Σαν ροκ λόξυγγας
O Κρις Μάρτιν των Coldplay
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Αν κάναμε βόλτες σε ανθισμένους κήπους, αν δεν ανησυχούσαμε για το αύριο, για το πώς θα την βγάλουμε καθαρή, για το αν υπάρχει κάτι στην τσέπη εκτός από τις κλωστές που ξηλώθηκαν (και αν δεν υπήρχαν σε αυτόν τον κόσμο οι U2), ίσως θα είχε νόημα να είναι σούπερ γκρουπ οι Coldplay. Αλλά και το νόημα, σχετικό πράγμα είναι.
Οπως είχε διαρρεύσει – πριν κυκλοφορήσει το «Mylo Xyloto», καινούργιο άλμπουμ της μπάντας -, οι Coldplay είχαν σκοπό (και εργάζονταν γι’ αυτόν) να βγάλουν ένα πιο «γυμνό», λιγότερο «επικό», πιο… small is beautiful άλμπουμ. Καλό αυτό, θα πεις. Μάλλον, λέω. Τα μελοδραματικά big νανουρίσματα δεν έχουν πια τόπο να σταθούν.
Αυτή ήταν η πρόθεση, αλλιώς προέκυψε το έργο. Ο ήχος πάλι φουσκωμένος σαν παγώνι. Οι μελωδίες φορτωμένες (και όχι κολακευτικά), άλλα λόγια (γενικά) να αγαπιόμαστε και το φάντασμα των U2 να ξεκαρδίζεται σαν να έχει κατεβάσει καμιά δωδεκαριά Γκίνες και έχει έλθει στο μεγάλο κέφι.
Μη βιαστείτε. Υπάρχουν καλά κομμάτια – το «Hurts Like Heaven», ένα από αυτά, είναι «ζωντανό», αναπνέει, έχει αντανακλαστικά. Σε «πιάνει». Ενα άλλο, το «Princess of China», ενώνει το γκρουπ του Κρις Μάρτιν με τη Ριάνα, η οποία εξελίσσεται σε χαρτί μπαλαντέρ στο ποπ παιχνίδι. Εχει γνωριμίες παντού, έχει και φωτογένεια. Και το «Princess» έχει χάρη.
Από την άλλη, σκόρπια «σίνθια» και new wave κόλπα και ένα κουρασμένο vibe πάνε κι έρχονται ανώφελα, πλην όμως άψογα τεχνικά (αν και δεν ξέρω πια τι στ’ αλήθεια σημαίνει το όνομα του Μπράιαν Ινο στην παραγωγή – άλλος μπαλαντέρ αυτός ή ένας ακόμη U2 κρίκος;).
Για κάποιους μυστήριους όμως λόγους – ίσως και χολιγουντιανής υφής (ροκ κομψότης, ροκ σταρ ζεύγος Μάρτιν – Πάλτροου) – οι Coldplay ξεχύνονται παντού σε ποτάμια, απλώνονται σε γαλαξίες, εκτοξεύονται στο Διάστημα της φήμης, σαν ένας εκνευριστικός ροκ λόξυγγας με fade out για ηχητικό εφέ. Σούπερ γκρουπ του ροκ, δηλαδή, σε κρίση. Ή ίσως… απλά στον κόσμο του.
Google news
