[Προβολείς] Μετά τον συμβιβασμό

Το δίλημμα δεν έπρεπε, λένε, να απαντηθεί από πολίτες ανειδίκευτους, εντελώς αναρμόδιους να γνωμοδοτούν για ζητήματα τόσο σύνθετα όσο η διευθέτηση του δημοσίου χρέους. Ο κίνδυνος, εξηγούσαν, ήταν να απαντήσει ο οργισμένος πολίτης στο δημοψήφισμα ανορθολογικά, ενάντια στο ίδιο το συμφέρον του. Γι’ αυτό το δίλημμα ανετέθη σ’ αυτούς που έχουν το θεσμικό τεκμήριο της πολιτικής ωριμότητας…

Το πανδαιμόνιο των τελευταίων εικοσιτετραώρων – ποιος θα χρεωθεί, ποιος θα υψωθεί, ποιος θα ταπεινωθεί – ήταν αναμενόμενο. Πολιτική τα τελευταία τριάντα χρόνια στην Ελλάδα ήταν η διανομή των δανεικών και η διεκπεραίωση των διορισμών. «Κάνω πολιτική» σήμαινε κάνω τα πάντα για να μη δυσαρεστήσω τους πελάτες μου, για να αποφύγω το περιλάλητο «πολιτικό κόστος».

Αυτοί οι τρόποι αποδείχτηκαν ανθεκτικοί ακόμη και υπό το βάρος της ανάγκης. «Γενετικά» προγραμματισμένοι μόνο για το πώς θα διατηρήσουν ή πώς πιο εύκολα θα κερδίσουν την εξουσία, οι πρωταγωνιστές της εθνικής κρίσης αποδείχτηκαν ανίκανοι να υπερβούν τον εαυτό τους. Η συνεργασία τους δεν προέκυψε ως συνειδητή συμφωνία. Χρειάστηκε να επιβληθεί. Χρειάστηκε, πάλι, να απειλήσουν και να σωφρονίσουν οι επάρατοι επιτηρητές. Γι’ αυτό και είναι πιθανό ότι ο αναγκαστικός συμβιβασμός να εκτυλιχθεί ως άθροισμα πολιτικών ελλειμμάτων.

Ομως, ακόμη κι έτσι, η κρίση βοηθάει τη δημόσια ζωή. Εκθέτει μέχρι εξαντλήσεως τα πολιτικά ήθη της πάλαι ποτέ δανειζόμενης δημοκρατίας. Μετά τα λεφτά, τελειώνουν σιγά σιγά και τα κόλπα.

mtsintsinis@dolnet.gr