«Είναι θλιβερός αυτός ο κόσμος του θεάματος»

Αν είναι κάτι που δεν αρέσει στη Βίρνα Λίζι, την ιταλίδα ηθοποιό που στο πρόσωπό της το Χόλιγουντ είχε δει μιαν άλλη Μέριλιν Μονρόε, είναι να τη θεωρούν ντίβα. «Μα, τι θα πει ντίβα; Εγώ πάντα ένιωθα ηθοποιός. Ποτέ δεν έχασα το μυαλό μου», λέει.

Κι εξηγεί πως αυτό που έκανε εκείνη ήταν απλώς να δουλεύει πολύ και με συνέπεια «… για να κάνω μια έντιμη καριέρα ακριβώς πάνω στο επάγγελμά μου», συνεχίζει η 75χρονη σήμερα Βίρνα Λίζι, που πρωταγωνιστεί τώρα στη «Γυναίκα που επιστρέφει», σειρά της ιταλικής τηλεόρασης.

Μπορεί να μη νιώθει ντίβα, παραμένει όμως μια από τις λίγες ιταλίδες ηθοποιούς που έχουν κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ και έχει συνεργαστεί με τα λαμπερά ονόματα της εποχής της, από τον Γουίλιαμ Χόλντεν ώς τον Τζακ Λέμον και από τον Τόνι Κέρτις ώς τον Φρανκ Σινάτρα. Η Βίρνα Λίζι ήταν και εκείνη που είπε όχι στον ρόλο της «Μπαρμπαρέλα» – πριν η Τζέιν Φόντα πει το ναι.

«Δεν έχω μετανιώσει ποτέ για κάτι που είπα», επιμένει, «μέσα μου νιώθω πως είμαι μια κανονική γυναίκα, που πατάει τα πόδια της στη γη, ακόμη και όταν κάνει βόλτες στο Λος Αντζελες με λιμουζίνα», λέει στη δημοσιογράφο της «Corriere Della Sera».

Είχε υπογράψει επταετές συμβόλαιο στο Χόλιγουντ, αλλά δεν έμεινε εκεί παρά μόνο τα τρία χρόνια. «Δούλευα σχεδόν τσάμπα στην Ιταλία για να μπορέσω να ξεπληρώσω τα τέσσερα χρόνια που υπολείπονταν», εξηγεί. Είχε αποφασίσει όμως να φύγει από την Αμερική. «Δεν ένοιωθα άνετα εκεί. Πρώτα από όλα δεν ήξερα καν αγγλικά, αντιμετώπιζα δυσκολία στο να εκφραστώ, στο να επικοινωνήσω».

Σε αυτά ήρθε να συμπληρωθεί και η διαπίστωση πως ο κόσμος του θεάματος είναι στην καθημερινότητά του ένας κόσμος θλιβερός. «Ο Τζακ Λέμον, για παράδειγμα, είναι ο πιο μελαγχολικός κωμικός που έχω γνωρίσει. Στο καμαρίνι του είχε πιάνο και όταν τέλειωνε τη δουλειά του, πήγαινε και έπαιζε Σοπέν και δεν γελούσε ποτέ… Αλλά και ο Χόλντεν, ένας πολύ καλός ηθοποιός, πάντα με ένα ποτήρι στο χέρι. Σπάνια εμφανιζόταν στα γυρίσματα τελείως νηφάλιος. Μερικές φορές χρειαζόταν να περιμένουμε μέρες για να γυρίσουμε κάποια σκηνή». Από τους αμερικανούς σταρ στους Ιταλούς. Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι; «Σίγουρα σταρ, αλλά και τόσο απλός άνθρωπος». Ο Βιτόριο Γκάσμαν; «Μεγάλος, αλλά όχι πολύ συμπαθητικός. Κάποια στιγμή σε μια ταινία έπρεπε να του δώσω ένα χαστούκι. Και όλοι οι άλλοι δίπλα μου έλεγαν “δώσ’ του το δυνατό!”».