[Ανορθόδοξα] Τα όρια της αυτοθυσίας

 Μη μου πείτε ότι δεν νιώσατε κι εσείς το σκίρτημα της Ευρώπης να τσιμπάει την καρδούλα σας; Ναι, ναι, αυτό το ευρωπαϊκό πνεύμα που αναστατώνει από προχθές την ψυχή του καθενός από μας, από τα ορεινά της Βουλής ώς τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Με τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων να συντρίβουν κάθε προοπτική επιστροφής στη δημοκρατία της δραχμής και τον Μητροπολίτη Ανθιμο να κηρύττει από άμβωνος τη σταθερότητα του ευρωπαϊκού νομίσματος είναι μάλλον βέβαιο πως το πνεύμα του πονηρού, αφορισμένο από τα πιο αρμόδια χείλη, θα πάει να πνιγεί σε καμιά παράνομη χωματερή.

Οφείλουμε πάντως να παραδεχθούμε πως η πολιτική μας τάξη, όσα κι αν της σούρνουν οι διάφοροι κακόπιστοι, επέδειξε και τη δέουσα ωριμότητα, και την υπευθυνότητα, και την ψύχραιμη γενναιοδωρία που απαιτείται από τους ηγέτες όταν γράφουν Ιστορία. Και δεν θέλω να ακούω γκρίνιες περί υστάτης στιγμής, βάθους του γκρεμού και θαλασσινού βυθού, διότι σ’ αυτές, τις ύστατες στιγμές πάντα αναδεικνύεται το όντως μεγαλείο. Αν δεν σε πετάξουν στον γκρεμό πώς θα σε ανασύρουν; Αν δεν σε σκάσουν πρώτα πώς θα αντιληφθείς το μέγεθος του μεγαλείου τους; Αν δεν χάσεις τον ύπνο σου πώς θα ακούς ανοησίες με το ένα μάτι ανοιχτό και με το άλλο, το κλειστό, θα νομίζεις πως γεύεσαι τα νάματα της μελιρρύτου ρητορείας;

Νομίζω ότι από σήμερα το μόνο για το οποίο πρέπει να ανησυχούμε είναι μήπως οι ταγοί μας χάσουν τη χάρη του παιδισμού τους. Ανθρωποι είναι κι αυτοί, και οι δοκιμασίες που περνούν καθημερινά ενδέχεται να αποξηράνουν τη φρεσκάδα των εμπνεύσεών τους. Θα ήταν κρίμα προκειμένου να κερδίσουμε μερικά ευρώ, που δεν θα τα πάρουμε και στον τάφο πια, να στερηθούμε από τα νούμερα του ολοήμερου ψυχοδράματος με το οποίο διασκεδάζουν την ανία μας.

Ομως, όσο το σκέφτομαι καταλήγω ότι δεν πρέπει να ανησυχώ. Είναι μάλλον βέβαιο πως αύριο, μεθαύριο θα επανέλθουν με την έκτη δόση και ώς τον Φεβρουάριο οι ισορροπίες θα έχουν αποκατασταθεί. Στο κάτω κάτω, την έχουν μάθει τόσα χρόνια τη δουλειά. Οποτε βρίσκονταν μπροστά σε κρίσιμα σταυροδρόμια της Ευρώπης, οι πολιτικοί μας ομονοούσαν. Τι Μάαστριχτ, τι Λισαβώνες, τι ευρωπαϊκά συντάγματα! Ο δρόμος τούς δυσκόλευε λίγο, όμως στα σταυροδρόμια μια χαρά τα πήγαιναν.

Τους έβλεπαν οι άλλοι, σκεπτικιστές και προτεστάντες, και αποθαύμαζαν τα παιδιά του Περικλή που φουσκώνουν με το ευρωπαϊκό τους πνεύμα τα πανιά στη Νότιο Βαλκανική. Ετσι και τώρα. Θα πάνε στη συνάντηση κορυφής και θα εξηγηθούν καθαρά: αφού μας λέτε ότι είναι για το καλό σας να σωθούμε, θα σας την κάνουμε τη χάρη. Ώς πότε όμως υπουργοί και υποψήφιοι υπουργοί, πατέρες, μητέρες και λοιπό συγγενολόι του Εθνους θα διακινδυνεύουν την υπόστασή τους για να σώζουν την Ευρώπη; Ακόμη και η αυτοθυσία έχει τα όριά της.

Αύριο, μεθαύριο οι ηγέτες μας θα αντιληφθούν ότι ξεπέρασαν τα όρια της αυτοθυσίας και θα κάνουν ό,τι μπορούν ώστε σε κάνα δυο μήνες να μας σώσουν πάλι την ύστατη στιγμή.