Οι πρίγκιπες που έγιναν… βάτραχοι

Βέβαια, οι περισσότεροι αποδεικνύονται «φούσκες», μόνο «λόγια του αέρα». Και η μόνη παρακαταθήκη που αφήνουν είναι ορισμένες ιστορίες, ενίοτε ξεκαρδιστικές!

Σεπτέμβριος 1997. Η ΑΕΚ δεν αναστέναζε στα γήπεδα αλλά στο ξενοδοχείο «Ανδρομέδα» της Πλατείας Μαβίλη. Εκεί γίνονταν οι διαπραγματεύσεις για την παραχώρηση των μετοχών του Μ. Τροχανά στην Enic.

Η ΠΑΕ βλέπετε δεν σώθηκε με τον Ελληνα του SoE και επελέγη η λύση των Αγγλων. Οι κουβέντες μαραθώνιες. Το βράδυ στο Κολωνάκι, ο Μ. Τροχανάς έκανε σχέδια σε χαρτοπετσέτες. Το πρωί, ερχόταν με αυτοκίνητο μαζί με τους συνεργάτες του. Σουξές, Λεωντσινίδης (με το κινητό κολλημένο στο αυτί για να μη δίνει στίγμα ή πληροφορίες) και Σία. Τελικά, η συμφωνία έκλεισε και οι περιπέτειες της ΑΕΚ άρχισαν. Για να μην έχουν τέλος ακόμη και στις μέρες μας.

Εκτοτε, η ΑΕΚ γνώρισε πολλούς και πολλά. Εκεί έκανε τα πρώτα παραγοντικά βήματά του ο Πατρίκ Κομνηνός. Εκεί ξεπήδησε ως στέλεχος ικανό να ισορροπεί σε πολλές καταστάσεις ο Πέτρος Στάθης. Μόνο Αγγλους δεν είδαμε. Τον Λίβι και τους Λιούις. Μόνο ο Χέρσοφ έκανε ένα πέρασμα και αυτό ήταν. Κατά τα άλλα, το χρήμα έρρεε. Οι παίκτες έγιναν πλούσιοι. Κάποιοι έφαγαν με χρυσά κουτάλια και όλοι ήθελαν να περάσουν το κατώφλι της ομάδας. Η ΑΕΚ έμοιαζε με την κότα που γεννούσε τα χρυσά αυγά και ορισμένοι θησαύρισαν. Εκείνη η εποχή εκτός από εκατομμυριούχους γέννησε και παράγοντες. Αλλά η επένδυση έπεσε στα βράχια! Και ο τραγέλαφος ήταν συνεχής.

Το ’99 παραλίγο η ΑΕΚ να πέσει στα χέρια του Κούγια (παρά ένα κλικ!) και τελικά πήγε μέσα από τους δαιδαλώδεις διαδρόμους της συνδρομητικής τηλεόρασης στη Netmed. Εκεί να δείτε σωτηρία η ΑΕΚ! Οι πρωτιές ήταν εξωαγωνιστικές! Σαν τον Κορνίλιους Σιρχάουζ, τον αλλοδαπό πρόεδρο, κάτι που ουδέποτε τόλμησε ελληνική ΠΑΕ. Με την ομάδα, ωστόσο, να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο ήταν επόμενο ο κόσμος να εξαγριωθεί και να φτάσει στην Κάντζα. Και επειδή ορισμένοι δεν ήθελαν να δουν… ιπτάμενους αποκωδικοποιητές πάνω από τα κεφάλια τους, αποφάσισαν να αφήσουν το παιχνιδάκι σε άλλα χέρια. «Να βρούμε έναν πρόεδρο ιμιτασιόν», ήταν η εντολή. Τελικά, ευρέθη ο Αλεχάνδρο Σκλαβενίτης, παντελώς άσχετος με το ποδόσφαιρο. Από το Μεξικό τον έφεραν, το σομπρέρο του έλειψε, υποσχέθηκε πως θα αγόραζε την ΑΕΚ αλλά δεν γινόταν να σταθεί πουθενά ούτε λεπτό. Εφυγε όπως ήρθε και ελάχιστοι κατάλαβαν τον τρόπο με τον οποίο η ΠΑΕ κατέληξε (2001) στα χέρια του Ψωμιάδη. Εδώ να δείτε σωτηρία. Τα ξαδέλφια διοίκησαν, τα έργα στους Θρακομακεδόνες αποδείχθηκαν μαϊμού, το χρέος διογκώθηκε και ο Μάκης καταδικάστηκε και παράλληλα αποχώρησε μετά τη σύγκρουσή του με τον Νικολαΐδη.

Η συνέχεια; Η ΑΕΚ χωρίς γήπεδο και δίχως χρήματα, πορεύεται λες και ζητιανεύει τον επενδυτή που θα της κλείσει το μάτι. Το έκανε για λίγο ο Θανόπουλος, το κάνει τώρα ο Αδαμίδης και παραλίγο να το κάνει ο Μπομπ Κοζώνης από το Αμέρικα. Αυτό κι αν ήταν ανέκδοτο!