[Ματιές] Χαμόγελα…

Μέσα σε αυτή την καταχνιά και την αβεβαιότητα για τις «επόμενες σελίδες μας», καλό είναι να έρχεται, πού και πού, κάτι και να καρφιτσώνει στα παγωμένα χείλη μας ένα χαμόγελο. Αυτό έγινε την Παρασκευή το βράδυ στο γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης», όπου οι παίκτες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ελλάδας νίκησαν τους υπερφίαλους και προκλητικούς Κροάτες με 2-0 και χτύπησαν την πόρτα της τελικής φάσης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.

Δεν ξέρω πώς είναι τα οικονομικά της Κροατίας. Τα δικά μας τα ξέρω. Οπως και τα οικονομικά της Πορτογαλίας. Προπονητής των Ελλήνων είναι ένας Πορτογάλος. Ο Σάντος. Τα μπατίρια πάνε πακέτο. Και ενίοτε τα καταφέρνουν στο επίπεδο του αθλητισμού. Και παίρνουν, αλλά και δίνουν χαρά. Ο Γκάλης κάποτε έλεγε, «όποτε παίζουμε ως Εθνική, πρέπει να τα δίνουμε όλα για τη νίκη. Παντού, ακόμα και στο τάβλι…».

Βρισκόταν εδώ την Παρασκευή ο αντικαγκελάριος της Γερμανίας, αρχηγός των Φιλελευθέρων Φίλιπ Ρέσλερ. Δεν έχω δει πιο αντιπαθητική φάτσα! Ισως να με επηρέασε αρνητικά το γεγονός ότι ο αξιωματούχος αυτός, υπουργός Οικονομίας της χώρας του, ζήτησε προ δεκαημέρου να πετάξουν την Ελλάδα έξω από το ευρώ. Να μας καταστρέψουν δηλαδή! Ο ίδιος έχει καταθέσει στο γραφείο του Σόιμπλε σχέδιο διαδικασίας για την πτώχευσή μας! Επιπλέον, μας είπε εμμέσως αλλά ορθά κοφτά ότι πρέπει να δουλεύουμε τρεις ώρες παραπάνω κάθε μέρα για να βγούμε κάποτε από το λούκι!

Δεν ήταν εύκολο λοιπόν, ύστερα από όλα τούτα, να μη βλέπω αυτό τον τύπο με μισό μάτι. Πολύ περισσότερο που σε μια φωτογραφία του με τον Παπανδρέου μόλις που δίνει το χέρι του, ψυχρά και ανόρεχτα, στον έλληνα Πρωθυπουργό, ενώ ο Παπανδρέου του γελάει πλατιά και εγκάρδια στην καθιερωμένη χειραψία για τους φωτορεπόρτερ. Αυτή η εικόνα για τον Ρέσλερ δεν μαλάκωσε ακόμη και όταν διάβασα ότι ο Γερμανός είχε έρθει στην Ελλάδα με συμπατριώτες του επιχειρηματίες για επενδύσεις, τις οποίες τόσο πολύ έχουμε ανάγκη!

Τι παιχνίδια, αλήθεια, παίζει η προκατάληψη!.. Αντίθετα, μου φάνηκε σαν άγγελος ο πρώην καγκελάριος και ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών Χέλμουτ Σμιτ, που δήλωσε στην εφημερίδα «Die Zeit», «να πάρει ο Διάολος τους ευρωπαίους αρχηγούς κρατών αν δεν σώσουν την Ελλάδα! Το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα είναι μικρότερο από το πρόβλημα της Γερμανίας μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ΗΠΑ και Γαλλία παρείχαν με προθυμία σε εμάς, τους μέχρι πρότινος εχθρούς τους, μεγάλη οικονομική βοήθεια».

Ξεμάκρυνα όμως. Και μπήκα σε ιστορίες που με μελαγχολούν, σε μια ώρα που το μέλλον της Ελλάδας κρίνεται, σε μεγάλο βαθμό, από τις αποφάσεις Μέρκελ και Σαρκοζί… Ας ξαναγυρίσω λοιπόν στο ποδόσφαιρο. Η Εθνική που δεν ήταν καθόλου πειστική ως ομάδα απαιτήσεων τον τελευταίο χρόνο – ακόμη και στο α’ ημίχρονο του ματς με τους Κροάτες παρέπαιε – τα πήγε τελικά περίφημα. Στο δεύτερο μέρος του αγώνα της Παρασκευής μεταμορφώθηκε. Επαιξε μπάλα! Και έβαλε και δύο γκολ. Θα μπορούσε να πετύχει και τρίτο. Ενώ οι Κροάτες κατέρρευσαν.

Αύριο η Εθνική μας παίζει στην Τιφλίδα με τη Γεωργία. Είμαστε καλύτεροι από την ομάδα του παλιού μας γνώριμου (έπαιζε στην ΑΕΚ) Τιμούρ Κετσπάγια. Λογικά, πρέπει να νικήσουμε. Ετσι, άλλωστε, θα περάσουμε στους τελικούς. Ας ελπίσουμε ότι οι παίκτες μας θα αγωνιστούν με μυαλό και δύναμη και θα φύγουν από το γήπεδο με κέρδος τρεις βαθμούς ακόμη. Για να αρχίσουμε να ονειρευόμαστε δειλά δειλά μέρες του 2004 στην Πορτογαλία…