Με παρρησία ξεχωριστή

Ο προτελευταίος εν ζωή πρωταγωνιστής του «βρώμικου ’89», ο Λεωνίδας Κύρκος έφυγε χθες και μαζί του έκλεισε ένα σημαντικό κεφάλαιο της ιστορίας της ελληνικής Αριστεράς. Του αναγνωρίζω ότι μετάνιωσε εκ των υστέρων για την παραπομπή τού Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο και είχε την παρρησία να δηλώσει πως αυτή ήταν «λάθος». Στην πολιτική, δύσκολα ένας πρωταγωνιστής της Ιστορίας θα βρει το θάρρος να αναγνωρίσει μια λαθεμένη απόφαση. Θα προσπαθήσει να τη στρογγυλέψει, να μεταθέσει τις ευθύνες αλλού, να δημιουργήσει τις συνθήκες για την αυτοδικαίωσή του, σχεδόν ποτέ όμως δεν θα παραδεχθεί «ναι, έκανα λάθος».

Με αυτήν την έννοια, ο Λ. Κύρκος ήταν ένας ξεχωριστός πολιτικός. Σε τέλεια αντίθεση με τον Κ. Μητσοτάκη, τον τελευταίο πρωταγωνιστή εκείνης της θλιβερής πολιτικής συνωμοσίας, που ακόμη και τώρα επιμένει.

Πολιτικά έχω να θυμάμαι από αυτόν ότι πάλεψε να ενώσει την Αριστερά, να της δώσει κυβερνητικές προοπτικές, να τη βγάλει από τη μιζέρια – και την Ανανεωτική Αριστερά από τη μιζέρια τού «μπαίνει, δεν μπαίνει στη Βουλή».

Εχω να θυμάμαι επίσης ότι έδωσε αυτόν τον αγώνα με αυταπάρνηση, πολλές φορές μόνος και αρκετές φορές χλευαζόμενος από το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό της χώρας, μηδέ των «συντρόφων» του της παραδοσιακής Αριστεράς εξαιρουμένων. Στο τέλος του βίου του, λοιδορήθηκε ακόμη και από τους ηγέτες της σημερινής Αριστεράς – δείγμα και αυτό του επιπέδου τους – επειδή τόλμησε με όση δύναμη του επέτρεπε η κλονισμένη υγεία του να επισημάνει τα αυτονόητα για τον ολισθηρό δρόμο που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Και σε εντελώς προσωπικό επίπεδο, έχω να θυμάμαι ότι η προβληματική μας σχέση – αποτέλεσμα της σκληρής κριτικής που του άσκησα από τις σελίδες των «ΝΕΩΝ» για το ’89 – μετεξελίχθηκε αργότερα σε μια σχέση σεβασμού και εκτίμησης. Από εκείνη την περίοδο θα κρατήσω την εικόνα των συζητήσεών μας στο μικρό γραφείο, στο σπίτι του στα Εξάρχεια, με τον γάτο του να περπατάει νωχελικά πάνω κάτω και τον ίδιο να τον χαϊδεύει σε κάθε του πέρασμα…