[Εναλλακτικά] Κηπουροί και θυρωροί

ΠΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ήταν να καταλάβεις ότι το δημοψήφισμα για τη νέα δανειακή σύμβαση θα τα τίναζε όλα στον αέρα; Οχι πολύ. Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, ο ξένος Τύπος και οι αγορές τό ‘πιασαν στον αέρα από τη Δευτέρα το βράδυ. Το δημοψήφισμα άλλαξε το προφίλ του Γιώργου Παπανδρέου μέσα σε μια νύχτα. Μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 2011 ο Παπανδρέου εθεωρείτο ο πιο σοβαρός από τους εν ενεργεία έλληνες πολιτικούς. Μετά τις 31 Οκτωβρίου ο Γιώργος έγινε παράγων αστάθειας. Την Πέμπτη η φήμη ότι παραιτείται άμεσα ανέβασε το ευρώ για λίγες ώρες. Οταν αυτή δεν επιβεβαιώθηκε το ευρώ ξαναέπεσε.

ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ λοιπόν; Οχι αν είσαι μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου. Την Τρίτη το βράδυ – είκοσι τέσσερις ώρες μετά το πλήρες ξεδίπλωμα των αρνητικών συνεπειών του δημοψηφίσματος – τρεις, τέσσερις, πέντε υπουργοί είχαν πάρει προσεκτική απόσταση από την επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου. Τους ξέρουμε: Ανδρέας Λοβέρδος, Αννα Διαμαντοπούλου, Γιάννης Ραγκούσης, Κώστας Σκανδαλίδης και ο Ηλίας Μόσιαλος, που το πλήρωσε με άτυπη παύση του από κυβερνητικός εκπρόσωπος. Οι υπόλοιποι δεν έβρισκαν λόγια να επαινέσουν την πρωτοβουλία. Εκτός από κηπουρούς, η κυβέρνηση βρέθηκε με θυρωρούς, υπηρέτες και άλλο βοηθητικό προσωπικό.

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΕ δηλαδή, άλλη μία φορά, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ήταν πρώτος μεταξύ ίσων όπως είναι ο πρωθυπουργός σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Είναι κληρονόμος ενός κόμματος που βασίστηκε στη λατρεία του ηγέτη και ιδρυτή. Μιλάμε δηλαδή για μια δημοκρατία με όρους Λατινικής Αμερικής και ημιμοναρχικά χαρακτηριστικά. Ποιος είχε το σθένος να κοιτάξει τον Πρωθυπουργό στα μάτια, να του εξηγήσει ότι η επιλογή του δημοψηφίσματος είναι εσφαλμένη και βάζει σε κίνδυνο όχι μόνο τη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου αλλά και το ευρωπαϊκό κεκτημένο της χώρας; Ποιος είχε την επιχειρηματολογία να του εξηγήσει ότι ο Πρωθυπουργός δεν μπορεί να λειτουργεί ως απόλυτος άρχων εκτός δημοκρατικού πλαισίου;

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ της Τρίτης ήταν η προτελευταία πράξη της παράξενης φάσης της ελληνικής πολιτικής που ονομάζεται Δημοκρατία των Γόνων. Αρχισε με την άνοδο του Κώστα Καραμανλή το 1997 στην ηγεσία της ΝΔ. Και εκείνος όπως και ο Παπανδρέου είχε εξ αίματος υπεροχή έναντι των συνομηλίκων του στην πολιτική, όπως είχε και τη συνδρομή όλων εκείνων που ήταν πρόθυμοι να υπηρετήσουν το όνομά του. Ολα αυτά δεν είναι άσχετα με τη διετία σήψης που οδήγησε σε κακό φινάλε τον Καραμανλή το 2009. Οπως δεν είναι άσχετα και με τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας. Ηταν στις Κάννες που οι Ευρωπαίοι έδωσαν πίσω στον Παπανδρέου το δημοψήφισμα που άλλαξε χρόνο και περιεχόμενο. Ηταν μια αποσκευή που ο Πρωθυπουργός δεν παρέλαβε στην Αθήνα, αφήνοντας τον χειρισμό στον Ευάγγελο Βενιζέλο.

ΘΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ τον χαμένο δρόμο προς τον πραγματικό κοινοβουλευτισμό; Το πρώτο τεστ είναι η συναίνεση.