Οι πέτρες και η βαριοπούλα

Είναι μάλλον παραπάνω από προφανές ότι το σκετς βλέπει με επιφύλαξη τις προκαταλήψεις για τους ακαμάτηδες Ελληνες. Υπαινίσσεται, λίγο απλοϊκά ενδεχομένως, μέχρι και ότι το «εργαστήριο» του στυγερού οικονομικού πειράματος βρίσκεται στην Αμερική, τόπο καταγωγής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Φοβάται για επέκταση της νέας εργασιακής συνθήκης («διαθέσιμος τώρα και στη Γαλλία», είναι η κατακλείδα του), μοιάζει όμως σαν να μην παρακολουθεί ειδήσεις από το ελληνικό απεργιακό μέτωπο όταν απορεί που το πειραματόζωο δέχεται αδιαμαρτύρητα τη σκλαβιά του. Οσο για τη γραφική φουστανέλα, το μουστάκι και το μπουζούκι, ας τα αποδώσουμε στις ανάγκες της παγκόσμιας οπτικής γλώσσας του. Η ευθύνη ωστόσο που δυσκολεύεται να πάρει η εκπομπή, είναι να μιλήσει με το στόμα του ίδιου του Κώστα. Οχι ότι είναι εύκολη υπόθεση να πεις με χιούμορ τι έχει στο μυαλό του. Γιατί αν υπάκουε βουβά στις συνήθεις πια θεωρίες για σκοτεινά κίνητρα και πειράματα αντοχής εις βάρος του, πιθανόν σε επόμενο επεισόδιο να επιβεβαίωνε απλώς τη γιαγιά του που έλεγε, «πάνω που μάθαμε στον γάιδαρο να μην τρώει, αυτός ψόφησε». Αν όμως στεκόταν να πάρει μια ανάσα και να σκεφτεί τα μελλούμενα, ακόμα και αν οι συντελεστές των «Guignols» του είχαν υποσχεθεί μόνιμη θέση στην εκπομπή, θα αναγκαζόταν να πει και αυτός μια λέξη. Είτε αφήνοντας στην άκρη τις πέτρες και τη βαριοπούλα του, είτε χρησιμοποιώντας τα με τρόπο που θα έφερνε ανατριχίλες και στον πιο ανατρεπτικό γάλλο χιουμορίστα.