Μνήμες και φαντασιώσεις στις Μυκήνες

«Οι λέξεις που χρησιμοποίησα για την Επίδαυρο με τρόπο βιαστικό και βάναυσο είναι ανεπαρκείς» έγραφε στις αρχές του 20ού αιώνα στα «Ημερολόγιά» της η Βιρτζίνια Γουλφ. «Οταν σκέφτομαι τις Μυκήνες, η επόμενη προσπάθειά μου μπορεί και να αφήσει ολότελα λευκή τη σελίδα. Δεν έχει υπάρξει άλλο μέρος, πιστεύω, πιο εύκολο να διαχειριστείς. Είναι σαν να ταξιδεύει μέσα από όλες τις ρότες του εγκεφάλου, να ξυπνά μνήμες και παράξενες φαντασιώσεις. Προαναγγέλλει ένα μακρινό μέλλον και διηγείται ξανά το μακρινό παρελθόν. […] Η φαντασία σε κάνει να πιστεύεις, καθώς περπατάς, ότι ο τόπος είναι γεμάτος ανθρώπους και ήσυχος συνάμα. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν πολλά για να δεις και τίποτα για να ακούσεις. Αλλά δεν μπορείς να αγνοήσεις τις τεράστιες πέτρες και τα δύο λιοντάρια που φρουρούν την είσοδο και σου επιτρέπουν να παραδεχτείς συνειδητά πως ο Αύγουστος βρίσκεται ακόμα εκεί».