[Ανορθόδοξα] Ραντεβού στα τυφλά

Προχθές σε κάποια από τις καταλήψεις των υπουργείων στο Κέντρο ακουγόταν το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» από τα «Ριζίτικα» με τον Ξυλούρη. Λίγο παρακάτω, στην Κλαυθμώνος, έπαιζαν τους «Μοιραίους» του Βάρναλη, τη «Ρωμιοσύνη», το «Γελαστό παιδί» από το «Ενας όμηρος» και ένα κομμάτι από το «Μαουτχάουζεν». Και θα ‘λεγες πως ο χρόνος έχει γυρίσει πίσω, στην Ελλάδα του εβδομήντα, αν δεν ακουγόταν ένα τραγούδι του Παπακωνσταντίνου και ένα άλλο των Κατσιμιχαίων από το ογδόντα.

Ανάμεσα σε όλα αυτά κυκλοφορούσε το γνωστό ανοιχτό λεωφορειάκι με τους τουρίστες, κατάλοιπο, αν δεν κάνω λάθος, του 2004 αυτό. Εκείνοι φωτογράφιζαν τα μαύρα πανό των καταλήψεων που κρέμονταν από τα κτίρια των υπουργείων. Απ’ την Ελλάδα του εβδομήντα, σ’ αυτήν του ογδόντα, κι από κει στο 2004, όσο πάμε και πλησιάζουμε στο σήμερα.

Ομως, το βράδυ στην τηλεόραση ήταν οι δύο ηγέτες. Μουτρωμένοι, κοίταζαν ο ένας από δω κι ο άλλος από κει. Ακόμη και η γνωστή εθιμοτυπική χειραψία τούς βγήκε με το ζόρι, κι εσύ να αναρωτιέσαι τι σου θυμίζουν; Ανεκδοτολογικώς, μου ήρθε στο μυαλό εκείνο το αμίμητο του τέως βασιλέως, ο οποίος είχε κάποτε δηλώσει πως όταν φωτογραφίστηκε με τους πραξικοπηματίες, ήταν μουτρωμένος για να καταλάβει ο λαός του πως διαφωνούσε με την όλη υπόθεση.

Και κάθεσαι και σκέφτεσαι. Ετσι όπως πάμε, με τα τραγούδια του εβδομήντα και με τα μούτρα του εξήντα δεν θα αργήσουμε και πολύ να φτάσουμε στα ΕΑΜ του σαράντα. Ασε που ο χρόνος είναι βαθύ πηγάδι και αν αρχίσεις να πέφτεις μέσα του ο πάτος δεν διαφέρει και πολύ από το χρέος. Γιατί αμέσως μετά ήρθε κι εκείνο το γαλλικό κουκλοθέατρο με τον φουστανελοφόρο Ελληνα, με εσένα και εμένα δηλαδή, που σπάει πέτρες, και οι σοφοί επιστήμονες αποφαίνονται πως παρ’ ότι του άλλαξαν τα φώτα αντέχει ακόμη. Κοινώς καβαντζάραμε τον δέκατο ένατο αιώνα, τα πάμε πίσω στην εποχή των φιλελλήνων.

Ολες αυτές οι καταβυθίσεις στο παρελθόν μπορεί να αγκαλιάζουν ορισμένους εξ ημών με τη θαλπωρή της νοσταλγίας, πλην όμως θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι από τον πάτο του πηγαδιού κάνουν το μέλλον να μοιάζει με ραντεβού στα τυφλά. Εκτός πια κι αν πηγαίνοντας πίσω, τόσο πίσω, και πάρουμε φόρα κι έρθουμε και πάλι στη δεκαετία του εβδομήντα, θα έρθει και η ημέρα που η Ελλάδα θα γίνει πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ομως κι αυτό παίζεται. Οχι για την Ελλάδα, για την Ευρώπη εννοώ. Διότι μπορεί η Ελλάδα να έχει κλείσει κάποιο μελλοντικό ραντεβού με την Ευρώπη, όμως το ραντεβού στα τυφλά είναι το ραντεβού της Ευρώπης με την Ευρώπη. Διότι καλά εμείς, εμείς μπορεί να κάνουμε μούτρα αντί για πολιτική, μπορεί να νοσταλγούμε τη δεκαετία του εβδομήντα, όμως αυτοί, είναι δυνατόν ούτε αυτοί οι «Μερκεζί», όπως τους είπε ο Ντελόρ, να μην ξέρουν τι τους γίνεται;