[Ανορθόδοξα] Τα δάκρυα του βουλευτή

Πόσο πια προσωπικό κόστος μπορεί να καταβάλει ένας υπουργός ή έστω ο απλός βουλευτής του για να μας σώσει; Πόσο πόνο ψυχής μπορεί να αντέξει για να σταθεί όρθιος μες στη φουρτούνα; Ώς πού μπορεί να διακινδυνεύσει τις οικογενειακές του σχέσεις, την ηρεμία του, το ελάχιστο ανέφελο Σαββατοκύριακο που δικαιούται ο κάθε άνθρωπος, απλός ή μη;

Διότι, αγαπητέ, με όλη αυτή τη φασαρία που κάνουμε όλοι μας, με όλες αυτές τις κουβέντες για τα ευρώ και την Ευρώπη τους, με όλους αυτούς τους άνεργους και τους λοιπούς πτωχευμένους κινδυνεύει να περάσει απαρατήρητο το δράμα που εκτυλίσσεται στα παρασκήνια. Οι άνθρωποι, ευτυχώς, κάθε τόσο έχουν το θάρρος να μας υπενθυμίζουν το προσωπικό τους δράμα. Οφείλουμε να τους συμπαρασταθούμε.

Πώς να μείνεις ασυγκίνητος όταν ολόκληρος Πρωθυπουργός σού μιλάει για το προσωπικό κόστος που έχει καταβάλει όλους αυτούς τους μήνες; Πώς να μη νιώσεις έναν κόμπο να σου ανεβαίνει στον λαιμό όταν ο αντιπρόεδρος και υπουργός των Οικονομικών αποκαλύπτει τον «πόνο ψυχής» που νιώθει κάθε φορά που μας σώζει; Αλήθεια, τι κάνει η οικογένεια του υπουργού Προστασίας του Πολίτη; Ελπίζω να μην του την πείραξε κανείς, διότι άκουσα πως κυκλοφορούν πολλοί κακοί ανάμεσά μας. Ώς πότε θα αφήνουμε τη Μάρθα Βούρτση της δημοκρατίας μας να δακρύζει και εμείς να την παρακολουθούμε ψυχροί, ανάλγητοι και ασυγκίνητοι; Πώς είναι δυνατόν να μην εξεγείρεται κανείς μπροστά στην ανθρωπιστική τραγωδία που ταλαιπωρεί την ψυχική υγεία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ;

Θα μου πείτε, όλα έχουν την εξήγησή τους. Τόσα χρόνια, δεκαετίες τώρα, στους καιρούς της εθνικής ανάτασης οι πολιτικοί μας το μόνο κόστος που αναγνώριζαν, το μόνο που ήξεραν να υπολογίζουν ήταν το πολιτικό κόστος. Ηταν πρώτης τάξεως λογιστές στον τομέα. Και με τις υπόλοιπες κοστολογήσεις τα πήγαιναν μια χαρά διότι απλώς δεν τις υπολόγιζαν. Ομως, οραματιστές όπως είναι, άνθρωποι που βλέπουν μακριά και θέλουν να μας οδηγήσουν κι εμάς μακριά, όσο πιο μακριά γίνεται και ακόμη βαθύτερα, ψάχνοντας στο κοστούμι της ψυχούλας τους βγάζουν από το εσωτερικό τσεπάκι το μπιλιετάκι της προσωπικής θυσίας.

Κατ’ άλλους αυτό δεν είναι καθόλου σωστό. Ορισμένοι δε το θεωρούν ώς και ανήθικο. Θέλω να πω, όταν έχεις χάσεις τη δουλειά σου και βλέπεις στην τηλεόραση τον άλλον, από το βήμα της Βουλής, να σου μιλάει για το προσωπικό του κόστος σου έρχεται να φας την τηλεόραση. Αλλοι πάλι, ψυχραιμότεροι παρατηρητές των ηθών της πανάρχαιας φυλής μας, κρίνουν πως οι άνθρωποι στους καιρούς της κρίσης απλώς θέλουν να μιλήσουν απευθείας στην καρδιά μας. Ετσι, για να καταλάβουμε και εμείς τι εννοούσαν τόσα χρόνια όταν μιλούσαν για πολιτικό κόστος.

Είναι θέμα δημοκρατικής παιδείας, που λένε.