«Είμαστε άξιοι της μοίρας μας…»

Πώς θα μπορούσε να υπάρξει μια ενιαία, μεγάλη Αριστερά;

Δ.Π. Η Αριστερά παγκοσμίως ζει τις συνέπειες μιας κρίσης που έχει πολλαπλασιάσει τις αιρέσεις. Οταν αποτυγχάνει μια θρησκεία στην εφαρμογή της, όπως έγινε με το ναυάγιο του υπαρκτού σοσιαλισμού, γιατί περί ναυαγίου πρόκειται, τότε αρχίζει ο πόλεμος των ερμηνειών, οι αιρέσεις και η θεολογία. Χρειάζεται να γυρίσουμε στις πηγές της Αριστεράς. Η Αριστερά ως έννοια προέκυψε όταν οι επαναστάτες, μετά τη Γαλλική Επανάσταση, καθήσαμε στα αριστερά έδρανα. Ποια ήταν τα συνθήματα; Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη. Αν κάτι αυτή τη στιγμή είναι απωθητικό για την Αριστερά, είναι συγγενικές μεταξύ τους δυνάμεις να μη μιλάνε, να βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, σε εχθρότητα. Οπως ακριβώς οι παλιοί χριστιανοί για το αν το Αγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Θεού ή εκ του Ιησού Χριστού, για το δισυπόστατο ή το τρισυπόστατο. Με συγχωρείτε, αυτά είναι μεταφυσική και θεολογία, δεν έχουν σχέση με την Αριστερά. Προσωπικά προτείνω αν διαφωνούμε σε δύο ή τρία πράγματα, σε σχέση με τα δέκα που μπορούμε να κάνουμε, τι διάολο δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε για τα υπόλοιπα επτά; Τα δύο-τρία να τα κρατήσουμε στο μούσκιο να μαλακώσουν και μετά τα συζητάμε μήπως και μας κόψει καμιά ιδέα. Αν δεν γίνει αυτό, είμαστε άξιοι της τύχης μας και ως αριστεροί και ως Ελληνες – με την τελευταία ιδιότητα εννοώ το πανάρχαιο εθνικό σπορ της φαγωμάρας και της διχόνοιας. Χρειαζόμαστε μια ενωμένη Ευρώπη αλλά όχι α λα καρτ, όπως βολεύει τους ισχυρούς. Αυτό όμως μια ενωμένη, προοδευτική αριστερή παράταξη μπορεί να το κατορθώσει.