Το τελευταίο τραγούδι του καουμπόι

«ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ είμαι τόσο μπερδεμένος Κύριε / το παρελθόν μου μπλέκεται στα πόδια μου» τραγουδάει ο Γκλεν Κάμπελ στο «A better place», το πρώτο τραγούδι του «Ghost on the canvas». Και ξέρει πολύ καλά για τι πράγμα μιλάει. Τον περασμένο Ιούνιο ανακοίνωσε ότι συνάντησε κάποιον που όλοι φοβούνται στα 75 τους χρόνια και έχει το όνομα Αλτσχάιμερ. Η σύζυγός του Κιμ Γούλεν, τέταρτη κατά σειρά και μητέρα τριών από τα οκτώ παιδιά του, είχε τις υποψίες της καιρό πριν. Αντί να αντιδράσει σπασμωδικά όμως, προτίμησε να ζητήσει ιατρική βοήθεια μόνο αφού σιγουρεύτηκε, προσέχοντας μέχρι τότε τον Κάμπελ διακριτικά και επιτρέποντάς του να κάνει αυτό που αγαπάει περισσότερο.

Ακόμη πάντως και αν εκείνος θα χρειάζεται προσπάθεια για να θυμηθεί τα highlights της καριέρας του στην country και σε άλλα ιδιώματα, το κοινό του τον αγαπάει τόσο, που όλο και κάποιο περιοδικό θα βρίσκεται να του τα θυμίζει. Τις μέρες που έπαιζε στους Wrecking Crew και τη συμβολή του στην ηχογράφηση του «Pet Sounds» των Beach Boys. Τη βραδιά που είπε στον Ελβις ότι πρέπει να χάσει βάρος και την ερμηνεία του στην ταινία «True grit», δίπλα στον Τζον Γουέιν. Τις επιτυχίες του «By the time I get to Phoenix» και «Wichita Lineman», παρ’ όλο που κατηγορήθηκαν από καθαρολόγους για ραφινάτη, country – pop αισθητική. Αλλά και τη φιλία του με τον Ρόναλντ Ρίγκαν και τον Τσάρλτον Ιστον, περήφανοι Ρεπουμπλικανοί και αυτοί, διαγνωσμένοι επίσης με Αλτσχάιμερ, λες και κάποιος παρανοϊκός Δημοκρατικός γιατρός βρήκε το φάρμακο που στέλνει τα πιστεύω τους στη λήθη.

Για χάρη όλων αυτών και πολλών ακόμη, ο Κάμπελ αψήφησε την ασθένεια και ηχογράφησε το τελευταίο του όπως δήλωσε άλμπουμ, αποτίοντας φόρο τιμής στην ακμή της περιόδου 1967-1977, με ευθαλείς ενορχηστρώσεις εγχόρδων και «αρχοντικές» ερμηνείες – όσες τουλάχιστον επιτρέπει η κάπως κλονισμένη φωνή του. Στο πλευρό του έσπευσαν, χωρίς την ομονοούσα συγκίνηση που συνοδεύει αρκετούς αποχαιρετισμούς, ο Dick Dale, ο Chris Isaak, ο Billy Corgan, σύσσωμοι οι Dandy Warhols και αντιπρόσωποι αρκετών ακόμα μουσικών γενεών. Υπό την εποπτεία τού παραγωγού Τζούλιαν Ρέιμοντ και χωρίς καμία διάθεση για μιζέριες, έβαλαν όλοι το λιθαράκι τους σε τραγούδια που έγραψε είτε ο Κάμπελ και οι συνεργάτες του («A thousand lifetimes», «It’s your amazing grace» και το ομώνυμο «Ghost on the canvas» του Paul Westerberg), είτε σε διασκευές τραγουδιών από την τελευταία δεκαετία, όπως το «Hold on Hope» του Robert Pollard και «In my arms» του Teddy Thompson.

Σαν κάτι να θυμίζουν όλα αυτά σε μερικούς. Ισως ότι τα αποχαιρετιστήρια άλμπουμ ηλικιωμένων ειδώλων της country που ατενίζουν την αιωνιότητα με απροσδόκητες συνεργασίες, κινδυνεύουν να γεμίζουν σε λίγο τμήμα δισκοπωλείου. Αν βέβαια έρθουν έτσι τα πράγματα, ο Γκλεν Κάμπελ θα ξεχωρίζει από τη γενικευμένη ευκολοχώνευτη ιεροπρέπεια, γιατί το ανέλπιστο στην περίπτωσή του είναι ότι αποστρατεύεται με ένα άλμπουμ σχεδόν αισιόδοξο. Σύμφωνοι, τα σιωπηλά ορχηστρικά διάμεσα του «Ghost on the canvas» ακούγονται σαν μαύρο χιούμορ, δεδομένης της κατάστασης του καλλιτέχνη. Εκείνος όμως μάλλον προτιμάει να αγνοήσει εμπαθείς κριτικές, να κλείσει τον τελευταίο δίσκο του με ένα εξάλεπτο φινάλε («There’s no me without you») γεμάτο κομψά σόλο σε μεγαλοπρεπές φόντο, και κάπως έτσι να φύγει περήφανα από τη σκηνή, καλπάζοντας αργά προς το ηλιοβασίλεμα.