Διαπραγματεύσεις και συμπάθεια

Τον άγγελο

Τον περιμέναμε προσηλωμένοι τρία χρόνια […]

Γυρίσαμε στα σπίτια μας τσακισμένοι

Μ’ ανήμπορα μέλη, με το στόμα ρημαγμένο.

Γ. Σεφέρης, «Μυθιστόρημα»

Ολοι γνωρίζετε πόσο δύσκολη, πολύπλοκη και με απρόβλεπτες συνέπειες είναι η διαδικασία μιας διαπραγμάτευσης. Σε ακαδημαϊκό επίπεδο, μια σειρά από επιστημονικά εργαλεία είναι στη διάθεση όσων θέλουν να ασκήσουν αυτήν τη διαδικασία στην πολιτική, την επιχειρηματική, την επαγγελματική, ακόμη και την… τρομοκρατική δράση τους. Η Θεωρία Παιγνίων και η Θεωρία του Χάους από τα μαθηματικά, η Συστημική και η Μπεχεβιοριστική Μέθοδος από την ψυχολογία είναι βασικά εργαλεία. Αλλά ακόμη και η εξωλεκτική επικοινωνία είναι στη διάθεση του διαπραγματευτή που επιθυμεί να είναι συμπαθητικός αλλά και σκληρός και να εκπέμπει με τον πιο καθαρό τρόπο το μήνυμά του. Αλλά και να μπορεί να διαχειριστεί την απευκταία αποτυχία.

Προϋπόθεση για μια σωστή διαπραγμάτευση είναι απαραίτητο το υπό διαπραγμάτευση θέμα να είναι ενταγμένο σε στρατηγικό πλαίσιο. Και η επιστήμη της στρατηγικής είναι συνεπώς παρούσα.

Αλλά και μια σειρά άλλοι παράγοντες πρέπει να μελετηθούν και να ενταχθούν στις παρενέργειες που μπορεί να προκληθούν στην ισορροπία παράπλευρων συστημάτων. Τέλος, ο «εκβιασμός» ή το βέτο πρέπει να έχουν καλά προετοιμασθεί με εναλλακτικές οδούς διαφυγής, ώστε να αποφευχθούν όσο είναι δυνατόν οι αναπόφευκτες δυσμενείς παρενέργειες. Είτε πετύχει είτε, ακόμη περισσότερο, αποτύχει το βέτο.

Μια προσωπικότητα της σύγχρονης Ιστορίας μας που άσκησε με επιτυχία τη διαπραγμάτευση για τις συνθήκες οι οποίες κατοχύρωσαν τον διπλασιασμό της χώρας ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Αποτυχημένη ήταν η διαπραγμάτευση για τη λύση του Κυπριακού στο Μπούργκενστοκ. Σαν παίξιμο βιολιού από τον Τζόσουα Μπελ ήταν η διαπραγμάτευση για την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ.

Στο εσωτερικό της ευρωπαϊκής οικογένειας το βέτο είναι συχνό εργαλείο για την επίτευξη στόχων. Εχουν μείνει ιστορικά τα βέτο της Θάτσερ για να αποκτήσει οικονομικά οφέλη από την Κοινότητα στην κατάρτιση του προϋπολογισμού της και του Α. Παπανδρέου για να πετύχει την έγκριση των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων. Το βέτο λοιπόν (το οποίο πάντως ασκείται με φειδώ) οι Ευρωπαίοι έχουν συνηθίσει να το αντιμετωπίζουν με σχετική κατανόηση και να ψάχνουν λύσεις και συμβιβασμούς μέχρι να φτάσουν σε μια συμφωνία.

Μάλλον λοιπόν η εμπειρία από τις διαπραγματεύσεις με την Ενωση έδωσε την ιδέα να προχωρήσουμε σε δημοψήφισμα. Δεν λάβαμε όμως υπόψη ότι το ζήτημά μας δεν είναι αμιγώς ευρωπαϊκό, αφού στο κάδρο υπάρχει και το ΔΝΤ. Και αυτό έχει τους δικούς του κανόνες: η διαπραγματευτική του δυνατότητα είναι σχεδόν μηδενική από το καταστατικό του και δεν ανέχεται βέτο ή διαπραγματεύσεις με δανειζόμενους. Μπορεί λοιπόν να σερβίρουν τσάι στις συνεδριάσεις αλλά δεν τρέφουν καμία συμπάθεια για όσους δεν τηρούν τους όρους των δανειακών τους συμβάσεων. Στο ΔΝΤ ισχύει η αρχή «ή το παίρνεις ή σ’ αφήνουμε».

Αυτή η ανελαστικότητα, σε συντονισμό με την κατάσταση στις αγορές ομολόγων για την Ιταλία και την Ισπανία, δεν μπορούσε παρά να έχει το δυσμενές στρατηγικού χαρακτήρα αποτέλεσμα στη διαπραγμάτευσή μας. Γιατί την πρότασή μας για δημοψήφισμα για τη νέα απόφαση διάσωσης την εξέλαβαν (ήταν;) απόπειρα διαπραγμάτευσης με χαρακτηριστικά βέτο.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, γράψαμε Ιστορία κατάλληλη για τη διδασκαλία σε μεγάλα πανεπιστήμια, σε μαθήματα όπως Στοιχεία Διαπραγμάτευσης και Αρχές Στρατηγικής. Οπου ως υποσημείωση θα υπάρχει το αρχαίο γνωμικό «ουδέν κακόν, αμιγές καλού». Γιατί το μήνυμα που δόθηκε είναι ηχηρό και με τρεις αποδέκτες.

< Προς τη διεθνή κοινότητα, της Κίνας περιλαμβανομένης: τα δόγματα της Συμφωνίας της Ουάσιγκτον τα οποία διέπουν τη λειτουργία του ΔΝΤ είναι καταστροφικά όταν εφαρμόζονται σε προηγμένες και δημοκρατικές χώρες. Οδηγούν λαούς σε απόγνωση, οργή, κοινωνική διάλυση, ίσως και σε εξέγερση. Η κρίση του σύγχρονου συστήματος οδηγεί σε ανάγκη διάσωσης χωρών του πυρήνα των βιομηχανικών κρατών. Γι’ αυτό αλλάξτε τα όλα γρήγορα. Μαζέψτε και τα πλέγματα κερδοσκοπίας που βρίσκονται στο απόγειό τους από το 2008.

< Προς την ΕΕ: από την αρχή της κρίσης, ξέρουμε όλοι πως ο οικονομικός πυλώνας της ΟΝΕ πρέπει να λειτουργήσει. Ας αφυπνιστούν, όσο είναι καιρός, οι ηγέτες και ας οδηγήσουν τις ευρωπαϊκές μας πατρίδες, σύμφωνα με τις αρχές της οικονομίας, στο ενιαίο νόμισμα – πριν διαλυθούμε.

< Τέλος, προς Ελληνίδες και Ελληνες: η απαίτηση για επιβολή αλλαγής μειγμάτων πολιτικής ποικίλων στοχαστικών προσαρμογών με όπλο το βέτο δεν πιάνει, έτσι συφοριασμένοι σαν τους Τρώες που είμαστε. Ούτε και το κατενάτσιο πιάνει. Αφήστε λοιπόν τις προσεγγίσεις περί Θεωρίας του Χάους, ελάτε όλοι μαζί να πιούμε το πικρό ποτήρι που μας δίνουν μαζί με τα περίπου 400 δισ. για τη διάσωσή μας, και διδαχθείτε από τη θυσία της Ιφιγένειας.

antonios-pressinfo.blogspot.com