[Σε πρώτο ενικό] Ο εφιάλτης της Παρασκευής

Ακούγεται ότι τα στελέχη των μεγάλων επιχειρήσεων ψάχνουν κάθε Παρασκευή τους εργαζομένους τους με το κιάλι. Η τελευταία εργάσιμη ημέρα της εβδομάδας έχει αποδειχτεί ότι είναι η πιο φαρμακερή ανατρέποντας έτσι την κακοδαιμονία της Δευτέρας. Κάθε μεσημέρι και αφού οι υπάλληλοι κλείνουν άρον άρον τις εκκρεμότητες της εβδομάδας, φεύγουν κακήν κακώς από το γραφείο τους προφασιζόμενοι εξωτερικές δουλειές ή έκτατες οικογενειακές υποχρεώσεις – π.χ. αρρώστησε το παιδί. Κάποιοι δεν πατάνε καθόλου, καθώς εκείνη την ημέρα έχουν όλως τυχαίως προγραμματίσει επαγγελματικά ραντεβού, ενώ οι πιο απελπισμένοι καταφεύγουν στην ύστατη λύση της ιατρικής γνωμάτευσης, δικαιολογώντας έτσι την έκτακτη απουσία τους.

Ο λόγος; Οι απολύσεις ανακοινώνονται τις Παρασκευές. Τότε χτυπάει το τηλέφωνο, ο υπάλληλος σέρνει τα πόδια του προς το ασανσέρ με προορισμό το γραφείο του οικονομικού διευθυντή ή το λογιστήριο ψάχνοντας μάταια την έξοδο κινδύνου. Οι συνάδελφοί του περιμένουν με αγωνία για να επιβεβαιώσουν τους φόβους τους. Τους πιάνει σύγκρυο. Κατεβάζουν το ακουστικό από το τηλέφωνο ξορκίζοντας το κακό. Μια, δυο, τρεις, οι εργαζόμενοι το έχουν πάρει γραμμή και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να μη συναντηθούν με τη μοίρα τους – που ξαναγράφεται με μαύρο μελάνι λόγω της κρίσης. Πετυχαίνει; Προφανώς όχι, αφού η μοίρα χτυπάει, ακολουθώντας τον κανόνα πως ό,τι γράφει δεν ξεγράφει.