Φοίβη

Ντίσκο

«Η Ωραία Ακρόπολις»

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Διάβαζα σε ιταλική εφημερίδα πως την ώρα που γίνονταν οι διαβουλεύσεις στις Βρυξέλλες για το δεύτερο πακέτο στήριξης και για τα μέτρα προς τη σταθεροποίηση της ζώνης του ευρώ, οι φινλανδοί εταίροι μας, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές που επικαλούνταν η εφημερίδα, αποφάσισαν να ζητήσουν περίεργες εγγυήσεις για τη συμμετοχή τους στο νέο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα.

Μεταφράζω «Ως απαραίτητη συνθήκη για τη χορήγηση του νέου δανείου, η Φινλανδία κατά τη διάρκεια των πυρετωδών διαπραγματεύσεων στη Σύνοδο Κορυφής ζήτησε ως εγγύηση δημόσια αγαθά όπως κάποια ελληνικά νησιά και την Ακρόπολη» γράφει η ιταλική εφημερίδα, προσθέτοντας ότι «κοστολόγησαν» τον Παρθενώνα σε 300 εκατομμύρια ευρώ! (μόνον;)

Το ειρωνικό σχόλιο της εφημερίδας είναι αν οι φινλανδοί προτείνοντες θα άφηναν τον Παρθενώνα στη θέση που βρίσκεται εδώ και 2.500 χρόνια ή θα τον νοίκιαζαν ή θα τον μετέφεραν στο Ελσίνκι ως ενέχυρο.

Εδώ που φτάσαμε, θα ακούσουμε πολλά, όπως φαίνεται. Και πολλά τρελά. Ας διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας.

Εύχομαι καλό καλοκαίρι. Σας χαιρετώ από την Υδρα.

Φανατικός της στήλης σας,

Αναστάσης Καλατζής

Αφού δεν πρόκαμαν να την κάνουν ντισκοτέκ – που πολύ το φοβούμασταν – την Ακρόπολη οι εκ-πολιτισμένοι πρώην, αγαπητέ Αναστάση, πάλι καλά να λέτε. Οι Φινλανδοί τη ζητάνε (αν ισχύουν οι πληροφορίες από αυτές τις «διπλωματικές πηγές» που επικαλείται η ιταλική εφημερίδα) ενέχυρο. Κάποιοι την εποχή της ζαχοπουλιάδας – διότι δεν ξεχνάνε όλοι με τέτοια μεγάλη ευκολία σ’ αυτήν τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας – των ροζ και οικονομικών (κυρίως) σκανδάλων και των πήδων στο κενό, δεν είχαν κρύψει άλλες παράξενες βλέψεις. Αλλωστε λίγο έλειψε να κάνουν τον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο έκθεση πολυτελών αυτοκινήτων και τη Στοά του Αττάλου χώρο για κοκτέιλ ιατρικών συνέδρων. Αν δεν υπήρχαν σφοδρές αντιδράσεις από τον Τύπο, λίγο θα το είχαν να κάνουν και την Ακρόπολη ντίσκο; Αρκεί να είχαν το αδρότατο… κατιτίς τους, που περιέργως ποτέ δεν έφτανε στο ταμείον, το οποίον ήταν ήδη μείον και μας το κρύβανε τεχνηέντως και να πού φτάσαμε…

Γλυκές… γκιλοτίνες στις πλατείες

Αγαπητή Φοίβη,

Κάθε μέρα μαθαίνουμε για μία δύο άγριες δολοφονίες αθώων και ανυποψίαστων, καθημερινών συνανθρώπων μας για να τους ληστέψουν, αποκομίζοντας μικρά χρηματικά ποσά.

Από τότε που άνοιξαν τα βόρεια σύνορά μας και γεμίσαμε εγκληματίες, η Ελλάδα μας έπαψε, πια, να είναι η φιλήσυχη χώρα που ξέραμε. Βγαίνεις έξω απ’ το σπίτι σου και δεν ξέρεις αν θα ξαναγυρίσεις!

Στις φυλακές έχει δημιουργηθεί το αδιαχώρητο από τους «εισαγόμενους», από Βορρά, κυρίως εγκληματίες με τα Καλάσνικοφ!

Κάποτε, μια εγκληματική πράξη ήταν τόσο σπάνια (ιδίως μια δολοφονία) που ήταν «πρώτη είδηση» στα ΜΜΕ. Σήμερα δεν περνάει μέρα χωρίς δολοφονία, έχει καταντήσει ρουτίνα!

Δεν προλάβαμε να συνέλθουμε από την τραγωδία της Κύπρου, όπου χάθηκαν άδικα 13 άνθρωποι και, κυρίως, νέα παιδιά, και μαθαίνουμε ότι στην ωραία Ζάκυνθο ένας νεαρός ταξιτζής σφάζει (κυριολεκτικά) ένα νεαρό παιδί επειδή τον «ενοχλούσε» (όχι με όπλο ή μαχαίρι) αλλά με… φακό με ακτίνες laser! και γι’ αυτό έπρεπε να τιμωρηθεί όχι με κλήση της Αστυνομίας ή έστω, με χειροδικία, αλλά με μαχαιριά στην καρδιά!

Και, βέβαια, αυτοί οι υπάνθρωποι σφάζουν με ευκολία και χωρίς αναστολές γιατί ξέρουν ότι η καταδίκη τους σε ισόβια θα μετατραπεί σε μερικά χρόνια σε φυλάκιση και σε λίγο θα ‘ναι έξω πάλι!

Η λύση είναι μία: η επαναφορά της θανατικής ποινής, έστω και για εκφοβισμό και να δούμε εάν ο κάθε στυγνός εγκληματίας θα αρπάζει, με τόση ευκολία, το μαχαίρι και θ’ αφαιρεί τη ζωή ενός (ανόητου, ίσως) παιδιού που ήθελε να «ξεδώσει» λίγο στις διακοπές του.

Ο κόσμος απαιτεί (έστω με δημοψήφισμα) την επαναφορά της θανατικής ποινής. Είναι κάτι που ακούω να συζητά, καθημερινά.

Δεν είναι τυχαίο ότι μισές από τις Πολιτείες των ΗΠΑ την εφαρμόζουν. Σκεφτείτε τι θα γινόταν εάν δεν υπήρχε…

Φιλικά, Μάρα Σ., Κηφισιά

Ορμάτεεεεε, αγαπητή Μάρα, ορμάτεεεε να τους φάτε. Οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδοντοστοιχία αντί οδόντος. Θάνατο, φωτιά και μαχαίρι. Γιούρια. Να τους φάτε όλους. Μήπως όμως, λέμε μήπως, στη θανατική ποινή που θέλετε να επαναφέρετε, να σκεφτόσασταν να γίνουμε πιο… «Μεγάλο τσίρκο», σαν εκείνο του Ιάκωβου Καμπανέλλη (σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου): «Είναι πτωχά τα λόγια για να εκφράσω/ την ευγνωμοσύνην μας διά την τιμή οπού μας κάνατε/ να μας φέρετε κι εδώ την ξακουστή γκιλοτίνα!/ Με την γκιλοτίνα συγχωριανοί θα έχομεν από ‘δώ και μπρος… γλυκύτερον θάνατον!»