[Σε πρώτο ενικό] Αν ο Εμίλιο ήταν Αιμίλιος

Ο Εμίλιο Μποτίν είναι γέννημα θρέμμα της Εσπερίας. Θα μπορούσε όμως κάλλιστα να είναι πλούσιος με ελληνικό διαβατήριο. Κληρονόμησε από τον μπαμπά του μια περιφερειακή ισπανική τράπεζα και τη μετέτρεψε σε παγκόσμιο κολοσσό.

Οι ομοιότητές του με το ελληνικό δαιμόνιο δεν σταματούν εδώ. Τουναντίον. Του φαίνεται «πολύ άσχημο που επανέφερε η κυβέρνηση φόρο στους πλουσίους» και πέρυσι αποκαλύφθηκε πως έχει σε ασφαλή ελβετική κρυψώνα έναν λογαριασμό, που είχε ξεχάσει ο κακομοίρης να δηλώσει. Εκανε διακανονισμό 200 εκατ. ευρώ για την αβλεψία του. Κι εδώ αρχίζουν οι διαφορές: οι Ισπανοί Ράμπο της εφορίας έστειλαν την υπόθεση στο δικαστήριο επειδή ειδικοί στα φορολογικά υπολογίζουν ότι το «κομπόδεμά» του στα καντόνια μπορεί να έχει και 2 δισ. ευρώ μέσα.

Είναι άτυχος. Στην Ελλάδα δεν θα τον ζάλιζαν με τέτοιες τυπικότητες. Μπορεί να μην είχε πληρώσει ποτέ φόρο. Ανετος κι ωραίος θα είχε στείλει εκτός συνόρων το – ούτως ή άλλως αδήλωτο – χρήμα του. Τα λαγωνικά της περιλάλητης δικής μας εφορίας θα είχαν φροντίσει να μην έχει πληρώσει μέχρι τώρα «nada».

Ο έλεγχος των ελληνικών καταθέσεων στον τραπεζικό παράδεισο παραμένει ακόμη σε επίπεδο συνθηματολογίας. Αν ο Εμίλιο ήταν Αιμίλιος το πολύ πολύ θα πλήρωνε το «άδικο» τέλος στον λογαριασμό της ΔΕΗ για τις βίλες του. Βλέπεις, οι βίλες δεν κρύβονται…