Λήμματα

απόλλων. Ο αντι-Διόνυσος. Στη σημερινή μεταμεταπολιτευτική Ελλάδα εμφανίζεται τετρακέφαλος: τρία τα μέλη της τρόικας συν ένας, ο κύριος Ράιχενμπαχ. Για τους εθνικά ευαίσθητους Ελληνες επισημαίνεται ότι ένας λαός-θιασώτης του Διονύσου (βλ. λήμμα «ΔΕΚΟ») για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα δεν μπορεί να αναδείξει από τα σπλάχνα του Απόλλωνες και μάλιστα από τη μια μέρα στην άλλη. Υπομονή. Εχει συμβεί κι αλλού.

ΔΕΚΟ. Ο ακριβής αριθμός τους αγνοείται. Και αυτός. Διαπιστώνεται σήμερα που τίθεται θέμα κατάργησης ή συγχώνευσής τους και υπαγωγής μέρους ή του συνόλου του προσωπικού τους σε καθεστώς εξευγενισμένης ανεργίας, δηλαδή εργασιακής εφεδρείας. Εκφράζοντας τη συμπάθειά μας για την αγωνία των ανθρώπων, χαιρετίζουμε με ενθουσιασμό την αταλάντευτη συνέπεια του αείμνηστου νεοελληνικού κράτους, το οποίο από γεννησιμιού του και μέχρι που ετελεύτησε (διότι ετελεύτησε και σήμερα απλώς μας ταλαιπωρεί ως φάσμα, δηλαδή ως μία νεκροφανής ύπαρξη) δεν είχε καθόλου καλή σχέση με τους αριθμούς, για να μην πούμε ότι δεν είχε καμία σχέση με τους αριθμούς. Η απέχθειά του αυτή κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια του τελευταίου κεφαλαίου της ιστορίας του που ήταν το κεφάλαιο της Μεταπολίτευσης. Ο θεός Διόνυσος, υπό την αιγίδα του οποίου ξετυλίχτηκε το κεφάλαιο αυτό, μισεί, ως γνωστόν, τους αριθμούς και τους λογαριασμούς. Ως θεός της δαπάνης, της σπατάλης, του ξοδέματος ακούει αριθμό και τον πιάνει αλλεργία. Ενέπνευσε, λοιπόν, τα ίδια αισθήματα και στους εντολοδόχους του, το πολιτικό προσωπικό της περιόδου αυτής. Ετσι η χώρα μάς άφησε χρόνους και οι τελευταίες εικόνες που έχουμε απ’ αυτήν είναι είτε της παρθένου που «δεν ήξερε τίποτε για τον φόνο» είτε του Ιησού που εκπέμπει προς το εκλογικό σώμα των πελατών ένα βροντερό «λάβετε, φάγετε – λεφτά υπάρχουν!». Τώρα, για τη σχέση του διονυσιακού με το χριστιανικό στοιχείο η στήλη παραπέμπει στην πλούσια σχετική βιβλιογραφία.

επιφώνημα. Μέρος του λόγου με πάρα πολλούς οπαδούς στη χώρα-λίκνο του παντός που λέγεται Ελλάδα. Στις σχετικές δημοσκοπήσεις έρχεται πρώτο με συντριπτική διαφορά, αφήνοντας στη δεύτερη θέση το επίθετο και στην τρίτη το ουσιαστικό. Εννοείται ότι τελευταίο και καταϊδρωμένο έρχεται το ρήμα. Οι Βρυξέλλες, που δεν είναι τόσο αναίσθητες όσο νομίζουμε, σε σχετική έρευνα που έκαναν, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η ασυνεννοησία μεταξύ της Ελλάδας και των βόρειων, κυρίως, δανειστών της δεν οφείλεται τόσο σε διαφορές αναγόμενες σε θρησκευτικά «πιστεύω» (προτεστάντες εναντίον ορθοδόξων και άλλα παρεμφερή τετριμμένα), αλλά σε ριζικές αποκλίσεις ως προς τις ενδογλωσσικές ιεραρχίες. Γίνεται μάλιστα λόγος για γλωσσικά χρηματιστήρια πιθανώς ασύμβατα μεταξύ τους. Με λίγα λόγια, πώς να τα βρουν ένας μεσογειακός επιφωνηματίας με έναν ρηματόφιλο από τον παγωμένο Βορρά; Ασε που η ρηματοφιλία σ’ αυτούς τους λαούς εκδηλώνεται συχνά σαν μουγγαμάρα λόγω γκρίζου τοπίου και δυσμενών κλιματολογικών συνθηκών! Τόση διαστροφή!

κακεντρέχειες. Η έρευνα των Βρυξελλών (βλ. «Επιφώνημα»), όπως ήταν φυσικό, έδωσε λαβή σε κάποιους άσπονδους φίλους μας να χαρακτηρίσουν την τρέχουσα ελληνική γλώσσα αποκλειστικά επιφωνηματική, φέρνοντας ως παράδειγμα τη συχνότητα επανάληψης της φράσης «έπεσα απ’ τα σύννεφα» εκ μέρους των σημερινών Ελλήνων, την οποία φράση θεωρούν ψευδορηματική, κάτι σαν συγκεκαλυμμένο σχετλιαστικό επιφώνημα που αντιστοιχεί στην πραγματικότητα σ’ ένα «Ωχ!», «Αμάν!», «Την πατήσαμε!», «Μεγάλε, μας την πέσανε!», «Oχι, ρε γαμώτο!», «Δεν υπάρχει, καλέ, δεν υπάρχει!» και ούτω καθεξής. Μας καταλογίζουν, εν ολίγοις, το παράπτωμα της γλωσσολαλίας, για το οποίο έψεγε τους Κορινθίους ο απόστολος Παύλος. Αλλά κι αυτή η συνωμοσία, να ‘στε βέβαιοι, «δεν – θα – περάσει, τακ-τακ (διπλό παλαμάκι), δεν – θα – περάσει, τακ-τακ (το αυτό)!».