ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Aδωνις Καστοριάδης

Προτείνει στην παρέα το σκαλτσούνι να μη το συνοδεύσουν με μέλι. «Αφού θα πάρετε το λουκάνικο, δεν ταιριάζει». Τον έχουν συμπαθήσει, αλλά την ώρα του λογαριασμού κάνουν το μοιραίο λάθος. Τους λέει με πονηρό μειδίαμα «είναι 35» – κάνει μια κινηματογραφική παύση – «χιλιάδες δραχμές». Απαντούν στο αστειάκι. Το μετανιώνουν αμέσως. Ποιος κατά βάθος θέλει να συζητήσει για το πακέτο στήριξης στο νησί; Φοβάται πολύ, τους εκμυστηρεύεται. Εκεί είναι που τους τουμπάρει. Γιατί κι αυτοί ανησυχούν. Για διαφορετικούς, όπως αποδεικνύεται, λόγους.

Γρήγορα η κουβέντα ξεφεύγει. Μπλέκει τον Κορνήλιο Καστοριάδη, το παρελθόν του στο ΚΚΕ Εσωτερικού, το πέρασμά του από τους αναρχικούς. Ως διά μαγείας η συζήτηση καταλήγει στους μετανάστες. Από μειλίχιος μεταλλάσσεται σταδιακά σε υστερικό. «Μας τρώνε τις δουλειές, να κλείσουν τα σύνορα» και τα ρέστα.

Υβρίδιο Αδώνιδος και Μπακούνιν σκέφτονται οι πελάτες ενώ μηχανεύονται τρόπους αποχώρησης. Αυτός συνεχίζει. Μόνο όταν κάποιος τολμά να ψελλίσει «δεν ξέρω κανέναν Ελληνα ή Ελληνίδα να δέχεται να φυλάξει έναν ηλικιωμένο για να βγάλει τον άρτο τον επιούσιο» κλονίζεται. Βρίσκουν την κατάλληλη ευκαιρία για να αποδράσουν από το ειδυλλιακό κατά τα άλλα μπαλκονάκι. Οσες μέρες έμειναν στο νησί δεν ξαναπάτησαν στο μαγαζί. Κι ας είχε τους καλύτερους κεφτέδες μπακαλιάρου.