Εντάξει Λεωνίδα

Ημασταν καμιά δεκαριά πιτσιρικάδες ρηγάδες στο ετοιμόρροπο που έπαιζε τον ρόλο εκλογικού κέντρου, Πανεπιστημίου και κάτι, απέναντι από τον παλιό Κάπα Μαρούση, νομίζω. Κοιτάζαμε τα αποτελέσματα στην τηλεόραση και κλαίγαμε σαν τα πουλάκια, σαν τα κοτσυφόπουλα που τους φαίνεται ότι τα λίγα που έχουν ζήσει συνιστούν κιόλας δράμα παγκοσμίων διαστάσεων.
Κατά διαστήματα πέρναγε από τη μεριά μας η Τούλα Δρακοπούλου και μας πείραζε σαν τη μάνα που βλέπει τη μύηση των παιδιών της στα ενήλικα τραύματα και την πιάνουν τα γέλια. Ούτε έναν βουλευτή δεν έβγαλε το 1981 το ΚΚΕ Eσωτερικού κι εμείς μετράγαμε τους πολιτικούς μας συνομιλητές που είχαν ψηφίσει μαζικά ΠΑΣΟΚ, «για να αναδείξουν την κρίση στην Αριστερά», και δεν μπορούσαμε να βγάλουμε συμπέρασμα.
Τι σημασία έχει που κάποιοι από αυτούς βρήκαν αργότερα κι άλλους δρόμους για να συναντήσουν τον φθόνο και να τον κάνουν επίσημο πολίτευμα της χώρας. Σε εκείνη τη φάση είχαν κι αυτοί τα δίκια τους. Με ανάγκασε να το καταλάβω ο ίδιος ο Λεωνίδας Κύρκος όταν πλησίασε με τη ζακετούλα του την κλαυθμυρίζουσα ομήγυρη και κυριολεκτικά μας ξέχεσε με φωνή μεγάλη. «Τι παριστάνετε εδώ μωρέ; Εξω η Αθήνα χαίρεται που έπεσε η Δεξιά. Μπρος γρήγορα έξω με τις σημαίες σας να συναντήσετε τον κόσμο».
Δεν ξέρω πόσες φορές ανεβοκατέβηκα εκείνη τη νύχτα το αριστερό πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου αποτυπώνοντας μέσα μου πλήθη χαρούμενα να διαδηλώνουν την ανακούφισή τους. Δεν μετανιώνω που δεν μπήκα κι εγώ στις γραμμές των πανηγυριστών, αλλά τους κατέγραφα με το μυαλό και το μάτι. Ο καθένας έχει τον τρόπο του να κατανοεί τους άλλους κι αυτός νομίζω ότι ήταν ο καλύτερος.