Η εξορία του Μπομπώνη

Ο Λεωνίδας – όπως τον αποκαλούσαν όλοι – ήταν ένας «χορτάτος» άνθρωπος. Οχι μόνο γιατί έβαλε την προσωπική του σφραγίδα στην πολιτική ιστορία του τόπου. Ούτε γιατί ήταν η σημαία της Ανανεωτικής Αριστεράς. Αλλά γιατί ζούσε τη ζωή του με πάθος. Του άρεσαν η καλή παρέα, το καλό φαγητό, το διάβασμα και οι ωραίες γυναίκες. Οσες φορές τον συνάντησα τα τελευταία χρόνια στο σπίτι του Ανδρέα Παπαδόπουλου (σημερινού εκπροσώπου Τύπου της Δημοκρατικής Αριστεράς), στο Χαλάνδρι, ξεχείλιζε – παρά τα προβλήματα υγείας – ζωντάνια. Προσπαθούσε μέχρι την τελευταία στιγμή να ζει στο μέτρο του δυνατού σαν έφηβος. Λάτρευε το φρικασέ με σέλινο και ζητούσε πάντα από την οικοδέσποινα, την κ. Τούλα, να του ξαναγεμίσει το πιάτο. Επινε πολλές παγωμένες μπίρες. Στα αγαπημένα του και οι πίτσες που παράγγελνε το βράδυ στο σπίτι του στα Εξάρχεια κρυφά από τους γιατρούς. Μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν ένα ανοιχτό πνεύμα που δεν έπαψε ποτέ να ονειρεύεται. Τα τελευταία χρόνια ζούσε συντροφιά με τον λατρεμένο γάτο του, τον Μπομπώνη, που δυστυχώς για τον Λεωνίδα έφυγε πρώτος. Του είχε τόση αδυναμία που τον αποκαλούσε «το αφεντικό του σπιτιού». Για χατίρι μου όμως – διαπιστώνοντας με τα μάτια του πόσο φοβόμουν τις γάτες – μια φορά εξόρισε το αφεντικό στο μπαλκόνι του διαμερίσματος. Πόσο κύριος και γλυκός ήταν…