ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Το παράδειγματης Κέας

Αγγελος Ρηγόπουλος

ΠΕΥΚΗ

Κατά τα γραφόμενα του Αριστοτέλη, οι άνδρες της Κέας μόλις συμπλήρωναν τα εβδομήντα χρόνια ζωής αυτοκτονούσαν πίνοντας κώνειο προκειμένου να επαρκέσουν τα τρόφιμα για να ζήσουν οι νεότεροι όταν οι Αθηναίοι πολιορκούσαν το νησί τους (Κείων νόμιμον). Σήμερα, όσο και να θέλουμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους, να διαθέσουμε τη ζωή μας για να σωθούν οι νεότερες γενιές από την ανέχεια και τη δυστυχία στην οποία μας οδήγησαν οι κυβερνήτες μας, μας απαγορεύεται να το κάνουμε. Σήμερα, οι εσωτερικοί εχθροί, αντίθετα με το τότε, μας υποχρεώνουν να ζήσουμε όσο μπορούμε περισσότερο για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να επιζήσουν, προσφέροντας στα πενιχρά οικονομικά τους τη χιλιορημαγμένη σύνταξή μας.

Οι εξαιρέσεις του μισθολογίου
Ιωάννης Γ. Κουλούρης

ΙΛΙΟΝ

Με μεγάλη θλίψη και αγανάκτηση παρακολούθησα τη συζήτηση που έγινε στη Βουλή για το ενιαίο μισθολόγιο. Και μόνο από τη συζήτηση αυτή μπορεί να καταλάβει κανείς γιατί φθάσαμε έως εδώ. Σχεδόν όλοι οι βουλευτές που μιλούν, το κάνουν για να ζητήσουν την εξαίρεση από το ενιαίο μισθολόγιο κάποιων προνομιούχων κατηγοριών υπαλλήλων, με τους οποίους προφανώς οι βουλευτές έχουν πελατειακές σχέσεις. Ιδιαίτερα αλγεινή εντύπωση προκαλεί η επιμονή τους για τη συνέχιση της ευνοϊκής μεταχείρισης των υπαλλήλων της Βουλής.

Ολοι επικαλούνται το ειδικό έργο των κατηγοριών αυτών, δηλαδή ακριβώς το πρόσχημα με το οποίο μέχρι τώρα είχαν την ευνοϊκή μεταχείριση, και πολλοί από αυτούς επικαλούνται διατάξεις του Συντάγματος. Συνταγματολόγος δεν είμαι, γνωρίζω όμως καλά ελληνικά και έχω διαβάσει το Σύνταγμα πολλές φορές. Το Σύνταγμα μπορεί να αναφέρει ότι κάποιες κατηγορίες υπαλλήλων έχουν ειδική μεταχείριση ή μισθολόγιο, αλλά πουθενά δεν αναφέρει ότι η μεταχείριση αυτή πρέπει να είναι ευνοϊκή και οι αποδοχές τους πρέπει να είναι μεγαλύτερες από αντίστοιχους υπαλλήλους άλλων υπηρεσιών.

Επομένως, το νομοσχέδιο απλά έχει τη φιλοσοφία ότι και οι αποδοχές αυτών είναι ίδιες με αυτές των λοιπών υπαλλήλων και καμία αντισυνταγματικότητα δεν περιέχει. Αντίθετα, εξυπηρετεί τη βασική αρχή του Συντάγματος ότι όλοι οι έλληνες πολίτες είναι ίσοι και έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι υπήρξαν αντιδράσεις για το μόνο, επί της αρχής τουλάχιστον, δίκαιο και ορθό νομοσχέδιο το οποίο έχει έρθει στη Βουλή από της συστάσεώς της, έστω και αν αυτό αναγκάστηκε να το φέρει η κυβέρνηση όχι από την καλή της θέληση και βούληση αλλά υπό την πίεση των ξένων και της κρισιμότητας της κατάστασης. Θα περίμενα να υπάρχουν αντιδράσεις μόνο για τις περιπτώσεις που εξαιρεί το νομοσχέδιο και οι οποίες έπρεπε να περιληφθούν και αυτές, όχι να ζητούνται και άλλες εξαιρέσεις.

Η ευκαιρία της Αριστεράς

Γιώργος Κοσματόπουλος

ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΑΠΘ

Η ελληνική πολιτική ζωή χαρακτηρίζεται από έντονο σουρεαλισμό και το φαινόμενο αυτό εντείνεται σε μια περίοδο βαρύνουσας σημασίας και κρισιμότητας. Μια κυβέρνηση που χαρακτηρίζεται από παλινωδίες και έλλειψη πολιτικής βούλησης για την υλοποίηση γενναίων αποφάσεων και μια αντιπολίτευση που τελείως ανεύθυνα και καιροσκοπικά αρνείται να αντιληφθεί το οριακό σημείο όπου έχει οδηγηθεί η χώρα. Πέρα από τη λούμπεν Δεξιά του Σαμαρά, η οποία αυτή τη στιγμή δεν έχει κάτι ουσιαστικό να πει εκτός από φωνασκίες προς τέρψιν των ακραίων στοιχείων του κομματικού ακροατηρίου, η μεγάλη απογοήτευση της ελληνικής πολιτικής ζωής είναι η λεγόμενη Αριστερά.

Η ελληνική Αριστερά, αντί να επιτελέσει τον ιστορικό της ρόλο, αποτελώντας την προοδευτική φωνή στην προσπάθεια εξόδου από την κρίση, έχασε ίσως τη μεγαλύτερη μεταπολιτευτική ευκαιρία της. Την ευκαιρία να αποτελέσει τη σύγχρονη εκδοχή της προδικτατορικής ΕΔΑ, η οποία τα ταραγμένα χρόνια των δεκαετιών του ’50 και του ’60, υπό σαφώς αντιξοότερες συνθήκες αποτέλεσε την εναλλακτική προοπτική απέναντι στη μονοκρατορία της Δεξιάς, καταφέρνοντας το 1958 να αναδειχθεί αξιωματική αντιπολίτευση, συγκροτώντας τα επόμενα χρόνια, μαζί με την Ενωση Κέντρου το μεγάλο μέτωπο των δημοκρατικών δυνάμεων της εποχής.

Εχασε το ραντεβού της με την Ιστορία και πλέον έχει περιέλθει στην ίδια ανυποληψία με το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Η ιδεοληψία και ο καιροσκοπισμός των ηγεσιών ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, των κύριων εκπροσώπων του αποκαλούμενου αριστερού χώρου, εντάθηκαν φτάνοντας σε έσχατο σημείο λαϊκισμού και ανευθυνότητας.

Προτάσεις εξόδου από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ενωση, αποκλεισμοί πλατειών, λιμανιών και ξενοδοχείων εν μέσω τουριστικής περιόδου, ξύλινος πολιτικός λόγος, προτροπή στη βία και εμφυλιοπολεμικά κατάλοιπα συμπληρώνουν το σκηνικό μιζέριας και απογοήτευσης στην ελληνική κοινωνία και τον προοδευτικό κόσμο της χώρας.

Ο ελληνικός λαός ο οποίος δοκιμάζεται σκληρά, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, δεν τείνει πλέον ευήκοα ώτα στις φανφαρολογίες. Απαιτεί άμεσες προοδευτικές λύσεις. Απαιτεί να ακούσει την αλήθεια η οποία, όσο και αν πονάει, μακροπρόθεσμα είναι το μόνο που μένει. Η πρώτη κρίση που πρέπει να αντιμετωπίσει η ελληνική κοινωνία είναι η κρίση ειλικρίνειας.

«Κόκκινες γραμμές» και οικονομία

Αλέξανδρος Παπαδόπουλος

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Η Ελλάδα και ο κάθε πολίτης της χωριστά ή κλαδικά, συμπεριφέρεται σαν νέα Μαντάμ Σουσού. Την ώρα που οικονομικά καταρρέει, την ίδια στιγμή αρνείται επίμονα να στερηθεί τις ανέσεις στις οποίες έχει εθιστεί.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θέλουν να απαρνηθούν τα κωμικά επιδόματα που έπαιρναν για χρόνια ούτε φυσικά να μειωθεί ο αδικαιολόγητα υψηλός αριθμός τους, οι συνδικαλιστές δεν θέλουν να χάσουν τα πόστα και τις απολαβές τους, οι συνταξιούχοι δεν θέλουν να απαρνηθούν τις προκλητικές πρόωρες συντάξεις από τα 45 τους, οι δήμοι και οι κοινότητες δεν θέλουν να συνενωθούν με τους όμορους, οι καθηγητές δεν θέλουν να κρίνονται, οι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν θέλουν να ανοίξουν τα προνομιακά κλειστά επαγγέλματά τους, οι κληρικοί δεν θέλουν να «ματώσουν» όπως όλοι οι υπόλοιποι πολίτες.

Το κακό είναι πως με αυτή τη νοοτροπία η Μαντάμ Σουσού κατέληξε χρεοκοπημένη και ντροπιασμένη να επιστρέφει στον Μπίθουλα, ενώ αν είχε βάλει εγκαίρως μυαλό θα μπορούσε να είχε σωθεί.

Σε κάθε νοικοκυριό, είναι δεδομένο πως όταν προκύπτει ένα οικονομικό αδιέξοδο το πρώτο πράγμα που κάνει κανείς είναι να περιορίσει τα έξοδα. Πρώτα σταματάει να αγοράζει γούνες και ακριβά φουστάνια, ζάντες και πλάσμα τηλεοράσεις και μετά αρχίζει τις προσπάθειες να βρει δεύτερη δουλειά για να αυξήσει τα έσοδά του. Το πρώτο πράγμα που γίνεται απαραιτήτως είναι ο άμεσος περιορισμός των δαπανών και δευτερευόντως, φυσικά, η όσο το δυνατό μεγαλύτερη αύξηση εσόδων. Στην Ελλάδα όμως κάθε μέρα σύλλογοι και φορείς διαδηλώνουν και καταλαμβάνουν κτίρια και δρόμους προκειμένου να μη χάσουν τα κεκτημένα οφέλη τους, ασχέτως αν αυτά είναι λογικά ή παράλογα, προκλητικά ή μη και πολύ σημαντικότερο, αν είναι εφικτά πλέον ή όχι.

Εφευρέθηκε λοιπόν ο νεοελληνικός πολιτικός όρος των «κόκκινων γραμμών» και όλοι ψάχνουμε να βρούμε πού πρέπει αυτές να τοποθετηθούν. Η οικονομία όμως είναι απλά μαθηματικά και στα μαθηματικά δεν υπάρχουν όρια, μόνο το μηδέν και το άπειρο. Πολιτική ασφαλώς δεν πρέπει να γίνεται αποκλειστικά και μόνο με οικονομικούς όρους, αλλά και με κοινωνικούς και πολιτιστικούς. Οσο όμως αυτό είναι αληθές άλλο τόσο είναι και πως πρωτίστως πρέπει να βασίζεται σε οικονομικούς όρους η πολιτική, διαφορετικά είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει παρά τις αναμφίβολα κοινωνικά ορθές προθέσεις της.

Δήλωση τραπεζικών καταθέσεων

Γιώργος Γεωργόπουλος ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ

Κάθε σώφρων άνθρωπος από τότε που αρχίζει να εργάζεται όσο μικρό και αν είναι το εισόδημά του δεν το καταναλώνει όλο, αλλά ένα μικρό μέρος το βάζει στην άκρη για μια δύσκολη στιγμή, για μια αρρώστια, για τα γηρατειά του. Το ποσόν αυτό το καταθέτει στην τράπεζα για λόγους ασφαλείας και για να έχει έναν μικρό τόκο. Οταν το ποσόν αυτό μεγαλώσει, μετατρέπει την κατάθεση σε προθεσμιακή για να έχει κάπως μεγαλύτερο τόκο.

Ερχεται τώρα η κυβέρνηση και θέλει να βάλει χέρι στις καταθέσεις αυτές που έχουν αποκτηθεί με διαφάνεια και έχουν φορολογηθεί από την απόκτησή τους. Σκέπτεται να μας ζητήσει να δηλώσουμε πόσα χρήματα έχουμε κατατεθειμένα σε τράπεζες και πώς τα αποκτήσαμε. Με ποιο δικαίωμα θα παραβιάσει δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα και τι λέει η αρμόδια Αρχή προστασίας τους; Ποιος είναι ο ρόλος της; Μήπως ο ρόλος της είναι μόνο να απαγορεύει τη δημοσίευση των ονομάτων των μεγαλοφοροφυγάδων για να μη θιγεί η υπόληψή τους; Και γιατί να ξέρει κάθε υπάλληλος της Εφορίας πόσα χρήματα έχω;

Οι καταθέσεις τουλάχιστον των μισθωτών και συνταξιούχων προέρχονται από τη μοναδική πηγή εισοδήματος που έχουν, την εργασία τους, είναι βαριά φορολογημένες και χρειάζονται για να καλύψουν έκτακτες ανάγκες που προκύπτουν συνήθως στις μεγάλες ηλικίες αλλά και σε όλες τις ηλικίες. Αν χρειαστεί να κάνω μια εγχείρηση ανοικτής καρδιάς θα πρέπει να έχω να πληρώσει 20.000 ευρώ. Ποιος θα μου τα πληρώσει αυτά; Μήπως ο κ. Λοβέρδος; Αν χρειαστούμε κάποια ώρα στα γηρατειά μας, εγώ ή η σύζυγός μου να προσλάβουμε για την εξυπηρέτησή μας μια αλλοδαπή ή ελληνίδα βοηθό, πού θα βρούμε τα απαραίτητα χρήματα; Μήπως από τον κ. Βενιζέλο;

Κάτω τα χέρια από τις τραπεζικές καταθέσεις των μισθωτών και συνταξιούχων. Μη μας αναγκάσετε να τις αποσύρουμε και να βάλουμε τα χρήματα που έχουμε αποταμιεύσει στο σεντούκι ή σε κάποιο λάκκο στον κήπο μας.