ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ Ρυθμίζοντας το χάος

Τώρα που λύθηκε το πρόβλημα με τους ΧΥΤΥ της Αττικής… Ή μήπως δεν λύθηκε; Δεν ξέρω, αλλά επειδή έχω καιρό να ακούσω νέα από την Κερατέα πρέπει να λύθηκε. Αν υπήρχε πρόβλημα κάτι θα ακούγαμε και για να μην ακούμε τίποτε σημαίνει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα.

Τώρα που λύθηκε λοιπόν το πρόβλημα με τους ΧΥΤΥ της Αττικής, τώρα που λύθηκε και το πρόβλημα με το ιστορικό Κέντρο της Αθήνας… Μη μου πεις ότι δεν λύθηκε κι αυτό! Αφού άκουσα ότι το μετέφεραν πακέτο κάπου στην υποσαχάρια Αφρική. Αφησαν μόνον κάτι ντουβάρια της δημόσιας περιουσίας που θα τα πάρουν οι Γερμανοί, ως «έναντι» που λένε για τα τριάντα δισ., και θα τελειώνουμε μια και καλή και με δαύτα. Ακουσα κάτι και για ηπατίτιδες και φυματιώσεις, όμως, μετά δεν άκουσα τίποτε. Και για να μην ακούμε τίποτε σημαίνει ότι δεν υπάρχει και πρόβλημα.

Τώρα που λύθηκε και το πρόβλημα με το ελεύθερο κάμπινγκ στην Πλατεία Συντάγματος… Ή μήπως δεν λύθηκε ούτε αυτό! Μήπως οι άνθρωποι έκαναν αίτηση για νομιμοποίηση του κάμπινγκ και περιμένουν την απάντηση; Και μια απάντηση σε ένα τέτοιο αίτημα δεν μπορεί να δοθεί από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάζεται μελέτη, διασταύρωση νόμων και αποφάσεων. Τι στην ευχή! Ευνομούμενη πολιτεία είμαστε.

Τώρα λοιπόν που λύθηκαν όλα αυτά τα προβλήματα και εντός των ημερών θα λυθούν και άλλα τόσα και μερικά ακόμη, η Αθήνα θα μετονομαστεί σε Μητροπολιτικό Κέντρο. Και επειδή ένα Μητροπολιτικό Κέντρο δεν μπορεί να βρωμάει σκατίλα, μετά συγχωρήσεως, ούτε να βγάζει αυτό το λεπτό άρωμα της αμμωνίας που σου σπάει τη μύτη στους προαύλιους χώρους της κοινωνικής ζύμωσης, γύρω από το Πανεπιστήμιο για την ακρίβεια, η Αθήνα θα αλλάξει και μυρουδιά.

Με όλον τον, ειλικρινή, σεβασμό στο επιστημονικό κύρος της ομάδας των πολεοδόμων που εκπόνησαν το Ρυθμιστικό της Αττικής, η όλη αυτή υπόθεση μου θύμισε μια σκηνή από το έργο «Η πτώση». Είναι λοιπόν ο Χίτλερ κλεισμένος στην καγκελαρία, το Βερολίνο ήδη το βομβαρδίζει ο Κόκκινος Στρατός που το έχει περικυκλώσει και εκείνος ζητάει από τον αρχιτέκτονά του – Σπέερ δεν τον έλεγαν; – να δει τη μακέτα με τα σχέδια του Νέου Βερολίνου. Ζητάει μάλιστα να του δείξει το σημείο όπου έχει τοποθετήσει το ομοίωμα του Παρθενώνα.

Απορία εύλογη: μήπως όλα αυτά θα είχαν κάποια σημασία αν ο ιστορικός χρόνος βρισκόταν καμιά τριανταριά χρόνια πίσω, τότε που οι κάτοικοι της Αθήνας εγκατέλειπαν την πόλη για να τσιμεντώσουν όποιο κομμάτι χώμα έβρισκαν ελεύθερο στην Αττική; – και γι’ αυτό δεν φταίνε οι πολεοδόμοι, εννοείται. Μήπως όλα αυτά θα είχαν κάποιο αντίκρυσμα αν, εκτός από τους νόμους και τις ερμηνευτικές εγκυκλίους, υπήρχαν και οι κοινωνικές δυνάμεις, οι πολίτες, που θα επέτρεπαν την εφαρμογή του όποιου Ρυθμιστικού;