«Ισως και να βγει ο θεατής λιγότερο πεσιμιστής»

Στα 86 του πια, ο Πίτερ Μπρουκ δεν ήρθε για την παράσταση της Αθήνας. Αλλά σε συνέντευξη που έδωσε με αφορμή το πρώτο της ανέβασμα στο δικό του θέατρο, το παρισινό Theatre des Bouffes du Nord, πριν από έναν χρόνο, είχε δώσει τις εξηγήσεις του: «Η δύναμη αυτού που ονομάζουμε ποίηση και η δύναμη αυτού που ονομάζουμε μουσική είναι ακριβώς ότι η διαδρομή τους ξεκινάει εκεί που η εξήγηση δεν μπορεί πια να προχωρήσει παρακάτω».

Ο ίδιος ίδρυσε το 1968 ένα Κέντρο Διεθνών Θεατρικών Ερευνών στο οποίο δουλεύει με ηθοποιούς από διάφορες χώρες. Εξ ου και τα ονόματα των ερμηνευτών στον «Μαγικό αυλό»: Ντίμα Μπαουάμπ, Μαλιά Μπεντί Μεράντ, Λεϊλά Μπεναμζά, Γιαν Κούτσερα, Αμπντού Ουολογιέμ κ.ά. Και σαν να απευθυνόταν στο σημερινό, απογοητευμένο και θυμωμένο ελληνικό κοινό, προσέθετε τότε ο Μπρουκ: «Η μουσική του “Μαγικού αυλού” μιλάει για κάτι που σήμερα δεν το βρίσκουμε πια στους δρόμους, δεν το βρίσκουμε πουθενά, ούτε στην τέχνη, παρά μόνο στη φωνή του Μότσαρτ όπως εκφράζεται στο έργο, όπου βλέπουμε ότι η ζωή από μόνη της δεν σημαίνει απελπισία. Βλέποντας το έργο και ακούγοντας τη μουσική, ίσως και να βγει ο θεατής λιγότερο πεσιμιστής».

Ο «Μαγικός αυλός» πιστεύει ο Πίτερ Μπρουκ είναι ένα έργο με το οποίο ο Μότσαρτ θέλησε να εκφράσει την αγάπη του για τον άνθρωπο. «Με τον κόσμο σήμερα να βράζει από θυμό, αγανάκτηση ή απελπισία ένιωσα ότι ένας “Μαγικός αυλός” θα ήταν το αντίδοτο. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, το μήνυμα του Μότσαρτ σε έναν εμπόλεμο κόσμο».