[Ημουν κι εγώ εκεί] Η πλατεία της αυθεντικής απόγνωσης

Η «Αλέα» είναι ένα από τα απομεινάρια της μυστικής Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα στα λιγοστά τραπεζάκια του μπαρ, στον πεζόδρομο της Ισαύρων, μπορείς ακόμη ν’ ακούσεις ιστορίες για μποέμικες διακοπές στη Σικελία ή για τη σιωπηρή μειονότητα των φοιτητών που αντιστέκεται στο κλείσιμο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.

Τέτοιες ώρες δεν είναι να χάνουμε τους συμβολισμούς μας. Το εν λόγω μπαράκι, για παράδειγμα, δεν θα μπορούσε να είναι «φυτεμένο» στην παραλιακή Ντίσνεϊλαντ του φραπόγαλου. Εκεί όπου τέως «θεσσαλονικάρχες» έπαιξαν στα κρυφά και στα φανερά με τους πόθους της μεγάλης προσφυγομάνας. Εκεί όπου πονηροί πολιτευτές επιδίδονταν, τα χρόνια της τζιπάτης ευμάρειας, σε μαυρογυαλούρικες χαιρετούρες, για να κρύψουν τη λαϊκή καταγωγή και να μοστράρουν την καινούρια μεταξωτή γραβάτα.

Η «Αλέα» – και η κάθε «Αλέα», μεταξύ μας – δεν θα μπορούσε να λειτουργεί ούτε στα Λαδάδικα, στην πλατεία της ψευτολαμέ απόγνωσης που έβρισκε διέξοδο στην υπερκοστολόγηση της νυχτερινής διασκέδασης. Εντάξει, είπαμε ότι δικαίωμα στην ελαφρότητα είχαμε όλοι, αλλά ορισμένοι αποδείχτηκαν πιο ίσοι απ’ τους υπόλοιπους. Πάνω στα τραπέζια του έντεχνου νταλγκά η πόλη αποδέχτηκε πλήρως το κλισέ του ξεσαλώματος επιτρέποντας σε κονφερασιέ ποντιακής καταγωγής να τραγουδάνε Καζαντζίδη σε fast forward. Χωρίς να αναρωτηθεί ούτε στιγμή αν θα χάσει το τρένο της ευρωπαϊκής μητρόπολης. Το Διεθνές Πανεπιστήμιο έμεινε τοπόσημο πάνω στον χάρτη και το Βυζαντινό Μουσείο άλλοθι για ορισμένες από τις καλύτερες εκθέσεις που πέρασαν από τη Β. Ελλάδα.

Γι’ αυτό και το μικρό wine bar, με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες των χολιγουντιανών σταρ, διανυκτερεύει σε έναν υποφωτισμένο πεζόδρομο, κάθετο στην Πλατεία Ναυαρίνου, με την Αρχαία Αγορά (η οποία, παρεμπιπτόντως, δεν λειτούργησε το καλοκαίρι «λόγω έλλειψης φυλάκων»). Περικυκλωμένο από νεαρούς σκεϊτμπορντάδες, παλιά βιβλιοπωλεία, πολύχρωμες προσόψεις πολυκατοικιών και τζάνκις που εντάχτηκαν χωρίς να το θέλουν στην τρεντοποίηση του χώρου. Αυτή ήταν πάντοτε η πλατεία της αυθεντικής απόγνωσης, κι ας λένε…