ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Ταξιδεύοντας στη χώρα του Euro 2012

Στον σταθμό του τρένου της Κρακοβίας, στην Πολωνία, κανένα από τα ασανσέρ δεν λειτουργούσε κανονικά. Ζέστη. Εσερνα με δυσκολία τη βαριά βαλίτσα μου αναζητώντας το σημείο αναχώρησης. Είχα μισή ώρα για να προλάβω το τρένο. Πενήντα σκαλιά με χώριζαν από την αμαξοστοιχία. Στάθηκα να πάρω μια ανάσα. «Euro – Πολωνία 2012». Η αφίσα στο περίπτερο των πληροφοριών μπροστά μου διεκήρυττε με πλατιά γράμματα τη διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου, αλλά και τον λόγο των επισκευών στα ασανσέρ. Η υπάλληλος απολογήθηκε για την ταλαιπωρία και έσπευσε να εξηγήσει, σε άπταιστα αγγλικά. Εδώ και καιρό η χώρα θυμίζει απέραντο εργοτάξιο, είπε. Αποφάσισα να σύρω τη βαλίτσα μου σκαλί σκαλί προς την αποβάθρα. Πριν το καταλάβω ένα δεύτερο χέρι άρπαξε τη χειρολαβή. Ο άγνωστος άνδρας σήκωσε τη βαλίτσα και άρχισε να τη μεταφέρει. Ηταν γύρω στα 50, με μαυρισμένο από τον ήλιο πρόσωπο και ένα χαμόγελο που έκανε τις ρυτίδες του να φαίνονται ακόμα πιο βαθιές. Συνέχισα να κρατάω σφιχτά τα πράγματά μου, παρά την προθυμία του να βοηθήσει. «Αυτή είναι η δουλειά μου», είπε σε σπαστά αγγλικά μόλις άφησε τη βαλίτσα στην αποβάθρα και αμέσως συμπλήρωσε: «Δώσε μου ό,τι μπορείς. Πεινάω». Του έδωσα αρκετά για ένα γεύμα και μπήκα στο τρένο. Στη θέση δίπλα μου, η κοπέλα που παρακολουθούσε τη σκηνή θέλησε να εξηγήσει: «Είναι από τους άστεγους που μένουν μόνιμα στον σιδηροδρομικό σταθμό. Εχουν επιλογή να ζήσουν σε ξενώνα της Πρόνοιας, αλλά αρνούνται». Περιμένοντας την αναχώρηση ξεφύλλισα ένα έντυπο για τις πόλεις που θα φιλοξενήσουν τους αγώνες, είδα τις μακέτες των σταδίων και το πρόγραμμα των αγώνων. Και ύστερα, κοιτώντας έξω από το παράθυρο, τον εντόπισα και πάλι: να μεταφέρει βαλίτσες, να τις αφήνει και να τρέχει γρήγορα για να «ψαρέψει» τον επόμενο πελάτη. Να βγάζει τα προς το ζην από αυτό που άλλοι θα ονόμαζαν προετοιμασία, ταλαιπωρία ή επισκευές.