[Ημουν κι εγώ εκεί] «Σας θέλουμε μαζί μας, δεν είμαστε όλοι ίδιοι…»

Δευτέρα βράδυ βρίσκομαι σε εκδήλωση στο πλαίσιο της Εκθεσης Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης. Ενημερώνομαι για ένα οικογενειακό πυραυλάκι, που ανεβάζει το κέφι μου μετά την πτήση, όπου διάβαζα για τον νέο φόρο στα ακίνητα. Μετά την παρουσίαση αποφασίζω να επιστρέψω ποδαράτα στο ξενοδοχείο, περνώντας μπροστά από την έκθεση όπου οι προβολείς των συνεργείων έχουν κάνει τη νύχτα ημέρα για να είναι όλα έτοιμα την Τρίτη το πρωί, την μία από τις δύο ημέρες που είναι αφιερωμένες στον Τύπο. Προσπερνώ την κεντρική είσοδο όπου ανεμίζουν δεκάδες σημαίες από τις χώρες οι οποίες συμμετέχουν στην έκθεση, η ελληνική απουσιάζει βεβαίως όπως πάντα, όμως δεν πτοούμαι και αδημονώ για τα αυριανά εγκαίνια.

Μέχρι που επιστρέφω στο ξενοδοχείο και ανοίγω την τηλεόραση για να ακούσω το δελτίο ειδήσεων στο πρώτο κανάλι (ARD), τακτοποιώ την τσάντα μου και ξαφνικά παγώνω. Πρώτη είδηση η έλλειψη σχολικών βιβλίων στα… ελληνικά σχολεία, δείγμα – σύμφωνα με το ρεπορτάζ – ενός διαλυμένου κράτους, που δεν αξίζει να βρίσκεται στην ΕΕ. Ακολουθούν δύο οικονομολόγοι, οι οποίοι αναλύουν γιατί δεν πρόκειται να δημιουργηθεί ντόμινο ούτε να διαλυθεί η ευρωζώνη αν πτωχεύσει η Ελλάδα, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο βασικός σχολιαστής του δελτίου, που θεωρεί ότι πρέπει να μας δείξει η Ευρώπη την κόκκινη κάρτα. Κάνω ζάπινγκ και πέφτω σε ένα σατιρικό πρόγραμμα, το αφήνω εκεί και ξαφνικά ακούω και τον Γερμανό… Λαζόπουλο να μας ειρωνεύεται: «Αναστατώθηκαν οι νεκροί συνταξιούχοι στην Ελλάδα, γιατί αν πτωχεύσει η πατρίδα τους, θα σταματήσουν να παίρνουν σύνταξη!».

Την Τρίτη περιμένω στην ουρά για τη διαπίστευση, που δεν την παρέλαβα ποτέ στο γραφείο, αν και είχα στείλει έγκαιρα όλα τα δικαιολογητικά (ούτε οι Γερμανοί είναι τέλειοι, φράου Μέρκελ). Η κοπέλα που με εξυπηρετεί ζητά συγγνώμη, διεκπεραιώνει τη διαδικασία σε χρόνο dt και μου διηγείται πόσο ωραία πέρασε εφέτος το καλοκαίρι στην Ελλάδα. «Σας θέλουμε μαζί μας, δεν είμαστε όλοι ίδιοι», μου λέει, «οι γενικεύσεις είναι πάντα επικίνδυνες». Danke!