Η Κίνα δυσκολεύεται στο… μάθημα του λαϊκού καπιταλισμού

Στο σύστημα του Κόκκινου Καπιταλισμού της Κίνας, οι αποταμιεύσεις σύσσωμης της μεσαίας τάξης χρησιμοποιούνται για να δίνουν δάνεια οι κρατικές τράπεζες στις επίσης κρατικές επιχειρήσεις. Το αποτέλεσμα είναι φυσικά η εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη της τελευταίας δεκαετίας, ωστόσο ο μέσος Κινέζος, ακόμη κι αν συγκαταλέγεται στους σχετικά ευκατάστατους (βγάζει δηλαδή περί τα 16.000 δολάρια τον χρόνο κι έχει και 50.000 δολάρια στην τράπεζα) δεν απολαμβάνει τους καρπούς του οικονομικού θαύματος. Ομως οικονομολόγοι από κάθε γωνιά του πλανήτη κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου: αν η Κίνα δεν δημιουργήσει μια ευρεία καταναλωτική τάξη, η μια από τις ελάχιστες μηχανές ανάπτυξης της υφηλίου θα αρχίσει να γίνεται σαν τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Ιαπωνία.

Αν και το Κόμμα έχει δεσμευθεί ως προς τη δημιουργία καταναλωτών – όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό – και δίνει μέχρι και επιχορηγήσεις για την αγορά αυτοκινήτου και οικιακών συσκευών, σε πολλές επαρχιακές περιοχές της χώρας τα τελευταία δέκα χρόνια η κατανάλωση έχει περιοριστεί στο 35% του ΑΕΠ, από το 45% που ήταν, όταν ακόμη και στη χτυπημένη από την κρίση αμερικανική οικονομία αγγίζει το 70% του ΑΕΠ. Το πρόβλημα, όπως λένε πολλοί αναλυτές, είναι η νοοτροπία των απλών Κινέζων, η οποία συνοψίζεται στο «μην ξοδεύεις σήμερα τα λεφτά του αύριο».