[Προβολείς] Η δικτατορία του αδιανόητου

Ας πάρουμε ένα οικείο παράδειγμα. Ο κύριος Θύμιος δεν μπορεί να αποκλείει τους άλλους από το επάγγελμα που ασκεί. Καμία ώριμη δημοκρατία δεν θα τού αναγνώριζε το προνόμιο αυτής της ισόβιας και κληρονομητής αποκλειστικότητας. Καμία πολιτισμένη κοινωνία δεν θα αυτοκτονούσε για να διασώσει αυτό το προνόμιο. Δεν είναι αυτονόητο;

Τέτοιες εκφάνσεις του καταρρέοντος μεταπολιτευτικού παράδοξου είχε μάλλον στον νου του ο Πρωθυπουργός προχθές, όταν, για πολλοστή φορά, επανακήρυττε από το Βελλίδειο την «επανάσταση του αυτονόητου». Η επανάσταση όμως έχει αργήσει. Λίγες ώρες αργότερα αποκαλυπτόταν ότι θριαμβεύει η δικτατορία του αδιανόητου: η Πολιτεία, διά του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, ομολογούσε ότι δεν έχει εισπράξει τον φόρο που έχει επιβληθεί εδώ και δύο χρόνια στα ακίνητα. Ταυτόχρονα, αποκαλυπτόταν ότι το κράτος δεν έχει τρόπο να συλλέξει τους φόρους πάρα μόνο μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ.

Το ότι ένα τέτοιο κράτος πρέπει να ξαναχτιστεί από μηδενική βάση δεν είναι άραγε αυτονόητο;

Οι περισσότερες από τις μεταρρυθμίσεις που προωθούνται υπό την πίεση των δανειστών είναι εξόφθαλμα αυτονόητες. Δεν τις υπαγορεύει μόνο η τρόικα, αλλά η κοινή λογική. Δεν είναι ούτε δεξιές ούτε αριστερές. Είναι αναγκαίες.

Ομως, όπως δείχνει η κυκλική παρόξυνση της κρίσης, είμαστε πολύ γενναίοι για να ενδώσουμε σε κάτι τόσο κοινότοπο και πεζό όπως ο ορθός λόγος. Είμαστε προγραμματισμένοι να ανακυκλώνουμε την κουλτούρα που κατατροπώνει ηρωικά το αυτονόητο.

mtsintsinis@dolnet.gr