Νεκροθάλαμος

Δεύτερη, μετά τον Λάνθιμο, απογοήτευση το «Κάποτε στην Ανατολία» («Bir Zamanlar Anadolu’da»). Η τελευταία ταινία του Τούρκου Νουρί Μπίλγκε Τσεϊλάν. Ο σκηνοθέτης των «Τριών πιθήκων». Ο ποιητής και συνεχιστής ενός Αντρέι Ταρκόφσκι. Αυτή τη φορά αργόσυρτος και επαναλαμβανόμενος. Με την ίδια μακάβρια ιστορία. Από τα άγρια μεσάνυχτα μέχρι τα ξημερώματα στα βάθη της Ανατολίας. Καμιά δεκαριά νοματαίοι προσπαθούν να εντοπίσουν ένα πτώμα σε πρόχειρο τάφο που άνοιξε ο δολοφόνος. Ο μικρόκοσμος της κοινωνίας. Από τον εισαγγελέα και τον γιατρό μέχρι τον μπάτσο, τον λοχία, τους εργάτες και τον δολοφόνο. Προχωράνε με τα αυτοκίνητα μέσα στη νύχτα, σταματάνε, σκάβουν, φεύγουν. Ωσπου καταλήγουν σε κάποιο έρημο χωριό και κοντά στο ξημέρωμα βρίσκουν το πτώμα δεμένο χειροπόδαρα. Μ’ έναν λόγο, θάνατος σε όλη την Ανατολία. Από τη βία, την εγκατάλειψη, την αυτοκτονία. Ο,τι είχε πει στην «Αναπαράσταση» ο Αγγελόπουλος με λιγότερα λόγια.