[Ορθόδοξα] Το αίσθημα της ατιμωρησίας

Υπάρχει το Διεθνές Δίκαιο. Το Λατινικό Δίκαιο, ο Ναπολεόντειος Κώδικας. Εσχάτως, στη χώρα μας έχει αρχίσει να εφαρμόζεται και το «Δίκαιο του Χριστοφοράκου», που βασίζεται σε μια πολύ απλή αρχή: ό,τι και να κάνει ο οποιοσδήποτε (μιλάμε για παράνομες πράξεις κάθε μορφής) δεν πρέπει ποτέ να πάει φυλακή επειδή «ο Χριστοφοράκος κυκλοφορεί ελεύθερος». Φυσικά, μαζί με τον Χριστοφοράκο είναι και «αυτοί που φάγανε εκατομμύρια».

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα έχει να κάνει με την αθώωση του Κώστα Κεντέρη και της Κατερίνας Θάνου. Στον γενικό χαμό που ακολούθησε στο Ιντερνετ oι υποστηρικτές τους κατέληγαν πως ορθώς αθωώθηκαν τονίζοντας αυτά που λέγαμε: «Εδώ ο Χριστοφοράκος κυκλοφορεί ελεύθερος»… Σπάει κάποιος, λοιπόν, μια βιτρίνα; Αφήστε το παιδί! Ληστεύει άλλος μια τράπεζα; Αθώος! Κατακλέβει την Εφορία; Κάτω τα ξερά σας! Αρα όλοι οι Ελληνες πρέπει να καταπατούν τους νόμους, αφού ο πρώην ισχυρός άντρας της Siemens δεν βρίσκεται (πλέον) στην μπουζού.

Είναι οξύμωρο. Ζούμε σε μια χώρα όπου όλοι (και δικαίως) καταγγέλλουμε συνεχώς την ατιμωρησία. Οταν όμως το μακρύ χέρι του νόμου πλησιάσει κάποιον από εμάς σκανδαλιζόμαστε με την ενδεχόμενη εφαρμογή των νόμων. Ολα αυτά κάπου μου θυμίζουν το ιστορικό ανέκδοτο του οποίου – δυστυχώς – διασώζεται μόνο η κατάληξη: Ένας Σοβιετικός (τότε) και ένας Αμερικανός βρίσκονται σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό στη Μόσχα. Ο Σοβιετικός παινεύει χωρίς σταματημό το σιδηροδρομικό σύστημα της ΕΣΣΔ. Οταν κάποια στιγμή ο Γιάνκης – απηυδισμένος – θα τον ρωτήσει: «Μα τι λες; Καθόμαστε εδώ τρεις ώρες και δεν έχουμε δει ούτε ένα τρένο», αυτός τον κατακεραυνώνει: «Ναι αλλά κι εσείς καταπιέζετε τους μαύρους!».