Η πιο άγρια τιμωρία

Με 13 εκατομμύρια τηλεθεατές, η συνέντευξη Στρος – Καν ήταν το τηλεοπτικό γεγονός της εβδομάδας, όπως άλλωστε όλη η υπόθεση αποτελεί το μιντιακό γεγονός της χρονιάς. Μπορεί δε να είμαστε βουτηγμένοι στα δικά μας προβλήματα και τους εγχώριους επικοινωνιακούς πολέμους αλλά και αυτός που έδωσε ο πρώην πανίσχυρος ανήρ του ΔΝΤ και του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν είναι διόλου άσχετος με όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Οχι γιατί ήταν «φίλος της Ελλάδας» και είχε σκοπό να μας βοηθήσει αν δεν τον τύφλωνε το πάθος για την καμαριέρα – ή για την επιβεβαίωση της εξουσίας του – αλλά γιατί οτιδήποτε διογκώνεται από τις τηλεοπτικές κάμερες για να υπηρετήσει τα «υψηλά δημοκρατικά ιδεώδη» ενός συστήματος που βασίζει τη νομιμοποίησή του περισσότερο στα σύμβολα απ’ ό,τι στις ψήφους, δημιουργεί πλήθος από σκιερές πτυχές που απασχολούν πολύ αργότερα το μιντιακό και το πολιτικό πεδίο.

Το θέμα δεν είναι πόσο καλά προετοιμασμένος ήταν ο Στρος – Καν για την 20λεπτη συνέντευξη, ούτε ότι παραδέχτηκε την «ανάρμοστη επαφή» με την καμαριέρα – ήδη μια πράξη κατάχρησης εξουσίας – ούτε ότι είχε σχέδιο «ανακούφισης» του ελληνικού προβλήματος που το χάσαμε οι άτυχοι αλλά ότι πλήρωσε την υπέρβαση των ορίων του συστήματος, το οποίο και ο ίδιος υπηρετούσε, με την πιο βάρβαρη τιμωρία που αυτό επιφυλάσσει, τον μιντιακό αφανισμό της προσωπικότητας.