Ερωτας, εξουσία και εκδίκηση

Από μια άποψη είναι ένα – πολύ γαλλικό – ménage à trois. Είναι εκείνος, είναι η πρώην σύντροφος, και κάπου εκεί ανάμεσα μια άλλη γυναίκα. Σε μια κοινή εμφάνισή τους, την περασμένη βδομάδα, η προσοχή όλων ήταν στραμμένη στις πικάντικες λεπτομέρειες. Ποια γυναίκα φίλησε πρώτη εκείνον, εάν η πρώην του προσέφερε το μάγουλό της, πώς τον κοίταξε, εάν το βλέμμα της ήταν αρκούντως παγωμένο, τι έκανε η άλλη. Κάπως έτσι η Γαλλία αφήνει πίσω της το δράμα του Ντομινίκ Στρος-Καν στη Νέα Υόρκη και, μακριά από την παράδοσή της, στρέφει το βλέμμα της σε μια άλλη ιστορία στην οποία η πολιτική εμπλέκεται, έστω και άθελά της, με τις κρεβατοκάμαρες. Σε αυτή την ιστορία πρωταγωνιστούν οι τρεις βασικοί υποψήφιοι που διεκδικούν το χρίσμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2012. Είναι ο Φρανσουά Ολάντ, είναι η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, και κάπου εκεί ανάμεσα η Μαρτίν Ομπρί. Η μία ήταν σύντροφός του επί σχεδόν τρεις δεκαετίες και μητέρα των τεσσάρων παιδιών του. Η άλλη τον διαδέχθηκε στην ηγεσία των Σοσιαλιστών τον Νοέμβριο του 2008, σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά την ήττα στις προεδρικές εκλογές και ενώ το κόμμα περνούσε τη μεγαλύτερη κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας του.

ΜΑΧΑΙΡΩΜΑΤΑ. Στην κοινή τους εμφάνιση, στο «καλοκαιρινό Πανεπιστήμιο» που διοργανώνουν οι Σοσιαλιστές κάθε χρόνο στην πόλη Λα Ροσέλ, τα εκατέρωθεν χαμόγελα και τα μηνύματα αλληλεγγύης περίσσεψαν. Αλλά δεν ξεγέλασαν κανέναν. Η δεξιά «Φιγκαρό» διέγνωσε «ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα», η κεντροαριστερή «Μοντ» αφιέρωσε έναν πρωτοσέλιδο τίτλο της στην «αντεπίθεση» της Ομπρί κατά του Ολάντ. Μια αντεπίθεση με λίγες λέξεις αλλά με μπόλικο δηλητήριο: «Ανέστησα ένα κόμμα που όταν το ανέλαβα προκαλούσε θλίψη» είπε ενώπιον του πιστού της ακροατηρίου.

Τα ηνία στο κόμμα που «προκαλούσε θλίψη» είχε έντεκα ολόκληρα χρόνια εκείνος. Στην κούρσα της διαδοχής του πρώτου γραμματέα, αντίπαλες ήταν η Μαρτίν Ομπρί και η Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Δόθηκε μια πολύ σκληρή μάχη, με την πρώτη να αναδεικνύεται νικήτρια στα σημεία και τη δεύτερη να καταγγέλλει το αποτέλεσμα και να ζητάει επανακαταμέτρηση των ψήφων αφήνοντας αιχμές για το αδιάβλητο της διαδικασίας. Εναν χρόνο νωρίτερα, η Ρουαγιάλ είχε χάσει την κούρσα που οδηγούσε στο Μέγαρο των Ηλυσίων από έναν ορμητικό Νικολά Σαρκοζί. Φτιαγμένη από το υλικό του ανθρώπου που δεν ησυχάζει λεπτό αν δεν πάρει τη ρεβάνς, η Ρουαγιάλ ονειρεύεται μια ολική επαναφορά κερδίζοντας πρώτα την Ομπρί κι έπειτα τον Σαρκοζί. Δεν είναι μόνο το όνειρο της απόλυτης εκδίκησης αλλά και η τελευταία της ευκαιρία να παραμείνει ζωντανή στην κεντρική πολιτική σκηνή του Παρισιού. Πιθανότατα, όμως, το όνειρο θα μείνει ανεκπλήρωτο και η ευκαιρία θα μείνει ευκαιρία: σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, μόλις ένα 13% των φίλων του Σοσιαλιστικού Κόμματος θα την ήθελε και πάλι αντίπαλο του Σαρκοζί. Οι ίδιες δημοσκοπήσεις λένε ότι ο Φρανσουά Ολάντ προηγείται με 41% και η Μαρτίν Ομπρί ακολουθεί με 31%.

ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ. Κάπου εδώ το δημόσιο μπλέκεται με το ιδιωτικό. Η Ρουαγιάλ – λέγεται – δεν ξεχνάει ότι ο Ολάντ τη στήριξε ελάχιστα ως σύντροφος όταν έδινε τη μάχη της απέναντι στον Σαρκοζί (πριν χωρίσουν μόλις έναν μήνα μετά την ήττα της). Και ακόμη λιγότερο ως πρώην σύντροφος όταν κονταροχτυπήθηκε χωρίς έλεος με την Ομπρί για την ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Θα του το ανταποδώσει στρέφοντας τους δικούς της εναντίον του πρώην συντρόφου της στον δεύτερο γύρο των προκριματικών; Ή θα παραδώσει την εκλογική της προίκα στον πατέρα των τεσσάρων παιδιών της για να περάσει εκείνος την πόρτα του Μεγάρου των Ηλυσίων με την ιδιότητα που δεν κατάφερε να την περάσει εκείνη;

Η απάντηση είναι ένας δύσκολος γρίφος τον οποίο κανένας αναλυτής δεν αισθάνεται έτοιμος να λύσει. Ο Φρανσουά Ολάντ ορκιζόταν στα μέσα της εβδομάδας ότι δεν υπάρχει καμία μυστική συμφωνία ανάμεσα στους δυο τους και ότι στην τακτική επικοινωνία που έχουν ως γονείς, τα εξωοικογενειακά θέματα δεν έχουν καμία θέση. «Δεν είχα καμία πολιτική συνάντηση με τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Δεν μιλάμε για πολιτική μαζί» δήλωνε στο τηλεοπτικό δίκτυο Canal +. Σε αυτή την κάπως περίεργη κατάσταση, αυτοί που καλούνται να συνδράμουν στην εύθραστη ισορροπία είναι τα τέσσερα παιδιά. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Τομάς, η Κλεμάνς, η Ζουλιέν και η Φλορά αποφάσισαν να κρατήσουν ουδέτερη στάση και να περιμένουν ήρεμα το αποτέλεσμα των προκριματικών. Η θέση τους είναι σαφής: θα στηρίξουν εκείνον, ή εκείνη, που θα πάρει το χρίσμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

ΦΛΕΡΤ. Με τον αέρα των δημοσκοπήσεων στα πανιά του, ο Ολάντ απάντησε με μια εξίσου δηλητηριώδη ατάκα στη φιλοφρόνηση της Ομπρί περί θλιβερού κόμματος: «Από τη θέση που βρίσκομαι (σ.σ.: του φαβορί) το καθήκον μου είναι να απευθύνομαι σε όλους τους Γάλλους». Και παρά το γεγονός ότι η Μαρτίν Ομπρί του έκανε την τιμή να παρακολουθήσει την ομιλία του στο «καλοκαιρινό Πανεπιστήμιο», η δικιά του καρέκλα ήταν άδεια στην ομιλία της αντιπάλου του. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες – ή στα τρίγωνα όπου ο ερωτισμός έχει εξατμιστεί προ πολλού. Ο Ολάντ ρίχνει, εν τω μεταξύ, γέφυρες προς τη Ρουαγιάλ μιλώντας με θαυμασμό για την προεκλογική της τακτική. «Η Σεγκολέν λέει: “Είχα τις λύσεις πριν από πέντε χρόνια, ο Σαρκοζί απέτυχε, είμαι ακόμη αυτή που έχει τις λύσεις και έχω την εμπειρία μιας προεδρικής εκλογής”. Είναι πολύ έξυπνη στρατηγική» εξηγούσε για την πρώην σύντροφό του «γεμάτος ενδιαφέρον», όπως έγραφε η εφημερίδα «Λιμπερασιόν». Η πολιτική εξήγηση αυτού του ανοικτού φλερτ είναι ότι το φαβορί της κούρσας προσπαθεί να συμμαχήσει με τον αντίπαλο από τον οποίο δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Η προσωπική εξήγηση λέει ότι ποντάρει στον άνθρωπο που έχει μοιραστεί τριάντα χρόνια κοινής ζωής. Εκτός κι αν υποτιμά μια ηττημένη πολιτικό και – κυρίως – μια πληγωμένη γυναίκα.