία από τις διατάξεις του εργατικού δικαίου. Πώς είναι δυνατόν να προστατεύονται με ειδικές διατάξεις συνδικαλιστές εργαζόμενοι οι οποίοι δεν αποδίδουν παραγωγικά αλλά εκφράζουν απλώς την πολιτική τους άποψη – συμφέρον – ενδυόμενοι μια κομματική σημαία;

Πολλοί συζητούν το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή. Ποιος όμως μας εγγυάται ότι οι πολιτικά υπεύθυνοι να διαχειριστούν στο μέλλον τη δράση του Νομισματοκοπείου δεν θα αποδίδουν τα εν λόγω χρήματα σε παρακμάζουσες κρατικές υπηρεσίες και οργανισμούς που θα ζημιώνουν για ακόμη μία φορά τον κρατικό προΰπολογισμό; Τίθεται λοιπόν και πάλι το ζήτημα της μη ικανής διαχείρισης, γεγονός που θα μας οδηγήσει σε μια παλαιολιθική εποχή, ίσως και στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’50. Επιπρόσθετα, η προστασία που προέβαλλε και προβάλλει το κράτος με την απαλλαγή της φορολογίας δημιούργησε δύο μεγάλους γαιοκτήμονες: το ίδιο – δηλαδή το κράτος – και την Εκκλησία.

Τι στάση λοιπόν καλείται να κρατήσει η νέα γενιά; Αυτή τη στιγμή ετερόκλητες ομάδες νέων διαμορφώνουν απόψεις που μόνο μία κοινή συνιστώσα έχουν, την κατεύθυνση της οργής. Είμαστε η γενιά που επωμίζεται το βάρος των λαθών, εκείνων που αμέτοχοι παρατηρούμε να διαιωνίζονται στη χώρα μας και να στερούν και την τελευταία ελπίδα για μια αξιοπρεπή ζωή, για μια ζωή όπου η μόρφωση δεν θα είναι και πάλι προνόμιο των λίγων. Αν η πτώχευση αποτελεί τη γραμμή του τερματισμού για την κατάσταση της χώρας, μας εγγυάται κανείς ότι μετά τον τερματισμό θα ακολουθήσει η επανεκκίνηση;

Η «ήρα…» της οικονομίας

Βασίλης Μαγκλάρας

Βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού και βαδίζουμε με εθνικό μένος, ανυποχώρητοι, πάντα μπρος! Εχουμε δηλαδή υποστεί το μοιραίο, αλλά δεν έχουμε να πληρώσουμε τον τελετάρχη και καθυστερούμε την ανακοίνωση. Τέτοια και άλλα πολλά, που μας φτιάχνουν το κέφι και ανεβάζουν τα «σπρεντς» του πιεσόμετρου σε επίπεδο εγκεφαλικού, μας καθηλώνουν μένοντας ενδεείς καθημερινά. Εχουμε υποστεί τόση ανάλυση, έχουν εισχωρήσει οι όροι της «οικονομολογίας» τόσο στο πετσί μας, που αναρωτιόμαστε – αν είναι δυνατόν – ποια είναι η τιμή ζώνης του οίκου Moody’s και ποιο το αφορολόγητο των «άδηλων πόρων»… Μιλάμε για τέτοια επίδραση ώστε, αντί να «βαδίζουμε και να παραμιλούμε γι’ αυτή τη συμφορά μας…», που λέει και το άσμα, στεκόμαστε ακίνητοι, χωρίς να κάνουμε τίποτα και μιλάμε διαρκώς ως ειδικοί περί την οικονομία, που δυστυχώς… δεν μας έλαβαν υπόψη.

Μου θυμίζει αυτή η κατάσταση την περίοδο μετά τον σεισμό. Ξαφνικά οι παραπάνω είχαμε γίνει σεισμολόγοι. Παίζαμε με τα ρίχτερ λες και ήταν ζάρια, ανακαλύπταμε τα ρήγματα(;) της περιοχής μας προτού καν τα δουν οι επιστήμονες, βγάζαμε τις τεκτονικές πλάκες σε ακτινογραφία και κοντεύαμε να πείσουμε τον κ. Παπαζάχο να αλλάξει επάγγελμα.

Βέβαια, μου κάνει εντύπωση με τόσο πολλούς οικονομολόγους που κυκλοφορούν σήμερα πώς έπεσε η οικονομία μας έξω. Εχουν γεμίσει οι τηλεοράσεις, το Διαδίκτυο, οι πολιτικές και οικονομικές εφημερίδες με οικονομολόγους, πανεπιστημιακούς, εξωσχολικούς, εξειδικευμένους σε οικονομικά απόκρυφα και ιδιαιτερότητες, που μένουμε άφωνοι.

Ωστόσο εμένα τον απλό πολίτη, μεροκαματιάρη, συνταξιούχο, με προβληματίζουν κάποια πράγματα και θα ήθελα τη γνώμη όλων αυτών των επιφανών. Αξίζει η χώρα μας να γίνει Κούβα ή Αλβανία γιατί κάποιοι δεν πίστεψαν και δεν πιστεύουν ότι αξίζουμε κάτι περισσότερο από την εξαθλίωση της πολιτικής τους; Είναι δίκαιο στο όνομα κάποιων συντεχνιών να κρατούνται κλειστά επαγγέλματα, ενώ όλοι οι άλλοι να υπόκεινται στον ανταγωνισμό της ελεύθερης οικονομίας; Είναι δίκαιο να κινδυνεύουν οι μισθοί εκατοντάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, επειδή κάποιοι υπεράριθμοι συνάδελφοί τους βαρύνουν τον ασθενικό δημόσιο «κορβανά»; Είναι δίκαιο να απειλούνται οι συντάξεις χιλιάδων απομάχων, που τις έχουν πληρώσει με ιδρώτα και αίμα σε εργασιακούς μεσαίωνες, επειδή κάποιες ελλειμματικές ΔΕΚΟ επιμένουν να συντηρούνται με μεταγγίσεις του Δημοσίου; Είναι έντιμο εκατομμύρια Ελληνες, που σμίλευσαν τη ζωή τους τίμια, να τους ανακατεύεις με την «ήρα…» και να τους παραδίδεις στον διεθνή περίγελο;

Ο νέος πανεπιστημιακός νόμος

Μάρα Σκιαδά ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΤΟΠΟΓΡΑΦΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΕΜΠ

Οι σχολές κλείνουν δημοκρατικά. Δεν υπάρχουν μειοψηφίες που επιχειρούν με το «έτσι θέλω» το κλείσιμο του πανεπιστημίου.

Περί νόμου, λοιπόν.

Πρόβλημα πρώτο: η υποχρηματοδότηση. Λαμπρό παράδειγμα αποτελεί το Μετσόβιο. Ο προϋπολογισμός του ιδρύματος είναι ήδη μειωμένος κατά 50%, και μάλιστα πρόσφατα ανακοινώθηκε η περαιτέρω μείωσή του κατά 5 εκατ. ευρώ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τη θέση της κρατικής χρηματοδότησης παίρνει η εύρεση πόρων από ιδιώτες μέσα από «επώνυμες έδρες» και χορηγίες.

Πρόβλημα δεύτερο: η διάσπαση του κύκλου σπουδών. Ο πρώτος κύκλος σπουδών είναι 3ετής και δεν κατοχυρώνει κανένα επαγγελματικό δικαίωμα. Ο δεύτερος κύκλος είναι 2ετής, ο φοιτητής για να τον παρακολουθήσει καταβάλλει δίδακτρα και με την ολοκλήρωσή του ο τίτλος σπουδών δεν είναι master.

Πρόβλημα τρίτο: πιστωτικές μονάδες. Το πτυχίο καταργείται και αντί αυτού εισάγεται το σύστημα των πιστωτικών μονάδων. Αυτές συλλέγονται από μαθήματα, σεμινάρια, διαλέξεις ή οτιδήποτε άλλο φαντάζει σχετικό. Διαφορετικοί δρόμοι για το ίδιο πτυχίο. Για παράδειγμα, αν δεν αρέσει σε κάποιον πολύ η Γεωδαισία ΙΙΙ, θέλει ωστόσο να γίνει τοπογράφος, μπορεί εναλλακτικά – αν οι οικονομικές του δυνατότητες του το επιτρέπουν – να παρακολουθήσει δύο σεμινάρια (50-200 ευρώ).

Πρόβλημα τέταρτο: όρια φοίτησης. Στον πρώτο κύκλο σπουδών ο φοιτητής καλείται να ολοκληρώσει τις σπουδές του σε ν+2 χρόνια, ενώ στον δεύτερο κύκλο σπουδών δεν δικαιούται κανένα επιπλέον χρονικό περιθώριο. Σε περίπτωση που ο φοιτητής δεν τα καταφέρει, διαγράφεται. Ωστόσο το υπουργείο προνόησε για τους φοιτητές που εργάζονται, αρκεί μόνον να μπορείς να το αποδείξεις – μια και όλοι οι φοιτητές εργάζονται στις μέρες μας με ένσημα.

Πρόβλημα πέμπτο: τα συγγράμματα. Βάσει του νόμου, ο φοιτητής δικαιούται ένα βιβλίο ανά μάθημα. Εάν, δηλαδή, ένα σύγγραμμα αποτελείται από τρεις τόμους, ο φοιτητής δικαιούται τον έναν εξ αυτών δωρεάν και για τους υπόλοιπους θα πρέπει να κόψει τον λαιμό του.

Πρόβλημα έκτο: η φοιτητική μέριμνα. Η μεταβίβαση της οικονομικής ευθύνης για τη φοιτητική μέριμνα, που περιλαμβάνει τη σίτιση και τη στέγαση, στα πανεπιστήμια σημαίνει πρακτικά την κατάργησή της, μια και τα πανεπιστήμια ήδη αδυνατούν να αντεπεξέλθουν.

Πρόβλημα έβδομο: άσυλο. Για το άσυλο μπορεί κανείς να μιλάει για ώρες, μια και η κατάργησή του έχει πολλές κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις. Με πρόφαση την έξαρση της εγκληματικότητας στους χώρους του πανεπιστημίου καταργείται. Προσωπικά, φοβάμαι πολύ περισσότερο να διασχίσω την πλατεία Ομονοίας το βράδυ παρά την Πολυτεχνειούπολη. Και στην Ομόνοια δεν υπάρχει άσυλο. Και η Ομόνοια είναι το κέντρο της Αθήνας.