ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Στις ράχες του Ολύμπου

Πρώτη φορά μάζευα τόσο πολλές καλημέρες. Δεν τους ήξερα. Ούτε με είχαν ξαναδεί. Απλά έτυχε να είμαστε συνοδοιπόροι στο ίδιο μονοπάτι. Μου θύμισαν τους δρομείς που σαν ανταμώνουν στο τρέξιμο στις οδούς κάποιας μεγαλούπολης χαιρετιούνται μεταξύ τους λες και είναι συγγενείς ή φίλοι. Με αυτούς όμως, πέρα από τα φαγωμένα παπούτσια και την αθλητική περιβολή, μοιραζόμουν τώρα και την ίδια διαδρομή: μια στενή χωμάτινη λωρίδα σπαρμένη με πέτρες και ρίζες δέντρων. Την ακολουθούσαμε όλοι με κατάνυξη πιστού σαν να ήταν ο μόνος δρόμος που οδηγούσε στην απόλυτη αλήθεια. Τρύπωνε μέσα σε δάση οξιάς και έγλειφε πευκόφυτες πλαγιές. Δοκίμαζε τους σφυγμούς μας στα απότομα ανεβάσματα και έπαιζε με την υπομονή μας όταν φανέρωνε το μήκος της. Πάνω της διασχίσαμε τα σύνορα δύο κόσμων. Περάσαμε στην αλπική ζώνη, εκεί όπου σταματά η έντονη βλάστηση, ο αέρας γίνεται ξηρός, το έδαφος πιο σκληρό και αφιλόξενο. Η μετάβαση είναι τόσο ξαφνική λες και κάποιος τράβηξε μια γραμμή με χάρακα και εξόρισε το πράσινο. Αυτή η στενή και κακοτράχαλη λωρίδα μάς έφερε στις ράχες του Ολύμπου. Υστερα από τέσσερις ώρες καθαρό χρόνο πεζοπορίας φτάσαμε στο οροπέδιο των Μουσών σε υψόμετρο 2.600. Στα καταφύγια Αποστολίδης και Κάκαλος δεν είχε μείνει άδεια κουκέτα. Κοντά στα 100 άτομα θα κοιτούσαν από εκεί την αυγουστιάτικη πανσέληνο.

Σε ένα βουνό όμως η ανάβαση είναι απλά μισό ταξίδι. Δεν αρκεί να φτάσεις στην κορυφή. Πρέπει και να την κατέβεις. Η διαδρομή του γυρισμού αποδείχτηκε πιο απαιτητική. Ακολουθήσαμε το κοφτό. Ενα μονοπάτι που σε αρκετά σημεία φλερτάριζε με τον γκρεμό. Μετά το καταφύγιο του Αγαπητού, όταν μπήκαμε πια σε ρότα για τα Πριόνια, εκεί όπου αφήσαμε το αυτοκίνητο, η κατηφόρα ήταν η πρόκληση που αναζητούσαμε. Παρά τα βαριά πόδια, τρέξαμε στις στροφές, τα ανοίγματα και τα σκαλοπάτια της. Αποφύγαμε κλαδιά και βράχια. Ηταν σαν μια απόδραση, μια φυγή, μια έκρηξη αδρεναλίνης.